Το φεγγάρι... Νίκος Βασιλάκης

Brian Day

Πλήρωσαν οι παρέες το λογαριασμό

και βγήκαν τραγουδώντας.

Εγώ παρήγγειλα ένα ποτήρι ακόμα.

Μέχρι να το πιω θα βγει το φεγγάρι

να πάμε παρέα σπίτι.

Νίκος Βασιλάκης, Τα ποιήματα που γίναν χόβολη 1986-2004

Πρόσεξε... Χρίστος Λάσκαρης

Kathlen Sorbana by Michael Donovan

Σταμάτα να έρχεσαι στον τάφο μου.

Λουλούδια πάνω μου δε θέλω.

Και πρόσεξε:

το στήθος σου καθώς σκύβεις

ακουμπά την πλάκα μου.

Μπήκα εδώ να ησυχάσω.

Χρίστος Λάσκαρης

Τυπογραφία... Κώστας Δεσποινιάδης

Julian Vector

Διαβάζω στο διαδίκτυο

επιχειρήματα και κόντρα

επιχειρήματα για τον θάνατο

των βιβλίων.

Ότι η ψηφιακή τυπογραφία

θα αντικαταστήσει την

παραδοσιακή

ότι τα pixels θα

αντικαταστήσουν τους τσίγκους και τα στιγμόμετρα

ότι η άυλη απεραντότητα

του ψηφιακού κόσμου

θα υπερτερήσει των δυσβάσταχτων

χάρτινων όγκων.

Μπορεί.

Αλλά το ωραιότερο κοπλιμέντο

που είπα κάποτε σε γυναίκα

είναι ότι μυρίζει καλύτερα κι από

φρεσκοτυπωμένο βιβλίο

κι αυτό, διάολε, δεν θα

μπορούσα να το πω

αν δεν υπήρχε τυπογραφία

Κώστας Δεσποινιάδης, Ζέλμπα

Ανθρώπινες θερμοκρασίες... Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας

Tang Yau Hoong

  Ἡ περιέργεια τῶν δέκα.

Ἡ ἀδημονία τῶν εἴκοσι.

Ὁ ἐνθουσιασμὸς τῶν τριάντα.

Ἡ ἀπορία τῶν σαράντα.

Ἡ γνώση τῶν πενῆντα.

Ἡ πικρία τῶν ἑξῆντα.

Ἡ ἀπογοήτευση τῶν ἑβδομῆντα.

Ἡ ἀδυναμία τῶν ὀγδόντα.

Ἡ ἀναχώρηση τῶν ἐνενῆντα. 

Κωνσταντῖνος Μ. Μάστρακας, Ζώνη Ασφαλείας, εκδ. Andy’s

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

http://www.diorthoseis.eu

Με τα χέρια... Ρενέ Στυλιαρά

Marilyn Monroe & Tony Curtis, Some Like It Hot (1959)

Όταν σ’ ερωτεύομαι

δεν θα με διακόπτεις.

Αν σε φοβίζω μην απαντάς.

Μόνο άσε με στο χάος

να μιλάω στα σκοτάδια σου.

Ο έρωτας μωρό μου,

είναι τόσο σκοτεινός…

Μην ανάβεις το φως

Με τα χέρια σε βλέπω καλύτερα.

Ρενέ Στυλιαρά

«Ενεχυροδανειστήριο»... Αλεξάνδρα Χρονοπούλου

Alberto Giacometti

Έσυρε τα πόδια της μέχρι εκεί.

Σκληρή και κοπιαστική διαδικασία για κάποιον με                                                                          τεχνητά πόδια.

Ευτυχώς το «μαγαζί» ήταν ισόγειο.

Άνοιξε την πόρτα. Ένας γκρίζος, απρόσωπος χώρος.

Πίσω από τον γκισέ ένας γκρίζος, απρόσωπος                                                                                           μεσήλικας.

Δεν της μίλησε, ούτε κι εκείνη.

Κάθισε σε μια καρέκλα και άρχισε να βγάζει τα τεχνητά                                                                                    μέλη.

Τα κρατούσε στα χέρια.

Τα τέντωσε προς το μέρος του γκρίζου.

«Πάρτα» του είπε,

«και δώσε μου πίσω τα φτερά

που άφησε ενέχυρο για να μου τ’ αγοράσει».

Ο γκρίζος πήρε τα ψεύτικα πόδια,

τα περιεργάστηκε για λίγο και χάθηκε

πίσω από ένα σκούρο παραβάν.

Γύρισε κρατώντας δυο μεγάλες, ολόλευκες φτερούγες.

Αγκάλιασε τις μεγάλες φτερούγες με λατρεία.

Τώρα έπρεπε να συρθεί πίσω

για τις ξαναράψει στην πλάτη του

Αλεξάνδρα Χρονοπούλου

http://fractalart.gr/