Πέμπτη 28 Σεπτεμβρίου 2017

Quid facebook opacissimum? Γιώργης Γιατρομανωλάκης

Philippe Inke

Μ’ αρέσει έτσι να περιδιαβαίνω
εδώ στο facebook τα πρωινά
να βλέπω, να ακούω, να μαθαίνω.
Εσένα όμως δεν σε βρίσκω πουθενά
άφαντο σώμα, φως σβησμένο
σα μήνυμα παλιό διαγραμμένο.
Γιώργης Γιατρομανωλάκης,

fb Yorgis Yatromanolakis

Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2017

Τα βλέμματα... Αντώνης Κίτσιος

Leonardo Di Caprio

Τα βλέμματα
μόνο αυτά επιβιώνουν
θρέφονται με το κοίταγμα
της πρωινής της ώρας
πεθαίνουν στο κλείσιμο
μίας νουάρ ταινίας
αρχίζουν με την έκφραση
τελειώνουν με
το σώμα
το γδύνουν ανελέητα
ανέγγιχτα το γδέρνουν
και όταν από ηδονή, πια, χορτάσουν
το περιφέρουν στην πλατεία
Πόσα θύματα έριξε ένα βλέμμα;
Κανείς δεν στάθηκε για να το πει
Αντώνης Κίτσιος, Σαρκικές ιστορίες

fteraxinasmag.wordpress.com


Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2017

Ο κύριος κορμός... Φανή Αθανασιάδου

Tomislav Peternek

Ο κύριος κορμός
έμενε ακινητοποιημένος
εδώ και καιρό
συνέπεσε και η περίοδος της χειμερίας νάρκης
η οποία επιβάρυνε ακόμα περισσότερο την κατάσταση
γι’ αυτό υπήρχε διάχυτη ανησυχία
πως όταν θα έφθανε η εποχή της αφύπνισης
για την παραμικρή κίνηση
θα απαιτούνταν περισσότερος κόπος και χρόνος
επειδή ήδη θα είχαν προκληθεί
εκτεταμένες αγκυλώσεις
στα πιο νευραλγικά σημεία του σώματος.

Αυτή τη φορά αργούσε πολύ να ξημερώσει…
Φανή Αθανασιάδου

fteraxinasmag.wordpress.com

Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου 2017

Οι ουλές... Ζωή Καρέλη

Catrinel Menghia by Michel Perez

Σαν πεινασμένα στόματα που δεν εχόρτασαν,
ανοίγουν οι επιθυμίες πληγές απάνω μας,
που μένουν ανοιχτές και δεν περνούν,
πληγές που μας πονούν.

Αν χέρι συμπονετικό δε μας τις γιάνει,
αν λόγος συμπονετικός δεν μας τις γλυκάνει,
λόγος παρήγορος, που ξέρει, απαλός,
τα τραύματα αφορμίζουν.
Περνάει καιρός και κλείνουν,
γιατί πρέπει να ζήσουμε.
Όμως σημάδια αφήνουνε,
ουλές, που φαίνονται άσχημες, βαθιές.
Οι αληθινές μορφές είναι τυραννισμένες.

Κι ας μη μας λένε τότε,
ας μην κατηγορούν, που είμαστε
οι παραμορφωμένοι.

Ζωή Καρέλλη


Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου 2017

Νυχτερινό... Άννα Σωτρίνη

Jeanne Moreau and Paul Guers in Bay of  Angels, 1963

Γράψε
για τον Έρωτα
μου λες.
Όχι, όχι τα συνηθισμένα
τ’ άλλα.
Κάτι παιχνιδιάρικο
κι αθώο.
Γελάω
Μου άρεσε
η παραγγελιά
αλλά έλα που
η τσιγκολελέτα
είναι βαρύ ζεϊμπέκικο
για μένα.
Μα πότε όμως εγώ
σου χάλασα χατήρι;
Αθώο είναι
το γυμνό κορμί σου τελικά
όπως σε φωτίζει
η οθόνη
μες στη νύχτα.
Αθώα είναι
η σιωπή σου
και της αμηχανίας μου
η πλάνη.
Παιχνίδι είναι
οι μουσικές του μεσημεριού
στην κάθοδό τους
απ’ τον βορρά.
Παιχνίδι είναι οι μάχες μας
οι ανολοκλήρωτες.
Έρωτας δεν ξέρω
αν είναι
ανήκει στα βαριά μπαχάρια

αυτή η λέξη.
Άννα Σωτρίνη
https://fteraxinasmag.wordpress.com


Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017

Κίρκη και Ναυσικά... Χλόη Κουτσουμπέλη

Newell Convers Wyeth

Όχι ποτέ δεν ερωτεύτηκε την Κίρκη ο Οδυσσέας.
Πρώτον για γυναίκα έπινε πολύ.
Ύστερα ήταν το θέμα με τις μεταμορφώσεις.
Άδικα αυτή ισχυριζόταν
πως μπορεί κάποιος να γίνει μόνον
αυτό που πιο πολύ φοβάται
και πως το μόνο που έκανε η ίδια
ήταν να σπάει το εκμαγείο
για να απελευθερώσει το ζωντανό κορμί.
Τέλος έφταιγε που ήταν μάγισσα.
Όμως πανσέληνος το σύμπαν της γυναίκας.
Βελούδινο όπως μια μαύρη γάτα.
Πότε ορχιδέα πότε ρόδι.
Κουβάρι από κλωστές που σπάνε συνέχεια
όπως οι χορδές μιας λύρας μες στον Γαλαξία.
Ούτε όμως την Ναυσικά ερωτεύτηκε.
Την άφησε μόνη της να παίζει με δεμένα μάτια
με άσπρο φόρεμα και κοντά καλτσάκια
σε ένα ακρογυάλι με τις φίλες της τυφλόμυγα.
Όχι δεν ερωτεύτηκε ποτέ
ούτε την μία ούτε την άλλη ο Οδυσσέας.
Και ούτε βέβαια ποτέ του υποπτεύτηκε.
πως Κίρκη και Ναυσικά
ήταν δύο από τα πρόσωπα της Πηνελόπης.

Χλόη Κουτσουμπέλη