 |
| Έλλη Λαμπέτη, Το τελευταίο ψέμα |
Έσκυψεν η κόρη κάτω ‘ς τ’ ακρογίάλι
για να καθρεφτίση τα χλωμά της κάλλη
Τα είδαν οι νεράιδες και πονούν και
κλαίνε
και γυρνούν ‘ς τον ήλιο και με ζήλεια
λένε:
«Ήλιε, ρίξε φλόγα ‘ς τόμορφο κεφάλι,
μάρανε
και πάρε τά χλωμά της κάλλη!»
Τ άκουσεν ο Ήλιος, φλόγα ρίχνει φέρνει,
τα χλωμά της κάλλη έρχεται και πέρνει
'Σ τακρογιάλι η κόρη γύρισε και πάλι
και ζητά απ’ τον Ήλιο τα χλωμά της
κάλλη,
σαν την είδ’ ο Ήλιος να πονή να κλαίη
πόνεσε κι εκείνος και ‘ς την κόρη
λέει:
«Όπου η αγάπη στέφανο σου βάλη,
Θα γυρίσουν πίσω τα χλωμά σου κάλλη.
Ό, τ’ η μαύρη ζήλεια τώρα σουχει πάρη
θα στο ξαναφέρη κάποιο παλληκάρι.»
Να κ’ η κόρη νύφη! Ντροπαλή προβάλλει
κι όλοι καμαρώνουν τα χλωμά της κάλλη.
Λυγερός λεβέντης της κρατά το χέρι.
Ω χαρά ‘ς έσενα πού την κάνεις ταίρι!
Γεώργιος Δροσίνης
