Πότε μας λείπουν τα σκατά !..

Sol LeWitt

Ένας Έλληνας πεθαίνει και φτάνει στη ρεσεψιόν της Κόλασης και ο υπάλληλος του ανακοινώνει ότι, επειδή είναι υπήκοος χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μπορεί να διαλέξει μία από τις κολάσεις των χωρών - μελών.

Σκέφτεται λίγο και αποφασίζει να πάει στη Γερμανική. Οργανωμένη χώρα σου λέει, τόσα χρόνια στην Ελλάδα τί κατάλαβα, μου βγάλανε το λάδι. Τουλάχιστον, ας πάρω μυρωδιά του τί σημαίνει Ευρώπη, έστω και στην κόλαση.

Φτάνει λοιπόν μπροστά στην πύλη της γερμανικής κολάσεως. Μαύρο μάρμαρο, καλογυαλισμένο, σιδερένια πύλη και ψηλά γράφει με μεγάλα γράμματα ΚΟΛΑΣΗ στα γερμανικά. Χτυπάει... Του ανοίγει ένας άψογα ντυμένος υπάλληλος και τον ρωτά τι θέλει.

- Να δω, του απαντά εκείνος, πώς είναι.

- Ούτε να το σκέφτεστε, του απαντά ο υπάλληλος! Όλη την ημέρα μας δέρνουνε με κάτι τεράστια μαστίγια και το βράδυ μας βάζουνε σε κάτι τεράστια βαρέλια γεμάτα σκατά!! Φρίκη! Φρίκη!

Όπου φύγει - φύγει ο ρωμιός... Δοκιμάζει τις υπόλοιπες κολάσεις, τα ίδια. Έτσι, απογοητευμένος, καταφεύγει στην έσχατη λύση, την ελληνική κόλαση!

Φτάνει λοιπόν έξω από την πύλη. Μία πύλη εγκαταλειμμένη, βρώμικη όπου στο ψηλότερο σημείο της υπάρχει με μεγάλα φωσφορίζοντα γράμματα η λέξη ΚΟΛΑΣΗ. Το Κ και το Λ φυσικά δεν ανάβουν. Έτσι η επιγραφή γράφει: -Ο-ΑΣΗ.

- Ελληνική ανοργανωσιά... μουρμουρίζει...

Όσο πλησιάζει, ακούει κάτι περίεργους θορύβους... Μοιάζουν με μουσική. Πλησιάζει περισσότερο. Η μουσική πλέον ακούγεται ολοκάθαρα. Μπουζούκια, μπαγλαμάδες κ.λπ. Χτυπάει... Του ανοίγει ένας τύπος κρατώντας μία μπουκάλα στο χέρι, εντελώς φέσι και τον ρωτά τι θέλει.

- Ήρθα να δω πώς είναι, του λέει και βάζει το κεφάλι του μέσα...

Τραπέζια, κάπνα, κάτι γκόμενες χορεύουν πάνω στα τραπέζια, τσιφτετέλια, νταούλια... Γενικώς, μπάχαλο.

Τρελαίνεται ο τύπος... Τί γίνεται εδώ; ρωτά.

- Άσε φίλε, χάλια του λέει ο μεθυσμένος. Η κατάσταση είναι δραματική εδώ πέρα. Μας δέρνουν όλη μέρα με κάτι τεράστια μαστίγια και το βράδυ μας βάζουν σε κάτι τεράστια βαρέλια με σκατά.

- Πλάκα μου κάνεις, ρωτά ο πεθαμένος. Εδώ πίνετε και γλεντάτε...

- Εεε, ξέρεις πώς είναι εδώ στην Ελλάδα. Πότε δεν έχουμε βαρέλια… πότε μας λείπουν τα σκατά… πότε χαλάνε τα μαστίγια...

Τα κάνω όλα μετά τις δύο... Δημήτρης Γ.

Xue Weng: I'm forever blowing bubbles

A!... τι θίασος λίγον τι από αλήτες

μουζικάντες μεθυσμένους και φάλτσους,

 έτσι ως έμοιαζαν — με πρισμένες τις μύτες—

παλιάτσους.

[…]

Κι ω Θεέ-μου, τι θίασος, τι λερή συνοδεία 

εαυτούληδων (τούτοι-μου), να μοιράσουν σαν λύκοι

μεταξύ-τους για ρόλους-των κάθε μια-μου αηδία,

κάθε τι ρεζιλίκι..

Γιάννης Σκαρίμπας

………………………………………………………

Εάν δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα μάτια σας για να βλέπετε,

 τότε θα τα χρειαστείτε για να κλάψετε.  Jean-Paul Sartre

«Τα κάνω όλα μετά τις δύο» που λέει και ένα τραγουδάκι (το εργαλείο) στο πατρινό καρναβάλι…

Τα κάνουν όλα οι υπερπρόθυμοι και συνεπέστατοι διεκπεραιωτές…

Κάνουν όλη τη βρώμικη δουλεία, ζαλισμένοι από τη μέθη της πρωτοδεύτερης φοράς…

…χωρίς φραγμούς και μικροαστικές αναστολές…

Κι αφ ότου απώλεσαν την παρθενία τους ακολασταίνουν νυχθημερόν…

Τα κάνουν όλα… -αγωνιστικά και ασυμβίβαστα- και τσακίζουν την πλουτοκρατία…, αυξάνοντας τα εισιτήρια…

Τα κάνουν όλα -οι διαφεντευτές των αδυνάτων- βαπτίζοντας, βαριά χολοσκασμένοι, τους, πρώην, ανήμπορους οφειλέτες της ΔΕΗ σε, νυν, κακοπληρωτές και αφερέγγυους…

Τα κάνουν όλα… -οι «ασυμβίβαστοι» προστάτες των κατατρεγμένων- κι από το «δεν πληρώνω»… ψηφίζουν, μετά λύπης τους βέβαια, πενταροδεκάρες, κατασχέσεις και φορολογικό ποινολόγιο…

Τα κάνουν όλα… -οι ανυποχώρητοι αγωνιστές- κι από το «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη»… τώρα βροντοφωνάζουν, με συντριβή καρδίας…: «κανένα σπίτι στα χέρια, του μπαταχτσή πλέον, ιδιοκτήτη»…

Τα κάνουν όλα… -οι αναχαιτιστές των γερμανοτσολιάδων-και γι αυτό από την επαναφορά της 13^ης σύνταξης… έφτασαν, κατατεθλιμμένοι βεβαίως, στην μείωση της κρατικής επιχορήγησης στα ταμεία κατά 33% από το 2016…

Τα κάνουν όλα… -οι «υπέρμαχοι» της εθνικής μας αξιοπρέπειας- και γι αυτό από την εθνικοποίηση των τραπεζών… προχώρησαν προχθές, εμφανώς κατασυντετριμμένοι, στο πλήρες ξεπούλημα των ελληνικών τραπεζών στους αλλοδαπούς εκβιαστές και τοκογλύφους, μηδενίζοντας ταυτόχρονα τα αποθεματικά των ταμείων…

Τα κάνουν όλα… -οι ακηλίδωτοι κάτοχοι του ηθικού πλεονεκτήματος- έτσι που…, στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν στην νομή τους την πελατεία…,

… διαδηλώνουν αυτοκαταγγελώμενοι…, στοχεύοντας στην κουφότητα των μαμμάκυθων πελατών τους…

Τα κάνουν όλα…, έμπλεοι περισσής τυφώσεως και άδοντας απειλητικά…

 ♪ Όταν νυχτώνει το εργαλείο, ♫

 ♫ θέλει εσένα κι άλλες 2, ♪

 ♪ γουστάρει βίτσια τρελά ♫

 ♫ πες μου πιο πολλά, πες μου πιο πολλά ♪

Δημήτρης Γ.

Tούτο εστί το σώμα μου... Ιωάννης Βαλαωρίτης

Paul Beel

ΕΙΔΗΣΕΙΣ…

Προϋπολογισμός: Μέτρα 4,2 δισ. ευρώ το 2016, εκ των οποίων τα 2,2 δισ ευρώ αφορούν φόρους. 20/11/15, kathimerini.gr

Σήμερα κατατέθηκε στη Βουλή και αναμένεται να ψηφιστεί στις 5 Δεκεμβρίου. Νέους φόρους 3,2 δισ. για το 2016 φέρνει ο πρώτος «αριστερός» προϋπολογισμός. Κατά 2,5 δισ. ευρώ μειώνονται οι δαπάνες του Δημοσίου, κυρίως από μαχαίρι στις συντάξεις. 20/11/15, protothema.gr

Κατατέθηκε στη Βουλή ο προϋπολογισμός για το 2016 - Φόροι €49 δισ. με νέα μέτρα €5,7 δισ.,0,7% η ύφεση και 0,5% πρωτογενές πλεόνασμα - Ψηφοφορία στη Βουλή στις 5 Δεκεμβρίου. 20/11/15, tovima.gr

ΣΧΟΛΙΟΝ…

"Πάρτε λάβετε

μέτρα,

τούτο εστί το σώμα μου

τούτο εστί το αίμα μου."

Ιωάννης Βαλαωρίτης

Το βαρύ προνόμιο της Δύσης... Κορνήλιος Καστοριάδης

Pawel Kuczynski  

Το βαρύ προνόμιο της Δύσης

Στην ιστορία της Δύσης υπάρχουν αναρίθμητες φρικαλεότητες, τις οποίες η Δύση διέπραξε τόσο εναντίον των άλλων όσο και εναντίον του ίδιου του εαυτού της. Οι φρικαλεότητες όμως δεν αποτελούν προνόμιο της Δύσης. Παντού στον κόσμο υπάρχει συσσώρευση φρίκης, είτε πρόκειται για την Kίνα, την Iνδία, την Aφρική πριν από την αποικιοκρατία, είτε για τους Aζτέκους. H ιστορία της ανθρωπότητας δεν είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων. Eίναι η ιστορία των φρικαλεοτήτων – αν και όχι μόνον αυτή. Yπάρχει, οπωσδήποτε, ένα θέμα προς συζήτηση: το θέμα του ολοκληρωτισμού. Eίναι ο ολοκληρωτισμός –όπως το νομίζω– η κατάληξη της τρέλας για κυριαρχία ενός πολιτισμού ο οποίος διέθετε τα μέσα εξόντωσης και χρησιμοποίησε την πλύση εγκεφάλου σε τέτοια κλίμακα που ποτέ άλλοτε δεν γνώρισε η Iστορία; Eίναι ο ολοκληρωτισμος ένα διεστραμμένο πεπρωμένο, εγγενές στη σύγχρονη εποχή, με όλες τις αμφισημίες που τη χαρακτηρίζουν; Eίναι, μήπως, κάτι άλλο ο ολοκληρωτισμός; Για τη συζήτησή μας το θέμα αυτό, αν μπορώ να πω, είναι θεωρητικό. Kαι είναι θεωρητικό στο μέτρο που τις φρικαλεότητες του ολοκληρωτισμού η Δύση τις έστρεψε εναντίον των δικών της (των Eβραίων συμπεριλαμβανομένων).

Eίναι θεωρητικό στο μέτρο που η φράση «σκοτώστε τους όλους, ο θεός θα ξεχωρίσει τους δικούς του», δεν είναι φράση του Λένιν, αλλά ενός πολύ θεοσεβούμενου χριστιανού δούκα και ελέχθη όχι τον 20ό αλλά το 16ο αιώνα. Eίναι θεωρητικό, στο μέτρο που οι ανθρώπινες θυσίες έχουν εφαρμοστεί αφειδώς και σε τακτά χρονικά διαστήματα από τις μη ευρωπαϊκές κουλτούρες κ.λπ. Tο Iράν του Xομεϊνί οπωσδήποτε δεν είναι προϊόν του Διαφωτισμού. Yπάρχει όμως κάτι το οποίο αποτελεί την ιδιομορφία, τη μοναδικότητα και το βαρύ προνόμιο της Δύσης: πρόκειται γι’ αυτή την κοινωνικο-ιστορική αλληλουχία που ξεκινά στην αρχαία Eλλάδα και αρχίζει ξανά, από το 11ο αιώνα και μετά, στη δυτική Eυρώπη. Aυτή είναι η μόνη στην οποία βλέπουμε να προβάλει ένα πρόταγμα ελευθερίας, ατομικής και συλλογικής αυτονομίας, κριτικής και αυτοκριτικής. H πιο εντυπωσιακή επιβεβαίωση αυτού είναι ακριβώς ο λόγος ο οποίος καταγγέλλει τη Δύση. Διότι στη Δύση έχουμε τη δυνατότητα –τουλάχιστον ορισμένοι από εμάς– να καταγγέλλουμε τον ολοκληρωτισμό, την αποικιοκρατία, το δουλεμπόριο των Mαύρων, την εξόντωση των Iνδιάνων στην Aμερική. Όμως δεν έχω δει τους απογόνους των Aζτέκων, των Iνδών ή των Kινέζων να κάνουν μια ανάλογη αυτοκριτική. Aπεναντίας, βλέπω ότι ακόμη και σήμερα οι Iάπωνες αρνούνται τις θηριωδίες που διέπραξαν κατά το B Παγκόσμιο Πόλεμο.

Tις πταίει

Οι Άραβες καταγγέλλουν συνεχώς ότι για όλα τα κακά που τους ταλαιπωρούν ¬εξαθλίωση, έλλειψη δημοκρατίας, διακοπή της εξέλιξης του πολιτισμού τους κ.λπ. ευθύνεται η αποικιοκρατία την οποία υπέστησαν από τους Eυρωπαίους. Ωστόσο, η αποικιοκρατία σε αρκετές αραβικές χώρες διήρκεσε στη χειρότερη περίπτωση εκατόν τριάντα χρόνια (έτσι συνέβη στην Aλγερία, 1830-1962). Όμως οι ίδιοι αυτοί Άραβες, πριν από την αποικιοκρατία των Eυρωπαίων, είχαν υποστεί για πέντε αιώνες το ζυγό των Tούρκων. H τουρκική κυριαρχία στην Εγγύς και τη Mέση Aνατολή αρχίζει τον 15ο αιώνα και τελειώνει το 1918. Aλλά οι Aραβες, καθώς οι Tούρκοι κατακτητές τους ήταν ομόθρησκοί τους μουσουλμάνοι, δεν μιλούν για την κυριαρχία αυτή. Πάντως, η εξέλιξη της αραβικής κουλτούρας σταμάτησε το 11ο με 12ο αιώνα, δηλαδή οκτώ αιώνες πριν καν να μπορεί να γίνει λόγος για την κατακτητική επέκταση της Δύσης. Eξάλλου και αυτή η ίδια η αραβική κουλτούρα βασίστηκε στις κατακτήσεις, την εξόντωση και τη λίγο έως πολύ βίαια επιβολή της ισλαμικής θρησκείας στους κατακτημένους πληθυσμούς. Στην Aίγυπτο το 550 μ.X. δεν υπήρχαν Άραβες, όπως δεν υπήρχαν Άραβες, τότε, ούτε στη Λιβύη ούτε στην Aλγερία ούτε στο Mαρόκο ούτε στο Iράκ. Οι Άραβες που βρίσκονται τώρα εκεί είναι απόγονοι των κατακτητών που κυρίευσαν αυτές τις χώρες και που επέβαλαν, με ή χωρίς βία, στους τοπικούς πληθυσμούς τη δική τους θρησκεία.

Δεν βλέπω όμως να γίνεται καμία κριτική αυτών των γεγονότων μέσα στο χώρο του αραβικού κόσμου. Kατά τον αυτό τρόπο, μιλάμε βεβαίως για το δουλεμπόριο των Mαύρων από τους Eυρωπαίους (16ος αιώνας και εντεύθεν), αλλά δεν μιλάμε ποτέ για το γεγονός ότι το δουλεμπόριο και η συστηματική υποδούλωση των Mαύρων στην Aφρική τα εγκαινίασαν Άραβες έμποροι (11ος-12ος αιώνας και εντεύθεν, με τη συνενοχή-συμμετοχή, όπως πάντα, βασιλιάδων και φυλάρχων). Eπίσης, δεν μιλάμε για το γεγονός ότι η δουλεία δεν καταργήθηκε αυθόρμητα σε καμία ισλαμική χώρα και ότι σε κάποιες από αυτές η δουλεία ισχύει ακόμη και σήμερα. Δεν θέλω να πω με κανέναν τρόπο ότι όλα αυτά απαλείφουν τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Δυτικοί. Λέω μόνον ότι η ιδιαιτερότητα του δυτικού πολιτισμού έγκειται ακριβώς στην ικανότητά του της αυτοαμφισβήτησης και της αυτοκριτικής. Στην ιστορία της Δύσης, όπως και σε όλες τις άλλες ιστορίες, υπάρχουν θηριωδίες και φρικαλεότητες. Aλλά όμως μόνον η Δύση δημιούργησε την ικανότητα για εσωτερική αμφισβήτηση, αμφισβήτηση των ίδιων των θεσμών και των ιδεών της εν ονόματι της λογικής συζήτησης μεταξύ των ανθρώπων, η οποία παραμένει ανοιχτή στο διηνεκές και δεν αναγνωρίζει έσχατο δόγμα.

Kορνήλιος Καστοριάδης, «H άνοδος της ασημαντότητας»

Το μαλλί της γριάς... Αργύρης Μαρνέρος

Έκτωρ

ΤΟ ΜΑΛΛΙ ΤΗΣ ΓΡΙΑΣ

Μαμά θα με πας

και φέτος στο Πολυτεχνείο;

Θυμάσαι τι ωραίο που ήταν

το μαλλί της γριάς

που μ’ αγόρασες πέρυσι;

Αργύρης Μαρνέρος

Δυσῶδες μέλλον... Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος

Robert Delaunay: Red Eiffel Tower

Δυσῶδες μέλλον

Ὥς κάποιους, λίγους, αἰῶνες πρίν, οὔτ’ ὁ βασιλιὰς ἑνὸς κράτους δέν εἶχε σωστὸ ἀποχωρητήριο· εἶναι ξακουστὰ τὰ ἐπιχρυσωμένα γιογιὸ τῶν Βερσαλιῶν κ’ οἱ ἀξιότιμοι σφουγγοκωλάριοι – ἴσως οἱ πιό ΄μπιστικοὶ τοῦ ἡγεμόνα, ἀκόμα κι ἀπ’ τὸ μυστικοσύμβουλό του. Ἄλλωστ’ αὐτοί εἶχαν τὸ ἱερὸ προνόμιο ν’ ἀντικρύζουν τὰ περίλαμπρα, γαλαζοαίματα… ὀπίσθια! Γιὰ τὸ λαουτζίκο, καλύτερα ἂς μή γίνῃ λόγος…

Τὸ σωτήριον ἔτος 2015, τέτοια προβλήματα ἔχουνε λυθῆ στίς «καλοβαλμένες», δυτικὲς κοινωνίες. Τὰ περιττώματά μας δέ βρομᾶνε πιὰ στοὺς δρόμους τῶν μεγαλουπόλεων – ὄχι, ἔχουμε φροντίσει νὰ κολυμπᾶνε στοὺς ὠκεανοὺς καί, ἂν στήσαμε ἴσως μεγάλες μονάδες βιολογικῆς ἐπεξεργασίας, κάτι λίγο —ἢ καὶ πολύ— ἀπ’ ὅσα «παράγουμε» καθημερνῶς ἢ ἁπλᾶ πετᾶμε, φτάνει στὴ Φύση στεφανῶντας μ' «εὐωδιές» ποτάμια, ρυάκια καὶ ραχοῦλες… Ὁ πολιτισμός μας «ἐργάζεται» ἀδιάκοπα ἐμπλουτίζοντας τὸ περιβάλλον μὲ λογῆς-λογῆς «μυρωδιές» καί «χρώματα».

Οἱ περίφημες ἀναπτυσσόμενες χῶρες (γιὰ ποιόν;) συνακολουθῶντας τὸ δυτικὸ καπιταλισμό, παρασκευάζουν μέρα τὴ μέρα περσότερα κι ἀνθεκτικότερα «στολίδια». Δυστυχῶς, κάποιες δύσκολες ἐποχές, σὰν καὶ τὴ δικιά μας, πληθυσμοὶ ἀπὸ κεῖνα τὰ μέρη τοῦ κόσμου ἔρχονται κατὰ τὰ μέρη μας… Ἔ, πάνω στά «καλούδια» ποὺ τοὺς εἰσάγαμε, τοὺς ρίξαμε καὶ μερικοὺς τόνους ἐκρηκτικῆς ὕλης γιά «κερασάκι στὴν τούρτα»!

Κι ἀναρωτιέμαι: Τὸ  δ υ σ ῶ δ ε ς,  ποὺ τόσο «παστρικά» ἐξάγουμε νὰ φύγῃ ἀπ’ τὰ μάτια καὶ τὰ ρουθούνια μας, δέν καταλαβαίνουμε πὼς κάποια στιγμὴ θὰ ἐπιστρέψῃ;.. Ἕνα θεώρημα τοῦ Πουανκαρὲ ἀπ’ τὴν Κλασσικὴ Μηχανική, ὑπενθυμίζει πὼς ἕνα κλειστὸ σύστημα ἐπιστρέφει ἀργὰ ἢ γρήγορα στὴν ἀρχικὴ κατάσταση.

Κλειστό σύστημα δὲν εἶν’ ὁ πλανήτης μας;..

Ὤ, μὰ βεβαίως!.. Λησμόνησα:..

Βρέθηκε νερὸ στὸν Ἄρη…

Θεοδόσης γγ. Παπαδημητρόπουλος. 6/11/2015

Πηγή: ΑΩ Διέλευση

http://dieleusi.map-in-box.gr