Αποχαυνώνουν το αύριο... Γ. Βλάχος.

Charles Bukowski

Ιστορία δε διάβασα ποτέ.

Δεν έμαθα να ξεφυλλίζω 'φημερίδα.

Δεν διδάχτηκα γραφή και ανάγνωση

σε σχολεία κατευθυντήρια.

Δεν είδα το χέρι του Σωτήρα να με αγγίζει.

Δεν μου γεμίζει το μάτι κανένας

όταν στο στάδιο Ειρήνης και συνουσίας

όργανα συνδικαλιστικά αποχαυνώνουν το αύριο.

Γιώργος Βλάχος,  Δεν έχω Visa για την ελευθερία 

Το πληρώνουμε πολύ ακριβά... Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος

Φωτ.Ανδρέας Αθανασόπουλος

“Ποιος, αλήθεια, από εμάς εδώ αδυνατεί να κατανοήσει στα χέρια τίνων θα περάσει ο απόλυτος έλεγχος των media; Μήπως στα χέρια δύο-τριών Αμερικανών επιχειρηματιών; Θα ‘ταν απίστευτα ρομαντική μια τέτοια υπόθεση.

Σε ποιον θα περάσει ο έλεγχος της πολιτικής ζωής; Στα χέρια πέντε-δέκα χορηγών των κομμάτων; Αγγίζει τα όρια του γελοίου η ερώτηση.

Ποιοι λοιπόν θα είναι αυτοί που θα ελέγχουν τη ζωή; Κάποιοι πλούσιοι τραπεζίτες μήπως; Ας μην τολμήσουμε να απαντήσουμε.

 Αλλά ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι το προϊόν μιας παράλληλης δράσης δύο στοιχείων: της ελεύθερης οικονομίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Πληρώσαμε πάρα πολύ ακριβά όλοι οι Ευρωπαίοι κάθε προσπάθεια κατάργησης αυτής της παραλληλίας.

Επιπλέον, πρέπει και πάλι να δούμε την άλλη όψη του νομίσματος: Η παγκοσμιοποίηση θα ανεβάσει στο επίπεδο του Ευρωπαίου τον δυστυχή Ταϊλανδό εργάτη, που τώρα δουλεύει για ένα μικρό κομμάτι ξερό ψωμί, ή, μήπως, θα είναι αποτελεσματικότερη αν κατεβάσει τον Ευρωπαίο σε επίπεδο παρόμοιο με του Ταϊλανδού;

Ελπίζω ότι όλοι θα έχουμε σε κάποιες ώρες μας αναρωτηθεί πού πηγαίνει ένας πολιτισμός όταν αναγορεύει την οικονομική ανάπτυξη σε αυτοσκοπό, δίνοντας της το δικαίωμα να γίνεται βωμός του Μολώχ. Όλοι θα έχουμε αναρωτηθεί πώς μπορεί να ονομάζεται αναπτυξιακή μια οικονομία που δεν υπολογίζει στο κόστος της την καταστροφή του πλανήτη και του ανθρώπου, δηλαδή του περιβάλλοντος και του πολιτισμού”.

+ Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος   29/5/2001

Το ξυράφι μου κοφτερό...Χάρης Βλαβιανός

Adam de Friedel, Νικηταράς

ΣΧΟΛΙΟΝ

Το ξυράφι μου

κοφτερό για αξύριστους

πλαδαρούς λαιμούς

Χάρης Βλαβιανός  «Η ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας σε 100 ΧΑΙΚΟΥ»

Πολλά φιλιά... Στέλιος Αντωνιάδης

Alexander Shubin

Πολλά πολλά

φιλιά παντού.

Στα μάτια σου

και στα μαλλιά σου.

Στα χέρια σου

στα χείλη σου.

Και στα λοιπά σου.

Και στα λοιπά σου.

Στέλιος Αντωνιάδης, Στιγμογραφήματα ΙΙ, εκδ. Όσελότος 2010

Ο θάνατος της Κοινής Λογικής... Γιάννης Μαρίνος

Αρκάς

Φαίνεται ότι του κακού η σκάλα έχει ατελείωτα σκαλοπάτια. Το διαπιστώσαμε με τα όσα ανεκδιήγητα συνέβησαν κατά τον γνωστό βίαιο θάνατο της ΕΡΤ προκειμένου να αναβιώσει ένα υγιέστερο σχήμα, λιγότερο σπάταλο και απαλλαγμένο από τον κομματισμό και τον «στρατό κατοχής» των αδίστακτων και «ιδιοτελών» συνδικαλιστών της. (Δυστυχώς, η απώλεια της πολιτιστικής προσφοράς από το μοναδικό Τρίτο Πρόγραμμα της ραδιοφωνίας είναι επώδυνη, αντιμετωπιζόμενη μάλιστα με πλήρη αδιαφορία). Αναμένουμε τη νέα δημόσια τηλεόραση για να διαπιστώσουμε ότι δεν άλλαξε απλώς ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς.

Ακόμα θλιβερότερη ήταν στη Βουλή η δήθεν συζήτηση επί της προτάσεως δυσπιστίας της μείζονος αντιπολίτευσης κατά της κυβέρνησης, η οποία εξελίχθηκε σε ανταλλαγή ύβρεων, καταγγελιών και υπαινιγμών, που επισύρουν την επέμβαση της ποινικής δικαιοσύνης, και πλήρους αδιαφορίας για τα πραγματικά προβλήματα που έφεραν τη χώρα στο σημερινό κατάντημα.

Αισθανόμενος την ανάγκη να αποστασιοποιηθώ για λίγο από τα προαναφερθέντα και να υπενθυμίσω για πολλοστή φορά την ανάγκη να πρυτανεύσει ο κοινός νους, σας κάνω κοινωνούς του δυστυχώς προαναγγελθέντος θανάτου του, παραθέτοντας σχετική νεκρολογία που δημοσιεύθηκε στους «Τάιμς» του Λονδίνου και μου τη γνωστοποίησε ο συνάδελφος Αθ. Παπανδρόπουλος:

«Σήμερα πενθούμε τον θάνατο μιας αγαπημένης παλιάς φίλης, της Κοινής Λογικής, η οποία μας συντρόφευε για πολλά χρόνια... Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα την ηλικία της αφού το μητρώο γέννησής της έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό σε γραφειοκρατικές διατυπώσεις. Θα τη θυμόμαστε ως κάποια που μας δίδαξε πολύτιμα μαθήματα όπως αυτά:

· Εχε την κοινή λογική να προστατεύεσαι.

· Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη, και...

· Ισως ήταν δικό μου το φταίξιμο.

Η Κοινή Λογική έζησε σύμφωνα με απλές, συνετές οικονομικές πολιτικές, όπως:

 Μην ξοδεύετε περισσότερα από αυτά που κερδίζετε, και με... αξιόπιστες στρατηγικές όπως: υπεύθυνοι είναι οι ενήλικοι και όχι τα παιδιά.

Η υγεία της άρχισε να επιδεινώνεται ραγδαία όταν τέθηκαν σε ισχύ καλοπροαίρετοι αλλά αυταρχικοί κανονισμοί. Όπως δάσκαλοι που απολύθηκαν επειδή επέπληξαν έναν απείθαρχο μαθητή.

Η υγεία της επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο όταν τα σχολεία υποχρεώθηκαν να παίρνουν τη γονική συναίνεση για να βάλουν αντηλιακό ή να δώσουν μια ασπιρίνη σε ένα μαθητή, αλλά δεν μπορούσαν να ενημερώσουν τους γονείς όταν μια μαθήτρια έμενε έγκυος και ήθελε να κάνει έκτρωση.

Πριν από τον θάνατο της Κοινής Λογικής είχε προηγηθεί ο θάνατος των γονιών της. Της Αλήθειας και της Εμπιστοσύνης, της συζύγου Σύνεσης και των παιδιών της Ευθύνης και Λογικής.

Εχουν επιζήσει τα 4 ετεροθαλή αδέλφια της:

· Ξέρω τα δικαιώματά μου.

· Το θέλω τώρα.

· Κάποιος άλλος φταίει.

· Είμαι θύμα.

Στην κηδεία της δεν παρευρέθησαν πολλοί καθώς ελάχιστοι συνειδητοποίησαν ότι απεβίωσε».

Και ο αποστολέας του κειμένου επισημαίνει: «Η αυτοπαρατήρηση βοηθάει στην αυτεπίγνωση (δηλαδή, «να ξέρουμε τι μας γίνεται»). Άραγε, ξέρουμε τι μας γίνεται;

 Γ. Μαρίνος από Το Βήμα (17-11-13)

Είσαι ένα φύλλο στο μέγα δέντρο της ράτσας... Ν. Καζαντζάκης

Ιακωβίδης

''Μονάχα εκείνος λυτρώθηκε από την κόλαση του εγώ του, που νιώθει να πεινάει όταν ένα παιδί της ράτσας του δεν έχει να φάει και να σκιρτάει πασίχαρος όταν ένας άντρας και μια γυναίκα του σογιού του φιλιούνται.

 Όλα τούτα είναι μέλη του μεγάλου ορατού κορμιού σου. Πονάς και χαίρεσαι σκορπισμένος ως τα ...     πέρατα της Γης μέσα σε χιλιάδες ομοαίματα κορμιά.
Όπως μάχεσαι για το μικρό σου το σώμα, πολέμα και για το μεγάλο. Πολέμα όλα τούτα τα κορμιά σου να γίνουνε δυνατά, λιτά, πρόθυμα. Να φωτιστεί ο νους τους, να χτυπάει η καρδιά τους φλεγόμενη, γενναία, ανήσυχη.

 Πώς μπορείς να ΄σαι δυνατός, φωτεινός, γενναίος, αν οι αρετές τούτες δεν τρικυμίζουν αλάκερο το μεγάλο σου το σώμα; Πώς μπορείς να σωθείς, αν δε σωθεί αλάκερο σου το αίμα; Ένας από τη ράτσα σου να χαθεί, σε συντραβάει στο χαμό του. Ένα μέλος του κορμιού και του νου σου σαπίζει.
Να ζεις βαθιά, όχι σαν Ιδέα, παρά ως σάρκα κι αίμα, την ταυτότητα τούτη.

 Είσαι ένα φύλλο στο μέγα δέντρο της ράτσας.Να νιώθεις το χώμα ν΄ ανεβαίνει από τις σκοτεινές ρίζες και ν΄ απλοκαμιέται στα κλαριά και στα φύλλα.
Δεν είσαι ένας,· είσαι ένα σώμα στρατού. Μια στιγμή κάτω από τον ήλιο φωτίζεται ένα από τα πρόσωπα σου. Κι ευτύς σβήνει κι ανάβει άλλο, νεώτερο σου, ξοπίσω σου.

 Η ράτσα σου είναι το μεγάλο σώμα, το περασμένο, το τωρινό και το μελλούμενο.Εσύ είσαι μια λιγόστιγμη έκφραση, αυτή είναι το πρόσωπο. Εσύ είσαι ο ίσκιος, αυτή το κρέας."

Νίκος Καζαντζάκης - "Ασκητική"