 |
| Γιώργος Χατζημιχάλης, σημειώσεις ενός καλοκαιριού, 2004, ακρυλικό σε ξύλο. |
Στη Σίκινο ήμασταν ή στη Βάθεια που μου χάρισες
εκείνη την τούφα του βασιλικού;
Τη βρήκα εχθές σε ένα παλιό βιβλίο.
Και η μυρουδιά του ήλιου στις ξερολιθιές…
Και μετά καθαρά μεσημεριάτικα σεντόνια
με την αρμύρα της θάλασσας στο φιλί.
Ανεξίτηλο καλοκαίρι, που πήγες;
Περικλής
Κοροβέσης
 |
| Billy Dinh, N Y C. |
Είμαστε έξω.
Τα σύννεφα αγκαλιάζουν
την αρχή και το τέλος.
Τα σύννεφα, η ζωή μας, το χώμα.
Βρέχει, χιονίζει.
Κι όμως έμεις περπατάμε.
Περπατάμε ακόμα.
Περίληψις:
Ένω βρέχη,
ενώ χιονίζη,
εμείς περπατάμε!..
Αβραάμ Χατζηανέστης, Πάντο-Γκάμα, 1961
 |
| Σαράντης Καραβούζης, μεταξοτυπία σε χαρτί,1999 |
Όλα τα χάσαμε, ξεχάσαμε - δεν ξέρουμε πια τίποτες…
Και κείνα που ξέραμε: ανωφέλευτα…
Μόνε το πάρε-δώσε εἰναι γιοφύρι να περνά η ζωή
και ν’ ανεμίζη το χρωματιστό φουστάνι της
σάμπως σημαία στους πέντε αγέρηδες
και να φουσκώνουνε τα καραβόπανα
και ν’ αρμενίζουν όλα τα καράβια!..
Συνέχεια είναι - αχ, ναι!-συνέχεια δική μας, και σαν ξένη,
κ’
η γλώσσα κολλημένη στη σιωπή..-
κ’ είναι μια πράξη τελειωμένη,
κ’ είναι σαν την ακέρια τη φωνή,
που πια δεν έχει ανάγκη να ειπωθή, και μένει…
Σαν ψέμματα ο χαμός κι ο μισεμός κι ο θάνατος
ως να μην ήρθε, να μην έφυγε ποτέ κανείς και τίποτα…
Σωπαίνεις. Τι να πης;.. Θάμμα το θάμμα ο κόσμος
-κ’ είναι όλα, και τα ξένα, δικά μας!..
Ευλογημένη νάναι η ζωή - κι ο θάνατος ευλογημένος!..
Γιάννης Ρίτσος, Οι γερόντισσες κι η θάλασσα 1959
(Ανθ. Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
 |
| Κώστας Γραμματόπουλος, λιθογραφια |
Σήμερα ήρθε ένα όνειρο απ’ το νησί μου,
και μού ‘φερε ένα φιλί στο στόμα,
χαμόγελα ανθισμένα,
αμυγδαλιές
και χαιρετίσματα.
Το πρωινό ήταν τρυφερό σαν κοριτσάκι·
κατάχλωρα είχε
γαλάζια χρώματα,
κι απάνου στο κατάρτι
ένα φτερό από γλάρο!..
Δεν ξέρω να μιλήσω·
η καρδιά μου έγινε αεράκι μεθυσμένο
και παίζει με τα συννεφάκια·
ο δρόμος έγινε τραγούδι
και δεν ξέρει που πάει!..
Σήμερα ήρθε ένα όνειρο απ’ το νησί μου-θα τρελλαθώ!
Τάκης Χατζηαναγνώστου, ο Α, 1947
Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη
 |
| Pablo Picasso, 1959 |
Σε περιβάλλω με μια μεγάλη αναμονή!
Σε περιέχω όπως τ’ αραχωβίτικο κιούπι το λάδι.
Σε ανασαίνω όπως ο θερμαστής του καραβιού ρουφάει
μες στα πλεμόνια του, το δειλινό, το μπάτη.
Σ’αγροικώ, με την ίδια διάθεση που ο ερυθρόδερμος
κολλάει το αυτί του χάμω, για ν’ ακούση
τον καλπασμό του αλόγου.
Μάτση Ανδρέου, Μάης
Ιούνης και Νοέμβρης, 1944
 |
| Νικόλαος Γύζης |
Όλοι χωράνε στο τραπέζι
αν τραβήξει ο καθένας
την καρέκλα του λίγο πίσω.
Νίκος Βασιλάκης, Τα ποιήματα
που γίναν χόβολη 1986-2004, εκδ. Μπιλιέτο
ΑΡΚΑΣ
