Έρση... Κώστας Μόντης

Pablo Picasso

 

ΕΡΣΗ

Είσαι το Σαββατόβραδό μου κ' η Κυριακή μου,

είσαι το σχολικό μου διάλειμμα των 10.

Κώστας Μόντης, Άπαντα, Λευκωσία, Ίδρυμα A.Γ. Λεβέντη

(Ο Κώστας Μόντης για τη συζυγό του Έρση)

Καταμεσήμερο... Γιάννης Ρίτσος

Robert McCabe, Πύλος 1955

Γδύθηκαν κ’ έπεσαν στη θάλασσα· τρεις η ώρα μεσημέρι·

το δροσερό νερό καθόλου δεν εμπόδισε την επαφή

τους. Έλαμπε ως πέρα τ’ ακρογιάλι

νεκρό, μοναχικό, γυμνό. Τα μακρινά σπίτια κλεισμένα.

Άχνιζε στίλβοντας ο κόσμος.

Στο βάθος του δρόμου

χάνονταν ένα κάρο. Στην ταράτσα του λιμεναρχείου

κρεμόταν μια μεσίστια σημαία. Ποιος είχε πεθάνει;

Γιάννης Ρίτσος, Μαρτυρίες, εκδ. Κέδρος

 

Ομολογία... Πάρις Τακόπουλος

Oscar Palomares Solves

 

Την όμορφη τη δεσποινίδα

που τη θυμόμαστε

και ας μας ξέχασε αυτή,

της συγχωρούμε την παράλειψή της.

Και δεν θα γίνουμε τόσο κακοί

να κάνουμε μια σύγκριση πιο γενική.

Μόνο θα πούμε,

την όμορφη τη δεσποινίδα, εμείς,

δεν τη ξεχνούμε…

Πάρις Τακόπουλος, Τα ποιητικά 2010-1950, εκδ. Ποταμός

Σιγά-σιγά ένας ξένος... Ρένος Αποστολίδης

Perocan Bal

 

Σιγά-σιγά ένας  ξ έ ν ο ς  εγκαθίσταται στη ζωή σου…

Εντελώς αθόρυβα έχει έρθη

ανεπαίσθητα έχει μπη κ’                                                                                έχει κάτσει-

σ ε  π ε ρ ι μ έ ν ε ι…

Εσύ αγκαλιάζεις πάντα τους δικούς σου,

τους αγαπημένους

             -αυτός  σ ε  π ε ρ ι μ έ ν ε ι…

Όλο και τον νιώθεις περσότερο

     -τις νύχτες μόνος,

     ή μες από τραγούδια

     που σου μιλούν παράξενα,

     πέρα απ’ τα λόγια τους,

κάτω απ’ τα λόγια τους τα συγκεκριμένα-

κ’ εκείνος: ό λ ο  έ ν α  α ι σ θ η τ ό τ ε ρ ο ς…

     Στο τέλος

δε χωρεί συζήτηση πια:

Ε ί ν’  ε δ ώ

     κ α ι  σ ε  π ε ρ ι μ έ ν ε ι.

Εσύ αγκαλιάζεις πάντα τους δικούς σου,

σ’ αγκαλιάζουν, σε φιλάνε,

είσαι δικός τους

          -όλα σε βεβαιώνουν πως δικός τους!

          τίποτα δε σ’ αποσπά,

          τίποτα δε σπάει τη ζωή σας-

κι όμως αυτός

ε ί ν’  ο  μ ό ν ι μ ο ς  σ ύ ν τ ρ ο φ ό ς  σ ο υ

ο  π ι ο  π ι σ τ ό ς-

             και σε περιμένει…

Μάταιο να τ’ αμφισβητήσης

              -δεν τ’ αμφισβητείς πια…

Τις νύχτες τώρα

ο ι  δ υ ο  σ α ς!

Όλες τις νύχτες

    -οι δικοί σου κοιμούνται,

    και στα όνειρά τους ακόμα σ’ αγαπούνε,

δε σ’ απόχωρίζονται,

είσαι δικός τους, ναι!-

μα  ό λ ε ς  πια τις νύχτες

ά λ λ ο ς  ο  σ ύ ν τ ρ ο φ ό ς  σ ο υ.

---

Θάρθη νύχτα

που θα του πης

     -κρυφά κι απ’ τους πιο δικούς σου-

π ά μ ε!

Δε θα φέρη αντίρρηση - τ ι  αντίρρηση;-

αφού  ε σ ύ  δεν έφερες,

αφού  ε σ ύ  το παραδέχτηκες…

Ξέρει αυτός  τ ι  περίμενε…

Και συ  τ ο  ή ξ ε ρ ε ς

     -μην κοιτάς που αγκάλιαζες,

     που φιλούσες,

     που γέλαγες.

Α υ τ ό ς  ήταν ο σύντροφός σου

από χρόνια πίσω

          - και σε περίμενε…

Ρένος Αποστολίδης, περ. Τετράμηνα τχ 18, Μάρτης 1979

Η κούρσα της ευκαιρίας... Ντέμης Κωνσταντινίδης

Salvador Dali 

 

Η κούρσα της ευκαιρίας είναι παλιά αμερικάνικη

με μαλακή ανάρτηση τέσσερις χιλιάδες κυβικά

και ταχύτητες στο τιμόνι.

Η κούρσα της ευκαιρίας έχει φαρδιά δερμάτινα καθίσματα

λευκό προφίλ στα λάστιχα

και τάσια που αστράφτουν στον ήλιο

σαν πανοπλία του Αχιλλέα.

Η κούρσα της ευκαιρίας έχει κόρνα που ανασταίνει νεκρούς

πορτ-μπαγκάζ που χωράει πτώματα

και κάθε απομεσήμερο περνάει καμαρωτά

μπροστά απ’ τη στάση που περιμένεις το λεωφορείο.

Ντέμης Κωνσταντινίδης, Σκάρτη πραμάτεια, εκδ. Οσελότος 2023

Και ζήσανε... Miguel Maldonado

Αλέκος Φασιανός

Το πιο σύντομο διήγημα στον κόσμο

τελειώνει πριν απὸ τo

«αυτοὶ καλὰ κι εμείς καλύτερα».

Τελειώνει λέγοντας «και ζήσανε».

Αρκεί· ίσως μόνον αυτό αφορά τη ζωή.

Miguel Maldonado, μετ. Θανάσης Ράπτης

https://bonsaistoriesflashfiction.wordpress.com/