 |
| Ζαχαρίας Στέλλας, Μύκονος |
Απλόχωρα οι επιθυμίες να κυκλοφέρνουνε·
τη συμφωνία της ύπαρξης·
συνοδείες πετούμενα
να προβοδάνε τη γαλάζια δόξα·
έντονα ρόδα να κολπώνωνται
την ξαναμένη δύση·
η λεύκα να λικνίζει τ’ όνειρο,
οι κόρφοι να παιδεύουνε τα αισθήματα,
ένα κορίτσι να γελάη του Χρόνου…
Θεόδωρος Αιγιαλινός, Συναίσθημα και παραλλαγές 1948
(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)
 |
| Guerra Pasquale |
Όπως με την επανάσταση,
έτσι και με σένα γίνεται πάντα.
Γιατί είσαι και συ όμορφη όπως η επανάσταση,
γιατί είσαι και συ σκληρή όπως η επανάσταση,
γιατί δεν έχω άλλο καταφύγιο έξω απ’ αυτή κι από σένα,
και συ όπως και κείνη άλλη από μένα διέξοδο
-γι’ αυτό
φιλώ το μαχαίρι που με σφάζει!..
Θανάσης Κωσταβάρας,
Συμπληρώματα.
Εκδόσεις της Τετάρτης, 1970
 |
| Morris Huberland, 1960 |
Σε ένα δρόμο όλο επιστρέφω-
βράδυ μπροστά σε μιαν αυλόπορτα
χτυπώντας το κουδούνι.
Μ' αρέσει να βλέπω το φως π' ανάβει,
μ' αρέσει ν' ακούω βήματα
και τη σκιά στο βάθος
με μια λάμπα να προβάλλει.
Χρίστος
Λάσκαρης, Σύντομο Βιογραφικό, εκδ.
Διαγώνιος
 |
| Kenneth Josephson |
Νερό είν’ ο Χρόνος και κυλάει
μα οι άνθρωποι διψούνε.
Γιώργος Χ. Θεοχάρης, Πιστοποιητικά θνητότητας, εκδ. Σύγχρονη Έκφραση
Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ. 41, https://diorthoseis.eu/
 |
| Hadi Malijani |
Ζωή κι άνθρωποι
Μπορεί να ‘ν οι μόνοι που παραπονούνται
μα είναι κι οι μόνοι που σ’ αγάπησαν τόσο πολύ.
Κώστας
Μόντης, Κύπρος εν Αυλίδι (1976)
 |
| Ray K. Metzker, 1966 |
…Λέω να φτιάξω κ’ ένα πακέτο με τις άχρηστες θύμησες
-πιάνουν πολύν τόπο στην καρδιά
κ’ είναι μακρύς ο φετεινός χειμώνας…
Ζώης Μάναρης
(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)
