 |
| Bruno Catalano, sculptor |
Μπορώ τώρα να σας πω
πως ειλικρινά δε με πείραξε η Σταύρωση,
μπορώ τώρα να σας πω
πως ειλικρινά δε με πίκρανε η Σταύρωση
μα τα μετέπειτα,
μα τα μέχρι τούδε,
μα τα μέχρι τούδε σας.
Κώστας Μόντης, Άπαντα A’. Ποίηση,
Λευκωσία, Ίδρυμα Aναστασίου Γ. Λεβέντη 1987
 |
| Antonio E. Ojeda, San Blas, Panama |
Κοινολογείτο από παντού ο θείος ο λόγος
στα φανερά: Εγγύς το Πάσχα, ετοιμασθήτε!..
Κ’ ήρθε το Πάσχα τω όντι-
αφού του προηγήθη
ο Μυστικός ο Δείπνος
του Μεσολογγιού!..
Τάκης Παπατζώνης, Εκλογή Β’
(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)
 |
| Έλλη Σουγιουλτζόγλου-Σεραϊδάρη (Nelly's), Σαντορίνι 1930 |
Η υψηλότερη μορφή της Άνοιξης που ξέρω:
μια ελληνική Μεγάλη Εβδομάδα.
Γιώργος Σεφέρης, Δοκιμές Β’
 |
| Στεφανία Δαπόλλα, Σίφνος |
Ο παππούς έκανε το χρέος του:
Φύτεψε μια ροδιά στις παρυφές του τοίχου.
Χθες ήταν γεμάτη ρόδια
και ο ήλιος τα χάιδευε χαμηλώνοντας.
Κάθε σπυρί τους μια κουβέντα του
από τη βαθυκόκκινη δύση.
Ναι, έκανε το χρέος του:
Φύτεψε κουβέντες στις παρυφές του τοίχου.
Χθες… κι ο τοίχος μιλούσε.
Ντέμης Κωνσταντινίδης, Η ασφαλής ομήγυρη
https://skorpieslekseis.blogspot.com
 |
| Dieter Krehbiel, Basel, Switzerland |
Η κάθε μέρα που περνά
και μιαν αλήθεια αφήνει·
και κάθε αλήθεια μια σπρωξιὰ
γερή του ονείρου δίνει.
Η κάθε ημέρα –τραλαλά!–
κι απόναν πύργο μου χαλά.
Κι ούτε μπορώ να θυμηθώ
τους πύργους πούχω χτίσει·
σε κάθε ισπανικὸ βουνὸ
κι απόναν έχω στήσει.
Καὶ δόστου χτίζω –τραλαλό!–
κι είναι το κρύσταλλο φτηνό.
Μα κάθε μέρα που περνά
και μιαν αλήθεια φέρνει·
μα πάλι ο πόθος με πλανά
και τ όνειρο με σέρνει.
Κ΄η κάθε ημέρα –τραλαλά!–
κι απόναν πύργο μου χαλά.
Κ. Καρθαίος,
Tα τραγούδια του νησιού
μου και οι κηφισιώτικες μελωδίες, εκδ. Γανιάρης 1921
 |
| Salvador Dali |
Eίμεθα στη όχθη σαν προβλήτες
τα χέρια μας απλώνονται στον ουρανό
και κατεβάζουν τα πουλιά
και τα κελεύσματα των οδοιπόρων.
Mία γυναίκα κάποτε μας σταματά
αν δεν γελάσει πρόκειται να βρέξη.
Ανδρέας Εμπειρίκος,
Eνδοχώρα,
εκδ. Άγρα, 1980
