Σε κοινή θέα... Κώστας Μόντης

Carina Maiwald

 

Όχι το ψεύδος των «αειθαλών»

που κρυφά και λαθραία αποβάλλουν τα φύλλα τους

κ’ υποκρίνονται.

Τα φυλλοβόλα μιμηθήτε

που ντόμπρα παραδέχονται,

που σε κοινή θέα.

Κώστας Μόντης

Φώτα πολλά σε στόλισαν... Ανδρέας Καμπάς

C. Yarnall Abbott, 1902

 

Φώτα πολλά σε στόλισαν

Εικόνες που τρεμόσβυναν

Μια πράσινη μυρουδιά του χόρτου και του χαμομηλιού

κάτι σαν Πάσχα, σαν αρχαίος ναός

Ένα φωτοστέφανο από μέρες παληές

από φιλιά

Φωνές που έχουν ξεχαστεί

ακρογιαλιές που γλύφουν απαλά το καλοκαίρι

και μια γεύσι αρμύρας

που δεν ξέρεις αν είναι δάκρυα

ή κυματάκι άσπρο

Όλα αυτά κι εσύ χαμογελούσες

Όλη η άνοιξις πάνω στο γιορτερό σου το φουστάνι

κι εσύ κατέβαζες τα βλέφαρα για να μη μπη ο έρωτας. 

Ανδρέας Καμπάς

Επεισόδιο... Γιώργος Σαραντάρης

Chema Madoz

 

Με ανοιχτές αγκαλιές δεχτήκαμε το χινόπωρο.

Γελούσανε τα κορμιά μας γελούσανε οι αυλές μας.

Το γέλιο μας έτρεχε να βγει έξω απ' τα σπίτια

αλλά το τσάκωναν οι νοικοκυρές

και το εμπόδιζαν να ξεπορτίσει.

Οι πετεινοί χάλαγαν τον κόσμο.

Οι κοκόροι ακόμα και τα τριαντάφυλλα

είχανε ξεκουφάνει.

Κι έρχονταν το χινόπωρο με τόσα φύλλα

όσα δεν σήκωναν ενωμένες οι καρδιές όλων μας.

Κάθονταν σε υπέροχο άρμα

κι άφηνε παγώνια να το σέρνουν

να το ξεπροβοδούν παιδιά ατάραχα

που έφερναν στην όψη εικόνες από λιβάδια

και χωρίς να παίζουν

έπαιξε η ζωή τους μπροστά μας

τον χορό των ματιών που αγναντεύουν το θαύμα.

Γιώργος Σαραντάρης, Έργα, εκδ.Βικελαία βιβλιοθήκη

Το ψέμμα... Χρίστος Λάσκαρης

Cole Thompson

 

Είχα την αίσθηση πως πήγαινα,

πως θα ‘φτανα σε λίγο κάπου.

Αυτό το ψέμμα κράτησε

μια ολόκληρη ζωή.

Χρίστος Λάσκαρης, Ποιήματα, εκδ. Γαβριηλίδης

Σ’ έναν συμβολισμό... Πάρις Τακόπουλος

Resa Rot

 

Σου είχα μιλήσει τότε,

για ένα δέντρο και τα φύλλα του.

Και σούχα πει

πως ζούσαν μια ζωή μαζι.

Και συ με κοίταξες στα μάτια…

Κι ετοιμαζόσουνα κάτι να πεις…

Αλλά δε μίλησες.

Υγρά μονάχα κοίταξες

προς το παράθυρο,

σα νά ‘θελες να μου θυμήσεις

πως είχαμε φθινόπωρο.

Πάρις Τακόπουλος, Τα Ποιητικά 2010-1950, εκδ. Ποταμός

Ζεστά... Γιάννης Ρίτσος

 

William Wegnan

Όποιος κοιτάζει μια φορά τον κόσμο  ζ ε σ τ ά,

ποτέ του δεν κρυώνει.

Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-1960 

(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)