Η ζωή είναι ντουλάπα... Τζίμης Πανούσης

Γιώργος Ρόρρης

Ελληνικόν φλέγμα

Η ζωή είναι ντουλάπα.

Λίγοι οι τυχεροί

που θα κρυφτούν μέσα της

ως παράνομοι εραστές.

Τζίμης Πανούσης, Μικροαστική καταστροφή. Εκδ Opera 2005

Τα ξύλινα πατώματα... Μαίρη Γυφτάκη

Χρήστος Παλλαντζάς

Απ' τα πλακάκια σ' όποια σχήματα,

απ' τα φτωχά μωσαϊκά

κι από τα πλούσια μάρμαρα,

τη ζεστασιά, αναζητώ του ξύλου.

Αναπολώ τα ξύλινα πατώματα

στα παλιά σπίτια, με φαρδιά τα σκούρα ξύλα τους,

ανάμεσά τους απ' τον χρόνο χαραμάδες,

κλειστά σαλόνια, μυρωδιά της παρκετίνης.

Μέχρι και το ελαφρό τους τρίξιμο

μεριές-μεριές σε κάθε πάτημα γυρεύω,

παράπονο μικρού παιδιού ή στεναγμός τα βράδια,

φωνούλα ζώου αόρατου, που σου μιλά, σ' ακούει.

Έμψυχο ξύλο. Υλικό που φθείρεται μαζί σου.

Μαίρη Γυφτάκη Ήλιοι νυχτερινοί. 2018

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ 45, Σεπτέμβριος 2019 

https://diorthoseis.eu/

Μπατιρημένο κορμί... Ντίνος Χριστιανόπουλος

Ara Güler

μπατιρημένο κουρείο

Σάββατο βράδυ

χωρίς δουλειά

μπατιρημένο κορμί

Σάββατο βράδυ

χωρίς έρωτα

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Το Κορμί και το Σαράκι

Το βλέμμα σου... Ε. Μύρων

Sherilyn Fenn in Twin Peaks

Σε άλλες εποχες

το βλέμμα σου

θα άλλαζε τη γεωγραφία 

Ε. Μύρων

Η πόρτα... Miroslav Holub

Γιώργος Σαλταφέρος

Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα.

Μπορεί απ' έξω εκεί να στέκει

ένα δέντρο, ένα δάσος,

ένας κήπος,

ή μια πόλη μαγική.

Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα.

Μπορεί να είναι το σκυλί που ψαχουλεύει.

Μπορεί να δεις κάποια μορφή,

ή ένα μάτι,

ή την εικόνα

μιας εικόνας.

Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα.

Αν είναι η καταχνιά

θα καθαρίσει.

Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα.

Κι αν είναι μόνο η σκοτεινιά

που θορυβεί

κι αν είναι μόνο

κούφιος άνεμος

κι αν

τίποτα

δεν είναι

έξω εκεί,

πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα.

Τουλάχιστο

θα γίνει

κάποιο

ρεύμα.

Miroslav Holub, Επιλογή από το έργο του, εκδ. Μικρή Εγνατία

μετ. Σπ. Τσακνιάς

Να ‘ναι χειμώνας, Κυριακή μεσημέρι... Γιοβάννα Κοντονικολάου

Catherine Deneuve & Yves Montand, Le Sauvage  1975

Να ‘ναι χειμώνας, Κυριακή μεσημέρι.

Να κάνει κρύο, τόσο που να μην μπορώ να ζεσταθώ

κάτω απ’ το πάπλωμα.

Να σε αγγίζω με τα παγωμένα μου πόδια

κι εσύ να μ’ αγαπάς τόσο, που να με αφήνεις

παρ’ όλο που παγώνεις.

Να μπαίνει ελάχιστο φως απ’ τα παράθυρα

που πάντα προτιμάς κλειστά

κι απ’ έξω να ψιθυρίζει η πόλη τα δικά της.

Να ‘ναι χειμώνας, Κυριακή μεσημέρι.

Να είμαι δίπλα σου,

να είσαι εκεί. Να με φιλάς

στο μέτωπο

κι εγώ να λιώνω.

Κάπως έτσι πρέπει να είναι ο παράδεισος.

Γιοβάννα Κοντονικολάου