Τιμητής-σφουγγοκωλάριος... Λάμπρος Λαρέλης

ΑΡΚΑΣ

Τσιρίζοντας στα ογδόντα ντεσιμπέλ

κατήγγελλες σινάφια και καρτέλ

κι έκανες κρότο μες στη σαστιμάρα.

Μα γρήγορα σε βούβανε η Βαβέλ·

στον σβέρκο που τον είχες για Νομπέλ,

πια τώρα πέφτει σύννεφο η σφαλιάρα.

Λάμπρος Λαρέλης

neoplanodion.gr

Σαν το τζιτζίκι... Χρίστος Ρουμελιωτάκης

Piera Polo

Θέλω να σε βάλω στο ποίημα

και αντιστέκεσαι·

κλείνω τις πόρτες,

βγαίνεις απ’ το παράθυρο,

σφαλίζω τα παράθυρα,

πηδάς από τον φεγγίτη

ανεβαίνεις στη συκιά

και πατάς στην καρυδιά.

Σαν το τζιτζίκι

που θαρρεί αιώνιο το καλοκαίρι.

Χρίστος Ρουμελιωτάκης, περ. Πλανόδιο, τχ 12

Στο σπουδαστήριο... Ντέμης Κωνσταντινίδης

Edward Steichen, Η Isadora Duncan στο Ερέχθειο, Αθήνα1920.

Ακριβώς απέναντι, μελετούσε επιτύμβιες επιγραφές.

Με κατάλαβε που την παρατηρούσα

και σήκωσε ελαφρά το αρχαϊκό κεφάλι της.

Στο ερευνητικό της ακόμα βλέμμα,

απάντησα χαμηλόφωνα:

‘’Ξέρεις, λεν όλα τα ίδιο…’’.

‘’Μήπως μπορώ, λοιπόν να μάθω ποιο είναι αυτό;’’

Μου έκανε σοβαρά και κάπως ειρωνικά,

λάμποντας τα μάτια.

‘’Ζήσε!  Ζ ή σ ε!’’, αναφώνησα ερωτευμένος.

Ντέμης Κωνσταντινίδης, περ. Ονειρο+πόλος #3

Λήξεις... Άννα Πετράκη

Victoria Ivanova

Είρων

μα συνετός

ο χρόνος

φυσάει

φρενήρεις έρωτες

σαρκοβόρα ψέματα

μοιραίες λήξεις

Άννα Πετράκη, Όλα του έρωτα, εκδ. ΚΑΚΤΟΣ

Το νέο καλοκαίρι... Μήτσος Λυγίζος

Pola (Paul) Gauguin (1883 - 1961)

Τριάντα αγοροκόριτσα κάτω απ' τα βλεφαρά μας,

τριάντα αγοροκόριτσα σ' έναν αγρό με στάχια,

πέταξαν τα φουστάνια τους κι όλος ο κάμπος καίγεται,

πέταξαν τα φουστάνια τους κι ο αγέρας χλιμιντράει!

Τριάντα αγοροκόριτσα βάζουν φωτιά στον ύπνο μας,

δίνουν βουτιές στον ύπνο μας και πέφτουνε τα στάχια·

τριάντα αγοροκόριτσα ρίχνουν τον ήλιο ανάσκελα,

σκορπούν τις πέρα συννεφιές με χίλια μπόγια νιάτα!

Σ' εξήντα οργιές, σ' ογδόντα οργιές, φωτιά σκορπιέται η                                                                                          γύμνια τους,

σε χίλιες τόσες δρασκελιές σκάει το μεσημέρι

και μες απ' τα ρουθούνια του ταυριά γιομίζει ο κάμπος!

Μήτσος Λυγίζος, Η αλλαγή, 1947

Δεκαεπταέτις... Αλ. Παπαδιαμάντης

Pablo Picasso

Μόλις ἐξῆλθον τῆς πολίχνης,

καὶ ἡ κόρη ἔβγαλε τὴν πόλκαν της,

εἰποῦσα ὅτι αἰσθάνεται ζέστην,

κ᾽ ἔμεινεν μόνον μὲ τὸ μεσοφούστανον,

μὲ τὸ ὁλοβρόχινον ὑποκάμισον

καὶ μὲ τὴν λευκὴν βαμβακερὴν φανέλαν.

Τότε ἀνεδείχθη ἐξαισιώτερον τὸ ραδινὸν τῆς μέσης,

ἡ χάρις τοῦ ἀναστήματος

καὶ τὸ γλαφυρὸν τῶν κόλπων της.

Ὑπὸ τὴν λεπτὴν φανέλαν,

ὅπου ἐφαίνοντο ἀνατέλλουσαι αἱ σάρκες της,

θὰ ἔλεγέ τις ὅτι εἶχεν ἀποταμιευμένα νεοδρεπῆ,

δροσερὰ ὠχρόλευκα κρίνα,

μὲ φλεβιζούσας ἀποχρώσεις λευκοῦ ρόδου.

Ἡ κόμη ἐπέστεφε τὸ μέτωπόν της

ὡς ἐρυθραινόμενον νέφος

μὴ ἐπαρκοῦν νὰ συστείλῃ τὴν αἴγλην τοῦ φωτός,

καὶ αἱ ὀφρύες συστελλόμεναι ἐσκίαζον

τοὺς βαθεῖς γλαυκοὺς ὀφθαλμούς της ὡς λευκὴ ὁμίχλη

ἐπιπολάζουσα τὴν πρωίαν

ἐπὶ τοῦ ἀνταυγάζοντος αἰγιαλοῦ,

καὶ τὰ χείλη μὲ τὴν ψίθυρον φωνὴν

ἐφαίνοντο μορμυρίζοντα: φίλησέ με!

Ἦτο ἤδη δεκαεπταέτις,

κ᾽ ἐφαίνετο νὰ εἶναι εἴκοσιν ἐτῶν,

ἐν ὑπερακμῇ ρώμης καὶ καλλονῆς,

ὁμοία μὲ τὴν Πρωτομαγιάν,

τὸ κορύφωμα τοῦτο τῆς ἀνοίξεως,

τὴν ἑτοίμην νὰ παραδώσῃ τὰ σκῆπτρα

εἰς τὸ ἀδυσώπητον καὶ δρεπανοφόρον θέρος-ἔρος.

Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Θέρος - Έρος,