Ένα απόγευμα... Τάκης Παυλοστάθης

Κωστής Αντωνιάδης

Ξυπνάμε ένα απόγευμα.

Να περάσουμε πώς το απόγευμα;

Να ζήσουμε το απόγευμα

σαν απόγευμα.

Να μην το χρησιμοποιήσουμε.

Να μην κάνουμε τίποτα.

Να πάμε μια βόλτα.

Να πιούμε καφέ.

Τάκης Παυλοστάθης

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ.22, Απρίλιος 2013

https://diorthoseis.eu/

Εις οιωνός άριστος... Δημήτρης Φύσσας

Brad Pitt and Eric Bana in Troy (2004)

Α ρε συ Έκτορα, πού πήγε η μαγκιά σου;

Κιμπάρης, τσίφτης, μόρτης, δερβισόπαιδο
τα σέα σου τα μέα σου, παιδιά και Ανδρομάχη
και τους οιωνούς χεσμένους, μπράβο σου.
Δεν ήσουνα για να πληρώσεις γαμησιάτικα
για μια ξεχειλωμένη γκόμενα, για μιαν Ελένη.
Πώς και δε σου ’κοψε;

Δεν του ξηγήθηκες καλά του Πάρη.
«Πάρτη και φύγε, ρε μαλάκα» ας του ΄λεγες
«φύγετε κι οι δυο σας τώρα από δω μέσα».
Κι αν δεν του γούσταρε, στους Δαναούς πεσκέσι.

Εδώ ζυγιάζονταν το αίμα σας μ΄ όλη την πόλη-
πώς και δε σου ’κοψε;
Κατάντησες, εσύ, «αμύνεσθαι» περί Πάρη.
Πληρώσατε τη νύφη (όχι και «νύφη») πλατινένια.

Και μην ακούσω τώρα τίποτα φεμινισμούς
να πάτε να τα πείτ΄ αυτά στον Αστυάνακτα.
Δημήτρης Φύσσας

Τέχνη αλάθευτη... Ιωάννης Πολέμης

Ana de Armas in Hispania

Όπως το ρόδο τ’ αγαπώ μ’ όλα τ’ αγκάθια πόχει,
έτσι αγαπώ τα χείλη σου κι όταν μου λένε τ’ όχι.
Ξέρω μια τέχνη αλάθευτη και τ’ αγκαθάκια βγάνω,
ξέρω λογάκια μυστικά και τ’ όχι ναι το κάνω.
Ιωάννης Πολέμης, Το παλιό βιολί, 

Συγκλητική... Χρ. Γανιάρης

Bruno Barbey

Η μάνα μου (ώρα της καλή!)

με μιαν ευχή, μ’ ένα φιλί

και μ’ ένα κούνημα χεριού,

στο μοναστήρι του χωριού

μ’ έστειλε κάποια Κυριακή,

στην καλογριά Συγκλητική,

για να με μάθει γράμματα

και του θεού τα πράμματα!

Κ’ εκείνη (ώρα της καλή!)

άρχισε πρώτα από φιλί,

ύστερα χάδια στα μαλλιά

και σε λιγάκι κι αγκαλιά!

Κι όταν μιαν άλλη Κυριακή

γυρνούσα απ’ τη Συγκλητική,

ήξερα λίγα γράμματα

και του θεού τα πράμματα!

Χρήσος Γανιάρης

Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη

Τους πεθαμένους σκέφτομαι... Ζωή Καρέλλη

Ibai Acevedo

Τους πεθαμένους σκέφτομαι βιαίως,

εκείνους που πέθαναν, δίχως να θέλουν

να τελειώσει η ζωή τους, εκείνους

που να ζήσουν ήθελαν ακόμα

κι όμως έχασαν τη ζωή τους…

Είναι αυτοί, που ζούνε μέσα μας.

Κρατούμε τη ζωή τους, μέσα μας

απήχηση οδυνηρή, βάρος

απάνω στην ψυχή απ’ το σώμα μας

η ζωή τους, που τη φανταζόμαστε καλή

και ξέρουμε πως δεν την έζησαν…

Γίνονται οι κινήσεις που δεν έκαναν

μέρος της ζωής μας, και σταματούν…

Τα μάτια μας πασκίζουν

να τους κοιτάζουν - τι θα έκαναν,

θέλουν να τους ιδούν... Έτσι τους αγαπούν...

Πασκίζουν να μη λησμονήσουν τις κινήσεις

που οι πεθαμένοι θα έκαναν

-ώσπου πια λησμονούν...

Ζωή Καρέλλη, Η εποχή του θανάτου

Αρέσει και στους μεγάλους... Κική Δημουλά

Lily James and Richard Madden in Cinderella (2015)

Πότε πότε, όταν δυσκολεύουνε πολύ

τα πράγματα

γίνομαι σαν τα εγγόνια μου διαβάζω παραμύθια

βλέπω εκεί παλάτια

βασιλοπούλες βασιλόπουλα

κι άλλα διαφορετικά από μας

τα παλάτια τα προσπερνώ

η άμμος τα θεμελιώνει

δικός της ο θρόνος.

Εμένα εκείνο το βασιλόπουλο

μ’ ενδιαφέρει

περνάει με τ’ αλογό του

κείσαι νεκρή σε βλέπει

είσαι παραμυθένια

μαγεύεται

ξεπεζεύει.

Σκύβει σε φιλάει ανασταίνεσαι.

Αυτό το αγαπημένο μου

ανασταίνεσαι

είναι το πιο

απ’ όλα παραμύθι.

Κική Δημουλά, Δημόσιος καιρός