Λάικ... ήρωας

Ορφέας Αυγουστίδης & Ευγενία Δημητροπούλου

γαμώ

το

φέισμπουγκ

θέλω

να σου κάνω λάικ

με

τη γλώσσα

ήρωας

Άγγιξέ με... Ανδρέας Εμπειρίκος

Μαρίνα Βερνίκου

…αγάπη μου άγγιξέ με

να νιώσω κι εγώ για μια στιγμή

έστω για μια στιγμή μονάχα,

ότι δεν είμαι πάντα ωκεανός που συνεχώς βογγά

αλλά και θάλασσα αυγουστιάτικη

που σπαρταρά

στον ήλιο.

Ανδρέας Εμπειρίκος

Θαλασσινό απόβροχο... Γιάννης Ρίτσος

Peter Stackpole

ΘΥΜΑΣΑΙ το βολτάρισμα πανιών γύρω από την άσπρη                                                                                                  σημαδούρα
της άνοιξης
θυμάσαι τους αγώνες των ιστιοφόρων πέρυσι. Τα θυμάσαι.
Ποιός νίκησε δεν το θυμάσαι. Όμως θυμάσαι το μελαχροινό
ναυτόπουλο
που σε κοίταζε στα μάτια πίσω απ’ το ποτήρι του
κι άνοιγε μια πόρτα σκοτεινή στου καπηλειού το βάθος –
το κρεββάτι με τα σανίδια κ΄ έξω οι φωνές των μεθυσμένων
καπετάνιων
έξω οι φωνές της θαλασσινής γιορτής ανάμεσα απ’ τη                                                                                            χαραμάδα του
φιλιού σου.
Θάχαν σημαίες μες στον ήλιο. Μα ποιός νίκησε;
Γιάννης Ρίτσος, Δοκιμασία 

  

Τα τοπικά των αναβαθμών... Κώστας Σοφιανός

Άνδρος

Πεζούλες της ανάγκης-αναβαθμοί του πράσινου,

κοντόλιγνα λιόδεντρα κι ανεμοδαρμένα αμπελάκια.

Χαρουπιές, συκιές, αγραπιδιές.

Στο γύρισμα της ξερολιθιάς μια ροδιά,

σκυμμένη στην άκρη του γκρεμού,

παλεύει να κρατηθεί απ’ το λίγο χώμα.

Τόπους-τόπους

πινελιές κίτρινου

πινελιές κόκκινου

πινελιές μπλε,

επαναλαμβάνονται,

μαζί με τις ξερολιθιές,

τα λιόδεντρα και τ’ αμπελάκια,

τις χαρουπιές, τις συκιές και τις αγραπιδιές

μεταφέροντας το τοπίο

ως λίγο πιο κάτω απ’ την κορυφή.

Στην κορυφή,

ριπές αρμύρας,

αγκάθια και πουρναρόβατοι,

δενδρώδεις σχίνοι και αρχαίες βελανιδιές.

(λυγισμένες κι αναμαλλιασμένες,

απ’ τους ανέμους που λυσσομανούν,

όπως λυσσομανά ακόμα ο Έρωτας

στους σπαραγμένους στίχους της Σαπφούς),

αναιρούν,

με τα επιφωνήματα,

και τις προτροπές

ενός

αθέατου αιγοβοσκού,

την ασυνέχεια και τη μίξη των αιμάτων,

με τη συνέχεια της γλώσσας και της βλάστησης.

Πεύκο, μέχρι στιγμής,-ούτε για δείγμα!

Μήτε κυπαρίσσι-παρ’ εκτός των καχεκτικά του κοιμητηρίου.

Ανάμεσα απ’ τα μνήματα

ακαταχώριστα χορτάρια κι αγριολούλουδα,

αναμετρώνται,

με πλαστικά τριαντάφυλλά και στεφάνια

που

οι γυναίκες του νησιού

πρσφέρουν,

άψυχα στις ψυχές των νεκρών τους.

Κι όμως-υπάρχουν πεύκα!

Λίγα και κυρτωμένα,

(σαν την γριά καντηλανάφτισσα

που ξαποσταίνει κοντανασαίνοντας

στο πεζούλι

του

Παπαδιαμάντειου

ναϊδρίου),

πεύκα,

γυρτά

που συμπληρώνουν,

στην

επόμενη στροφή,

την

εικόνα!

Όλα στη θέση τους,

λοιπόν,

όλα,

κατά πως τα ‘χει επιβάλει,

η,

αυτοσύστατη αισθητική,

του προγονικού Αρχιπελάγους!

Μόνη

ανορθογραφία,

τ’ αλουμινένιο

παράθυρο,

πάνω απ’ την παλιά

σιδερένια πόρτα,
με το μεγάλο,
σκουριασμένο,
κλειδί.

Διόλου,
όμως,
δε φαίνεται,
να
ενοχλείται
γι’ αυτό
η
Αγία Πελαγία-
και
καλά κάνει,
η Χάρη Της,

γιατί,
χάρη
στη συνοχή του τοπίου,
η ασκήμια,
γίνεται μέρος
της ομορφιάς!
Κώστας Σοφιανός, Ποιήματα δημοσιευμένα και αδημοσίευτα 1985-2016

Αύγουστος με φεγγάρι στο μπαλκόνι της... Γιώτα Αργυροπούλου

Amy Judd

Τα καλοκαίρια του έδειχνε φωτογραφίες

τα νησιά. Τα κάστρα, τα σοκάκια

παραλίες. Ψιλή άμμος, Πλατύ-γιαλός

αντίσκηνα, αρμυρίκια.

Αυτός δεκατεσσάρων, γειτονόπουλο.

Μια μέρα πρόσεξε δύο απλωμένα κομματάκια το μαγιό της

το πάνω ολοκαίνουργιο.

Από τότε όλο την φαντάζεται με στήθος γυμνό

να κολυμπά, να κάθεται στον ήλιο

όλο αυτό σκεφτόταν.

Κι απόψε, Αύγουστος με φεγγάρι στο μπαλκόνι της,

σαν άντρας γύρεψε το βλέμμα της

σαν παιδί την παρακάλεσε.

Μυστικό όλη του τη ζωή θα το κρατούσε.

Του ‘πε δεν είναι το ίδιο με τον ήλιο

με τη θάλασσα — εκεί κανείς δεν σε κοιτάζει.

Σαν άντρας υποσχέθηκε, σαν παιδί ορκίστηκε

δεν θα ζητούσε τίποτα πια, ποτέ.

Μόνο να δει στο φεγγαρόφωτο το στήθος της.

Να μην το αγγίξει

να το δει.

Να δει το στήθος της μονάχα.

Γιώτα Αργυροπούλου, Για Σίκινο, Ανάφη, Αμοργό

Καρτεράν... Μάνος Χατζηδάκης

Dmitry Skvortsov

Είναι στιγμές

που όλα τα χελιδόνια

καρτεράν τον ώμο σου

να ξεχωρίσει μες απ’ τον ήλιο.

Μάνος Χατζηδάκης, περ. ΠΟΙΗΣΗ, τεύχος 17-Άνοιξη-Καλοκαίρι 2001