Άσσος στο μανίκι... Μιχάλης Γκανάς

Francine Van Hove 

Τι να σου κάνω χωρίς άσσο στο μανίκι

μέτριος παίχτης

που δεν μαθαίνει κιόλας απ’ τα λάθη του

όλο θυμάται όσα θα ‘πρεπε να ζει

κι όλο ξεχνάει να ζήσει 

Μιχάλης Γκανάς, Ποιήματα 1978-2012, εκδ. Μελάνι

Ν' αφήνεσαι... Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

Νίκος Αλιάγας, Sunset from Hydra 

Ν' αφήνεσαι ράθυμα στο ρεύμα της θάλασσας, να                                                                                      λιμνάζεις

σε τόπους που πρόσκαιρα αγάπησες ή ν' αναλώνεσαι

διαγνώνοντας άσκοπα αθεράπευτες περιπτώσεις

Να προσμένεις μιαν άνοιξη πως τάχα πλησιάζει

με τη νωχέλεια ηλιόλουστης μέρας που ξάφνου                                                                                        ναυάγησε

μες στις κατάφωτες παραθαλάσσιες κωμοπόλεις

Να 'σαι κατάμονος κι όμως κρυμμένος σε χίλιες                                                                                          καρδιές

να περάσεις στο αίμα αυτών που σ' αγκάλιασαν                                                                                     πρόσκαιρα

να πληθαίνεις

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Ο δύσκολος θάνατος

Κομμένα πόδια... Ντέμης Κωνσταντινίδης

Pamela Hanson

Περπατήσαμε 

ως τη Μεταμόρφωση του Σωτήρα.

Εσύ φοιτήτρια

εγώ μαθητής στα δεκαεφτά.

Κομμένα πόδια

δε θυμάμαι τι ψέλλιζα·

Μόνο το ανάλαφρό σου βάδισμα

και το χαμόγελο―

Το φωτεινό σταυρό ψηλά

του μαρτυρίου.

Ντέμης Κωνσταντινίδης, Κι όμως γελούν καλύτερα οι τζίτζικες.

Κλείνουν... Νίκος Βασιλάκης

Federico Patellani, Milano 1945

Κλείνουν ένα ένα και τα σινεμά

που χώνονταν τα βράδια η μοναξιά μας.

Στη θέση τους ξεφυτρώνουν τράπεζες

για τις καταθέσεις των εμπόρων και τις συναλλαγές.

Κι εμείς που δεν έχουμε να καταθέσουμε

τίποτε άλλο από μοναξιά

μείναμε στο δρόμο… 

Νίκος Βασιλάκης Τα ποιήματα που γίναν χόβολη, 1986-2004

Τειχοσκοπία... Γιάννης Πατίλης

Andre Kertesz

Στης μαιζονέτας του την πέτρινη θαμμένος κουστουμιά

για όσα κακά στον εαυτό του έχει κάνει

η αντίμαχή του μοίρα τού προκάνει

βάσανο και γλυκειά παρηγοριά

ωραίας γειτόνισσας να βλέπει τον χορό

όταν τα ρούχα στη βεράντα της απλώνει

ή όταν σκύβει να τινάξει το σεντόνι

της ομορφιάς της σπέρνοντας εικόνες στο κενό

Γιάννης Πατίλης, Απόδρομή του αλκοόλ

Η συντροφιά... Νικηφόρος Βρεττάκος

Francesc Català-Roca, Bakery in Cuenca, Spain 1955

Σάν Εὐαγγέλιο κλειστό στό τραπέζι

τό μαῦρο ψωμί. Καί μέσα του χέρια.

Ἐκεῖνο πού κράτησε τό στάρι καί τὄσπειρε,

αὐτό πού τό θέρισε, αὐτό πού τό ζύμωσε.

Δέν εἶμαι μόνος.

Νικηφόρος Βρεττάκος, Επιθεώρηση Τέχνης 1963