Η φωνή της... Αργύρης Χιόνης

Marat Safin

Η φωνή της, στο τηλέφωνο, ήταν τόσο γλυκιά,

τόσο ζεστή, τόσο φρέσκια,

που του ’ρχοταν να φάει το ακουστικό.

Το ’φαγε κι ήταν γλυκό

κι αφράτο σαν τσουρέκι.

Τώρα, η φωνή της ηχεί, μέσα στα σπλάχνα του,

ακόμη πιο γλυκιά, ακόμη πιο ζεστή,

ακόμη πιο φρέσκια.

Αργύρης Χιόνης, Παίγνια και σάτιρες

Μολών λαβέ... Κική Δημουλά

«Brad & Lisa»

Kαινούργιες θεωρίες.

Tα μωρά δεν πρέπει να τ' αφήνετε να κλαίνε.

Aμέσως να τα παίρνετε αγκαλιά. Aλλιώς

υπόκειται σε πρόωρη ανάπτυξη

το αίσθημα εγκατάλειψης ενηλικιώνεται

αφύσικα το παιδικό τους τραύμα

βγάζει δόντια μαλλιά νύχια γαμψά μαχαίρια.

 

Για τους μεγάλους, ούτως ειπείν τους γέροντες

–ό,τι δεν είναι άνοιξη είναι γερόντιο πια–

ισχύουν πάντα οι παμπάλαιες απόψεις.

Ποτέ αγκαλιά. Aφήστε τους να σκάσουνε στο κλάμα

μέχρι να τους κοπεί η ανάσα

δυναμώνουν έτσι τα αποσιωπητικά τους.

Aς κλαίνε οι μεγάλοι. Δεν έχει αγκαλιά.

Γεμίστε μοναχά το μπιμπερό τους

με άγλυκην υπόσχεση –δεν κάνει να παχαίνουν

οι στερήσεις– πως θά 'ρθει μία και καλή

να τους επικοιμήσει λιπόσαρκα

η αγκαλιά της μάνας τους.

Bάλτε κοντά τους το μηχάνημα εκείνο

που καταγράφει τους θορύβους του μωρού

ώστε ν' ακούτε από μακριά

αν είναι ρυθμικά μοναχική η αναπνοή τους.

Ποτέ μη γελαστείτε να τους πάρετε αγκαλιά.

Tυλίγονται άγρια

γύρω απ' τον σπάνιο λαιμό αυτού του δώρου,

θα σας πνίξουν.

 

Tίποτα. Όταν σας ζητάνε αγκαλιά

μολών λαβέ μωρό μου, μολών λαβέ να απαντάτε.

Κική Δημουλά, H εφηβεία της λήθης, εκδ. Στιγμή 1994

Σπουδή στις πυρκαγιές σε μια κουζίνα... Τασία Σταματοπούλου

Denise Schaefer by Nikko LaMere..

Δεν φουντώνουν

Πυρκαγιές

μ’ ένα αποτσίγαρο

Ψέματα

γράφουν οι φυλλάδες

Άμα δεν έχεις

Εμπρηστή

[καμικάζι με στουπί]

ίσα που τα ξερά

φύλλα θα καπνίσουν

σε ένα από καιρό

πεθαμένο δάσος

Τασία Α. Σταματοπούλου, Όψιμη σπορά

Ο μόνος... Γιάννης Καλπούζος

Monica Bellucci,  by Ellen von Unwerth

Να μη φοράς

κοσμήματα στο λαιμό σου

τίποτε μη φοράς      

Θέλω να είμ' εγώ

ο μόνος κρεμασμένος…

Γιάννης Καλπούζος, Έρωτας νυν και αεί

Κάποτε η Κυριακή... Γιώργος Παναγιωτίδης

Keld Helmer-Petersen, Αίγινα 1958

Η Κυριακή μικρό νησί

δίπλα στη βρώμικη πολιτεία

στολίζεται ρούχα καθαρά κι άδειες τσέπες

Κυριακή απομεσήμερο

και φτάνει στα νυσταγμένα αυτιά

ο αχός των γονιών, δεκαετίες πριν,

όλοι γελούν στο τραπέζι ένα γύρο

ήλιος η μαμά κι ένα κομμάτι βαμβάκι

από σύννεφο στου μπαμπά το μέτωπο.

Η Κυριακή μικρό νησί

σηκώνει λευκό πανί και ταξιδεύει,

στο στήθος ένα τσίμπημα ελαφρύ.

Κάποτε η Κυριακή είχε χαμόγελα μυρωδάτα

και πτήσεις καταπάνω στου ήλιου τους ανέμους

κάποτε η Κυριακή είχε παράθυρα ανοιχτά

κι ερωτήματα μετέωρα στου έρωτα τη ρέμβη

κάποτε μαζί παρέα

σε μπαλκόνια αντίκρυ σ’ όλη τη ζωή μας

λέγαμε την ψυχή μας με μιαν ανάσα

σε πορφυρά αυτοκίνητα μέσα

τρέχαμε μ’ εκατόν εξήντα στην ανηφόρα

και δραπετεύαμε Κυριακή

ως το μεθυσμένο δείλι

μικρές κι άμυαλες εκδρομές στην ευτυχία.

Γιώργος Παναγιωτίδης,

http://www.thraca.gr

Θύμησες... Δημήτρης Καμπάκος

Henri Cartier-Bresson

Μόλις έφτασα, μα έχουν αλλάξει όλα.

Αιχμηρές μαρκίζες ξεπροβάλλουν από τη λουλουδένια                                                                                                    πρόσοψη

σαν να θέλουν να τρυπήσουν την ενοχλητική σιωπή του χώρου.

Στο ντουβάρι ακόμα το ίδιο σύνθημα,

να απαιτεί την προσοχή των περαστικών.

Σαλιωμένες κουδουνίστρες πάνω στην ξηλωμένη ποδιά της                                                                                             βιτρίνας.

Και στο ταβάνι να κρέμονται οι πολυέλαιοι

που ξέχασαν το λόγο ύπαρξής τους στη σάλα.

Η απουσία Σου να τονίζει το ατελέσφορο.

Μα η κτητική αντωνυμία εκεί.

Σα να μη πρόφτασε να αντιληφθεί,

βολεμένη πάνω στις πτυχές των χειλιών μου.

Ας είναι.

Δεν μετανιώνω.

Μόνο αποζητώ τη θωριά σου,

μέσα στη ραγισμένη κορνίζα που στέκει ακόμα εκεί,

δίπλα στο βάζο με τα λουκούμια που ‘φερνες απ΄τα μέρη σου!

Δημήτρης Καμπάκος, Ψελλίσματα