Νέα παραλία... Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

Taras Loboda

Άλλοτε

σ’ έβρισκα εύκολα

στη βόλτα της παλιάς παραλίας

στο πηγαινέλα.

Με κάρφωνάν τα μάτια σου

μες στο συνωστισμό

σ’ άγγιζε λίγο το κορμί μου

Τώρα σε χάνω

στην επέκταση

της νέας παραλίας.

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Ἐπιλογὲς καὶ σύνολα (1965-1995), ἔκδ. Νησίδες,Θεσσαλονίκη 2001 

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ.17

https://diorthoseis.eu/

Σκύβεις... Σωτήρης Παστάκας

Lino Spilimbergo

Ένα πιάτο γιουβαρλάκια,

ξαναζεσταμένα παξιμάδια,

δυο ποτήρια λευκό κρασί.

Πιπέρι, αλάτι, μια χαρτοπετσέτα,

δυο χέρια

που σου τα εναποθέτουν στο σουπλά

κι εσύ σκύβεις και φιλάς

ένα προς ένα

τα δάχτυλα.

Σωτήρης Παστάκας, Συσσίτιο

Έτσι να με θυμάσαι... Γιάννης Ρίτσος

Pablo Picasso, 1903

Τα ποιήματα που έζησα στο σώμα σου σωπαίνοντας,

θα μου ζητήσουν, κάποτε, όταν φύγεις, τη φωνή τους.

Όμως εγώ δε θα ’χω πια φωνή να τα μιλήσω. Γιατί εσύ συνήθιζες

Πάντα

να περπατάς γυμνόποδη στις κάμαρες, κι υστέρα μαζευόσουν στο

κρεβάτι

ένα κουβάρι πούπουλα, μετάξι κι άγρια φλόγα. Σταύρωνες

τα χέρια σου

γύρω στα γόνατά σου, αφήνοντας προκλητικά προτεταμένα

τα σκονισμένα σου ρόδινα πέλματα. Να με θυμάσαι – μου ’λεγες –

έτσι˙

έτσι να με θυμάσαι με τα λερωμένα πόδια μου˙ με τα μαλλιά μου

ριγμένα στα μάτια μου – γιατί έτσι βαθύτερα σε βλέπω. Λοιπόν,

πώς να ’χω πια τη φωνή. Ποτέ της η Ποίηση δεν περπάτησε έτσι

κάτω από τις πάλλευκες ανθισμένες μηλιές κανενός Παραδείσου.

Γιάννης Ρίτσος ΣΑΡΚΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ Αθήνα, 16.ΙΙ.81

Φθινοπωρινό σούρουπο... Τάσος Λειβαδίτης

Jorge Llorca Martínez.

Βράδιαζε

και στο βάθος του φθινοπωρινού δρόμου

λιγόστευε όλο και πιο πολύ

το φως

σα να τέλειωνε για πάντα ο κόσμος

Τάσος Λειβαδίτης, Τα χειρόγραφα του Φθινοπώρου

Είμαι μόνος... Κωστής Παλαμάς

J. Burton

Η νύχτα προχωρεί.

Είμαι μόνος. Στη νύχτα. Στη σιωπή. Στην παράκρουση.                                                                       Στη διέγερση.

Είμαι εγωιστής. Είμαι απαιτητικός.

Θέλω εγώ ο περασμένος να περάσεις κι εσύ μαζί μου.

Θέλω να προσκυνήσω τα γόνατά σου.

Να σου προσκυνήσω τα χέρια σου. Την όψη σου. Τα                                                                                  πόδια σου.

Να συρθώ. Να ολολύξω. Να βουβαθώ.

Να σ' αισθανθώ. Κοντά μου.

Μα πολύ κοντά σου.

Να σε σφίξω. Να σε προσκυνήσω. Και να σβήσω.

Είμαι μόνος. Και μ'αφήνεις. Μα δε σ' αφήνω εγώ.

Λόγια κοινά πρόστυχα ανεβαίνουν στα χείλη μου...

Κωστής Παλαμάς (ο ποιήτης γράφει στη Στέλλα Διαλέτη)

Το ουράνιο τόξο της αφής... Αλίς Πονηρού

Augusto Ferrari

Τόσα χρόνια ζούσε σ’ έναν κόσμο αποστειρωμένο.

Παντελής έλλειψη της αφής.

Μια μέρα που απ’ την αρχή φαινόταν διαφορετική απ’ τις                                                                                                   άλλες,

ένα χέρι τον άγγιξε κι ύστερα τον τράβηξε.

Το είδε, μα δεν το ένιωσε.

Το είδε κι έτσι κατάλαβε πως ήταν αληθινό.

Η όραση, η γεύση, η όσφρηση, η ακοή,

όλα εκεί εκτός απ’ την αφή.

Τώρα ήταν σ’ έναν άλλο κόσμο.

Μαγικό μέρος. Αληθινό.

Κι εκεί έμαθε σιγά - σιγά ν’ αγγίζει.

Και μετά να χαϊδεύει.

Τα μαλλιά της, το πρόσωπο της,

τον ώμο της, την κοιλιά της,

τα δάχτυλά της.

Να μπλέκονται τα δικά του με τα δικά της.

Να μη διακρίνει ποια είναι ποιου.

Να μην τον νοιάζει.

Μόνο ν’ αγγίζει. Μα σε ποιον κόσμο ζούσε πριν από ’κείνη;

Αλίς Πονηρού