Τα όνειρα... Πέτρος Σκυθιώτης

David Seymour, Mykonos,

Τα όνειρα

σαν τα ρούχα τα παιδικά

αλλάζεις αλλάζεις

κι έρχεται

η στιγμή

που πια δε χωράς

όσο αγαπημένα κι αν

ήταν

Πέτρος Σκυθιώτης, “Συνθήκη ισορροπίας”

Τι να σου πω;.. Περικλής Κοροβέσης

Madonna by  Steven Maisel

Είχα σβήσει με μπλάνκο το όνομά σου

από την ατζέντα μου.

Δεν περίμενα να ξαναπάρεις τηλέφωνο

ύστερα από τόσον καιρό.

Και όμως πήρες.

Ρώτησες αν ενοχλείς. Ήσουν ευγενική.

Το μέταλλο της φωνής σου, πολύτιμο όπως πάντα.

Ρώτησες αν γράφω.

Δεν ήθελες να με διακόψεις.

Εκτιμούσες πάντα την δουλειά μου.

Ρωτάς τι κάνω.

“Όλα καλά”, σου λέω.

Τι να σου πω;

Με γάμησες,

Περίπατο έκανες στη ζωή μου

και τη διάλυσες.

Περικλής Κοροβέσης, Παράπλευρες καθημερινές απώλειες. Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων

Ούτε απόψε... Γιάννης Ρίτσος

E. Tuppo

Ούτε απόψε πανσέληνος.

Ένα κομμάτι λείπει.

Το φιλί σου.

Γιάννης. Ρίτσος, Τα ερωτικά

Ενθύμιο... Κική Δημουλά

Sholgk

Όλα δε μπορώ να τα σηκώνω μ’ ένα χέρι.

Το άλλο μου το κράτησες εσύ για ενθύμιο.

Της στιγμής που αιώνια το ξέσφιγγες.

Κική Δημουλά

Εν εσπέρα... Κων. Καβάφης

Jacqueline Mikuta

Πάντως δεν θα διαρκούσανε πολύ. Η πείρα

των χρόνων με το δείχνει. Aλλ’ όμως κάπως βιαστικά

ήλθε και τα σταμάτησεν η Μοίρα.

Ήτανε σύντομος ο ωραίος βίος.

Aλλά τι δυνατά που ήσαν τα μύρα,

σε τι εξαίσια κλίνην επλαγιάσαμε,

σε τι ηδονή τα σώματά μας δώσαμε.

Μια απήχησις των ημερών της ηδονής,  

μια απήχησις των ημερών κοντά μου ήλθε,

κάτι απ’ της νεότητός μας των δυονώ την πύρα·

στα χέρια μου ένα γράμμα ξαναπήρα,

και διάβαζα πάλι και πάλι ως που έλειψε το φως.

Και βγήκα στο μπαλκόνι μελαγχολικά —

βγήκα ν’ αλλάξω σκέψεις βλέποντας τουλάχιστον

ολίγη αγαπημένη πολιτεία,

ολίγη κίνησι του δρόμου και των μαγαζιών.

Κωνσταντίνος Καβάφης, Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984

Ολα κοστίζουν... Νίκος Καρούζος

Andrea Schwelle

῞Ολα κοστίζουν ἕνα παίξιμο.

Πᾶρε μαζί σου τὸν ἔρωτα κ' ἐκεῖνα τὰ ὄνειρα,

ἔλα στὴν κάτω γειτονιά καὶ πές : 'Κορῶνα-γράμματα`

ἐκεῖ ποὺ χάνεται ἡ ψυχή νὰ βυθιστῇς.

Θέλω ν' ἀκούσῃς τὸ μεγάλο μυστικό:

γιὰ πάντα πέφτει ὁ καρπός ἀπὸ τὸ δέντρο...

᾿Εν τούτοις ἐκεῖ ποὺ χάνεται ὁ δρόμος

νὰ τραβήξῃς·

ὅ,τι νὰ σὲ καλέσῃ

δέν εἶναι γιὰ ἐπιστροφή

τὰ δάκρυα κι ὁ πόνος κοφτερός

εἶναι μές στὸ παιγνίδι.

῞Οποιες φωνές ἀκούσῃς μή σὲ παρασύρουν·

σφάξε τὴ μιὰ τὴν ὀμορφιά νὰ πιῇ το αἷμα ἡ ἄλλη !..

'Κορῶνα-γράμματα' νὰ παίξῃς

τὶς ὧρες καὶ τὰ χρόνια

μόνος μὲ τὸν ἔρημο ἀντίπαλο...

Νίκος Καρούζος  (Ανθ.Η.Ρ.Η.Σ. Αποτολίδης, A'τομ., σ. 552)