Τα λόγια μου... Rumi

Leonardo da Vinci

Τα λόγια μου ήταν κούφια,

όλο πρέπει και μη.

Για χρόνια χτυπούσα την πόρτα

κι είδα όταν άνοιξε

πώς χτυπούσα από μέσα.

Rumi Jalal-Al-Din, Ο Αγαπημένος, μετ  Καδιώ Κολυμβά

Ζηλεύω... Σωτήρης Παστάκας

Hallah Abdel Fattah

Ζηλεύω την πολυάριθμη παρέα σου,

τα σφριγηλά σας ημικύκλια. Ζηλεύω,

αυτόν που κάθεται αντίκρυ

στα γυμνά βυζάκια σου,

κι εσύ τον κοιτάζεις γυμνό.

Ζηλεύω, τις κιθάρες, τα τραγούδια σας,

τη φωτιά που φωτίζει τα μεταμεσονύχτια

μπάνια σας. Να δεις πως όπου να ’ναι

θα ζηλεύω

και τις κουβέντες σας!

Σωτήρης Παστάκας, σώμαΜΕσώμα, (100 ποιήματα γραμμένα σε SMS) Απλές Εκδόσεις 

http://staxtes.com

Το άγαλμα και ο τεχνίτης... Γιώργης Παυλόπουλος

Mecuro B. Cotto

Σαν έκλεινε το μουσείο

αργά τη νύχτα η Δηιδάμεια

κατέβαινε από το αέτωμα.

Κουρασμένη από τους τουρίστες

έκανε το ζεστό λουτρό της και μετά

ώρα πολλή μπροστά στον καθρέφτη

χτένιζε τα χρυσά μαλλιά της.

Η ομορφιά της ήταν για πάντα

σταματημένη μες στο χρόνο.

Τότε τον έβλεπε πάλι εκεί

σε κάποια σκοτεινή γωνιά να την παραμονεύει.

Ερχόταν πίσω της αθόρυβα

της άρπαζε τη μέση και το στήθος

και μαγκώνοντας τα λαγόνια της

με το ένα του πόδι

έμπηγε τη δυνατή του φτέρνα

στο πλάι του εξαίσιου μηρού της.

Καθόλου δεν την ξάφνιαζε

κάθε φορά που της ριχνόταν.

Άλλωστε το περίμενε το είχε συνηθίσει πια.

Αντιστεκόταν τάχα σπρώχνοντας

με τον αγκώνα το φιλήδονο κεφάλι του

και καθώς χανόταν όλη

μες στην αρπάγη του κορμιού του

τον ένιωθε να μεταμορφώνεται

σιγά-σιγά σε κένταυρο.

Τώρα η αλογίσια οπλή του

την πόναγε κάπου εκεί

γλυκά στο κόκαλο

και τον ονειρευότανε παραδομένη

ανάμεσα στο φόβο της και τη λαγνεία του

να τη λαξεύει ακόμη.

Γιώργης Παυλόπουλος, "Τα αντικλείδια", Αθήνα 1988

Ναυαγός... Δημήτρης Μαρουδάς

Nik Skjoth

Ναυαγός την ύστατη στιγμή

απ’ τη ματιά σου αρπάχτηκα,

του λεπιδιού τον πόνο

στα ματωμένα χέρια μου

αγνοώντας

Δημήτρης Μαρουδάς, Αποδράσεις

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ 14

Η αμυγδαλιά... Κώστας Μόντης

Vincent van Gogh

Κάθ’ἥν στιγμὴv ἐμεῖς συζητᾶμε ἀκόμα

ἡ ἀμυγδαλιὰ ἄναψε ἤδη ντόμπρα τὰ κεράκια της

κι ἀνήρτησε σὲ κoινὴ θέα τὶς πρoθέσεις της.

Ὢ ναί, τoυλάχιστo oἱ πoιητὲς

ἂς μὴν τὴ λέμε "τρελλή"

πoύ πῆρε τὴν ἀπόφαση,

τoυλάχιστo oἱ πoιητὲς ἂς μὴν τὴ λέμε "τρελλή"

πoύ ἐπωμίσθηκε τὶς εὐθύνες της,

πoυ διεκινδύνευσε τὴ νoημoσύνη της

στὰ ὄμματα τῶν δειλῶν,

πoὺ διεκινδύνευσε τὴ νoημoσύνη της

στὰ ὄμματα τῶν ἀνίδεων,

στὰ ὄμματα τῶv θερκoκηπίων.

Κώστας Μόντης

Το παρελθόν... Αναστασία Καλλία

Grant Haffner

Μου κτύπησε την πόρτα

το σαρκαστικό γέλιο

ενός αυθάδικου παρελθόντος

κι εγώ η κουτή άνοιξα.

Μπήκε ολόκληρο μέσα

για μια Αρμένικη επίσκεψη.

Η ώρα πήγε έντεκα

και δεν λέει να καταλάβει

ότι νυστάζω

κι ότι αύριο πρωί πρωί

ξεκινάω για το μέλλον μου.

Αναστασία Καλλία