Οι τοκογλύφοι... Ezra Pound

ΔΗΛΩΣΕΙΣ... 

Η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ για να εισπράξει το 2014, με τον ΕΝΦΙΑ, περί τα 3 δις ευρώ προκάλεσε μέχρι σήμερα την καταστροφή περιουσίας αξίας 600-650 δις ευρώ. Το εθνικό εισόδημα 3 και πλέον ετών! Θύματα όλοι σχεδόν οι πολίτες, που έχασαν τη δουλειά τους, είδαν τα εισοδήματά τους να μειώνονται και να εξατμίζεται η περιουσία τους. Θύμα και το ίδιο το κράτος που δεν μπορεί να πουλήσει τη δική του ακίνητη περιουσία. Διότι ποιος θα αγοράσει ακίνητα, αν δεν δοθούν σε εξευτελιστική τιμή;  Στέφανος Μάνος, 9/8/14 news247

ΣΧΟΛΙΟΝ…

Ezra Pound, Κάντο XLV

Με την τοκογλυφία,

δεν φτιάχνουν σπίτια οι άνθρωποι γερά,

η κάθε πέτρα λαξεμένη και βαλμένη στη θέση της σωστά

να στρώσει απάνω ο σοβάς, να δέσει

ο σκελετός, να κάτσουν τα στολίδια.

Με την τοκογλυφία

δεν ζωγραφίζουν οι άνθρωποι

παράδεισους στις εκκλησίες

μετά βαΐων και κλάδων,

την παναγιά να δέχεται τον άγγελο εξ ουρανών

κι απάνω εκεί στο πρόχειρο μολύβωμα να λάμπει

το φωτοστέφανό της.

Με την τοκογλυφία

δεν αξιώνονται οι άνθρωποι Γκονζάγα¹,

κληρονόμους, παλλακίδες,

δεν φτιάχνονται οι εικόνες για ν’ αντέξουν

στον χρόνο και να μας αντέξουν

φτιάχνονται για να πουληθούν αμέσως

και πουλιούνται.

Με την τοκογλυφία,

κρίμα μεγάλο κι άδικο ενάντια την φύση,

κάτι μπαγιάτικα αποφάγια το ψωμί σου

χάρτινο το ψωμί σου,

χωρίς το στάρι των βουνών και το σκληρό αλεύρι.

Με την τοκογλυφία χοντραίνει η μολυβιά.

Με την τοκογλυφία ξεχαλινώνονται οι γραμμές

κι οι άνθρωποι δεν βρίσκουν τόπο να φωλιάσουν.

Η πέτρα τρώει το λιθοξόο

κι ο αργαλειός τον υφαντή.

Με την τοκογλυφία

δεν φτάνει το μαλλί στην αγορά

και δεν αφήνει κέρδος το κοπάδι με την τοκογλυφία.

Μάστιγα, μάστιγα μεγάλη αυτή η τοκογλυφία

στομώνει τη βελόνα στο χέρι της κυράς

και σταματά το ακούραστο αδράχτι.

Δεν γίνεται Πιέδρο Λομπάρδο²

ούτε κρασί με την τοκογλυφία.

Ντούτσιο³ δεν γίνεται ούτε Πιερ ντελά Φρανσέσκα⁴

και Χουάν Μπελίν και Λα Καλούνια

ζωγραφιστή με την τοκογλυφία.

Αντζέλικο⁵ δεν γίνεται, δεν γίνεται Αμπρότζιο Πρέντις,

ούτε εκκλησία πέτρινη,

κι απάνω από την πύλη σμιλεμένο: Αγαπάτε Αλλήλους.

Άγιο Τρόφιμο… όχι, ασφαλώς, με την τοκογλυφία.

Και Άγιο Ιλαρίωνα… όχι, βεβαίως, με την τοκογλυφία.

Σκουριάζει η σμίλη με την τοκογλυφία.

Σκουριάζει η τέχνη κι ο τεχνίτης,

τρώει το νήμα ο αργαλειός,

 κανείς δεν ξέρει πια να κάνει τα χρυσοκεντητά ,

έχει λεκέδες το γαλάζιο, σκορπίζεται το κρεμεζί,

Μέμλινκ δεν βρίσκει πια το σμαραγδί.

Έσφαξε η τοκογλυφία μες τη μήτρα το παιδί,

στόμωσε του νέου την ορμή,

την άνοια, την παράλυση έφερε στο κρεβάτι,

πήγε και ξάπλωσε ανάμεσα στη νύφη

και τον γαμπρό της

ΠΑΡΑΦΥΣΗ

Έφεραν πόρνες στην Ελευσίνα,

σερβίρουν πτώματα…

έτσι προστάζει η τοκογλυφία.

Έζρα Πάουντ, μετ. Γιώργος Μπλάνας

(1)Ο Οίκος των Γκονζάγκα υπήρξε σπουδαία ηγεμονική δυναστεία που βασίλεψε στη βόρεια Ιταλία από το 1328 έως το 1708.Ο ρόλος των Γκονζάγκα υπήρξε σπουδαιότατος όσον αφορά στην καλλιτεχνική και πολιτική όσμωση της Ευρώπης κατά τη μακρόχρονη βασιλεία τους, ενώ αξιομνημόνευτο είναι το γεγονός ότι από τους γόνους της προέκυψαν ένας άγιος, δώδεκα καρδινάλιοι και δεκατέσσερις επίσκοποι της Καθολικής Εκκλησίας.

(2) Pietro Lombardo (1435-1515) :Ιταλός γλύπτης της Αναγέννησης και αρχιτέκτονας.

(3) Ντούτσιο ντι Μπουονινσένια (Duccio di Buoninsegna),(1255; – 1319;) : Ιταλός ζωγράφος. Θεωρείται ο σπουδαιότερος ζωγράφος της Σιένα κατά τον 13ο αι. και από τους μεγαλύτερους της προαναγεννησιακής εποχής.

(4) Piero della Francesca(1412-1492}: Κορυφαίος εκπρόσωπος της τέχνης του ιταλικού Κουατροτσέντο, πρωτοπόρο της νεωτερικότητας.

(5) Αντζέλικο Μπεάτο (Beato Angeliko) (1400-1455): Ιταλός ζωγράφος της πρώτης περιόδου της Αναγεννήσεως Ο Φρα Τζοβάννι ντα Φιέζολε, (Fra Giovanni da Fiesole), στον αιώνα του γνωστός ως Γκουίντο ντι Πιέτρο, επονομάστηκε Αντζέλικο(αγγελικός), για την εξαιρετική χάρη των εικόνων του και επειδή στα πρόσωπα και στις στάσεις των μορφών που απεικόνισε φαίνεται η καλοσύνη της ψυχής του. Μπεάτο (μακάριος) από την λαϊκή παράδοση, που τον θεωρούσε ως τον μεγαλύτερο θρησκευτικό ζωγράφο της Αναγεννήσεως.

Μία και ομοούσιος... Μιράντα Παπαδοπούλου

Adriana Ugarte, Biel Duran, Nilo Zimmerman in 3 Some, 2009

Λένε πως είναι δυο λογιών

μια του μυαλού

μια του κορμιού.

Μα εγώ νομίζω

πως η καύλα είναι μία.

Μία και ομοούσιος.

Η καθ’ ολοκληρίαν.

Μιράντα Παπαδοπούλου, Χωρίς, εκδ. ΠΟΤέΞΑΝά, 2010

Oh mia patria, si bella e perduta... Giuseppe Verdi

Konstantin Somov, 1930 

                           

Oh mia patria, si bella e perduta...

Η πατρίδα μου τόσο όμορφη και χαμένη...

Στις 12 Μαρτίου(2011), η Ιταλία γιόρταζε τα 150 χρόνια από την ίδρυσή της και με αυτή την ευκαιρία, στην όπερα της Ρώμης, δόθηκε μια παράσταση όπερας, της πιο συμβολικής αυτής της ενοποίησης: Nabucco του Giuseppe Verdi υπό τη διεύθυνση του Riccardo Muti.

 Το έργο Nabucco του Verdi είναι ένα έργο τόσο μουσικό όσο και πολιτικό: αφορά την ιστορία της σκλαβιάς των Εβραίων στη Βαβυλώνα, και η περίφημη άρια «Va pensiero» τραγουδιέται από τους καταπιεσμένους σκλάβους. Στην Ιταλία, το τραγούδι αυτό είναι το σύμβολο της αναζήτησης της ελευθερίας του λαού, ο οποίος στα 1840 – όταν και γράφτηκε η όπερα - ήταν καταπιεσμένος από την αυτοκρατορία των Αψβούργων, και πάλευε μέχρι τη δημιουργία της ενωμένης Ιταλίας.

 Πριν αρχίσει η συναυλία, ο Gianni Alemanno, δήμαρχος της Ρώμης, ανέβηκε στη σκηνή για να καταγγείλει τις μειώσεις της κυβέρνησης στον προϋπολογισμό για τον πολιτισμό. Και αυτό, ενώ ο Alemanno είναι μέλος του κυβερνώντος κόμματος και πρώην υπουργός του Berlusconi.

 Αυτή η πολιτική παρέμβαση, σε μια πολιτιστική στιγμή από τις πιο συμβολικές για την Ιταλία, θα προκαλέσει ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα, ιδίως τη στιγμή που ο ίδιος ο Berlusconi ήταν παρών στη συναυλία.

 Όπως δήλωσε στους Times o Ricardo Muti, διευθυντής της ορχήστρας, «…ήταν μια βραδιά αληθινής επανάστασης».

 «Στην αρχή, υπήρχε ένα μεγάλο χειροκρότημα από το κοινό. Στη συνέχεια ξεκινήσαμε τη συναυλία. Όλα πήγαιναν πολύ καλά, αλλά όταν φτάσαμε στο σημείο του Va pensiero, αισθάνθηκα αμέσως ότι η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη στο κοινό. Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείτε να περιγράψετε, αλλά που τα αισθάνεστε. Πριν, υπερίσχυε η σιωπή του κοινού. Τη στιγμή όμως που το κοινό κατάλαβε ότι θα ξεκινούσε το Va pensiero, η σιωπή γέμισε από μια πραγματική θέρμη. Μπορούσαμε να αισθανθούμε τη σπλαχνική αντίδραση του κοινού στο θρήνο των σκλάβων που τραγουδούνε « Oh ma patrie, si belle et perdue!». (Ω πατρίδα μου, τόσο όμορφη και χαμένη)

 Ενώ η χορωδία έφτανε στο τέλος, στο κοινό κάποιοι είχαν ήδη αρχίσει να φωνάζουν «Bis». Το κοινό άρχισε να φωνάζει «Vive l’Italie!» και «Vive Verdi!».

Αν και το είχε κάνει για μία και μοναδική φορά στη Σκάλα του Μιλάνου το 1986, ο Muti δίσταζε να κάνει ένα bis για το Va pensiero. Για αυτόν, μία όπερα πρέπει να πηγαίνει από την αρχή ως το τέλος. «Δεν ήθελα να παίξουν απλά ένα encore. Θα έπρεπε να υπάρχει μια ιδιαίτερη πρόθεση».

 Όμως στο κοινό είχε ήδη ξυπνήσει το πατριωτικό συναίσθημα. Με μία θεατρική κίνηση, ο διευθυντής της ορχήστρας γύρισε τελικά την πλάτη στο podium, κοιτάζοντας το κοινό και τον Berlusconi, και είπε τα εξής:

 «Ναι συμφωνώ με αυτό «Ζήτω η Ιταλία» αλλά (χειροκροτήματα) «δεν είμαι πια 30 ετών και έχω ζήσει τη ζωή μου, όμως σαν ένας Ιταλός που έχει γυρίσει τον κόσμο, ντρέπομαι για όσα συμβαίνουν στη χώρα μου. Για αυτό συναινώ με το αίτημά σας για bis για το Va pensiero. Δεν είναι μόνο για την πατριωτική χαρά που αισθάνομαι, αλλά γιατί απόψε, και ενώ διεύθυνα τη χορωδία που τραγουδούσε «Ω πατρίδα μου, όμορφη και χαμένη» σκέφτηκα ότι αν συνεχίσουμε έτσι, θα σκοτώσουμε τον πολιτισμό πάνω στον οποίο οικοδομήθηκε η ιστορία της Ιταλίας. Και σε αυτή την περίπτωση, εμείς, η πατρίδα μας, θα είναι πραγματικά «όμορφη και χαμένη». [Επευφημίες, συμπεριλαμβανομένων και των καλλιτεχνών πάνω στη σκηνή]

 «Θα ήθελα τώρα… πρέπει να δώσουμε νόημα σε αυτό το τραγούδι. Αφού είμαστε στο Σπίτι μας, το θέατρο της πρωτεύουσας, και με μία χορωδία που τραγούδησε περίφημα, και που συνοδεύεται περίφημα, αν θέλετε, σας προτείνω να ενωθείτε μαζί μας και να τραγουδήσουμε όλοι μαζί».

ΠΗΓΗ: http://yannisstavrou.blogspot.gr/

And yet... William Carlos Williams

Πέμη Ζούνη, Απουσίες. 1987

And yet one arrives somehow,

finds himself loosening the hooks of

her dress/in a strange bedroom—

feels the autumn

dropping its silk and linen leaves

about her ankles.

The tawdry veined body emerges

twisted upon itself

like a winter wind!

William Carlos Williams

           

Το ζήτημα πια έχει τεθεί... Μιχ. Κατσαρός

Το ζήτημα πια έχει τεθεί:

Ή θα εξακολουθήσουμε να γονατίζουμε

ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο…

απέναντί τους.

Μιχάλης Κατσαρός

Το σπίτι του πατέρα μου... Gabriel Aresti

Lyonel Feininger

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ

Θα υπερασπιστώ

το σπίτι του πατέρα μου

Ενάντια στους λύκους,

ενάντια στην ξηρασία,

ενάντια στην τοκογλυφία,

ενάντια στη δικαιοσύνη,

θα υπερασπιστώ

το σπίτι

του πατέρα μου.

Θα χάσω

τα ζωντανά,

τα περιβόλια,

τα πευκοδάση·

θα χάσω

τους τόκους,

τα εισοδήματα,

τα μερίσματα,

αλλά θα υπερασπιστώ το σπίτι του πατέρα μου.

Τα όπλα θα μου αφαιρέσουν,

και με γυμνά τα χέρια θα υπερασπιστώ

το σπίτι του πατέρα μου·

τα χέρια θα μου κόψουν,

και με τα μπράτσα μου θα υπερασπιστώ

το σπίτι του πατέρα μου·

χωρίς μπράτσα,

χωρίς ώμους,

χωρίς στήθος

θα με αφήσουν,

και με την ψυχή μου θα υπερασπιστώ

το σπίτι του πατέρα μου.

Θα πεθάνω,

η ψυχή μου θα χαθεί,

η φάρα μου θα χαθεί,

αλλά το σπίτι του πατέρα μου

θα μείνει

όρθιο.

Gabriel Aresti, 1963
Μετ. petardo, Βίκυ Ρούσκα