And yet... William Carlos Williams

Πέμη Ζούνη, Απουσίες. 1987

And yet one arrives somehow,

finds himself loosening the hooks of

her dress/in a strange bedroom—

feels the autumn

dropping its silk and linen leaves

about her ankles.

The tawdry veined body emerges

twisted upon itself

like a winter wind!

William Carlos Williams

           

Το ζήτημα πια έχει τεθεί... Μιχ. Κατσαρός

Το ζήτημα πια έχει τεθεί:

Ή θα εξακολουθήσουμε να γονατίζουμε

ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο…

απέναντί τους.

Μιχάλης Κατσαρός

Το σπίτι του πατέρα μου... Gabriel Aresti

Lyonel Feininger

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ

Θα υπερασπιστώ

το σπίτι του πατέρα μου

Ενάντια στους λύκους,

ενάντια στην ξηρασία,

ενάντια στην τοκογλυφία,

ενάντια στη δικαιοσύνη,

θα υπερασπιστώ

το σπίτι

του πατέρα μου.

Θα χάσω

τα ζωντανά,

τα περιβόλια,

τα πευκοδάση·

θα χάσω

τους τόκους,

τα εισοδήματα,

τα μερίσματα,

αλλά θα υπερασπιστώ το σπίτι του πατέρα μου.

Τα όπλα θα μου αφαιρέσουν,

και με γυμνά τα χέρια θα υπερασπιστώ

το σπίτι του πατέρα μου·

τα χέρια θα μου κόψουν,

και με τα μπράτσα μου θα υπερασπιστώ

το σπίτι του πατέρα μου·

χωρίς μπράτσα,

χωρίς ώμους,

χωρίς στήθος

θα με αφήσουν,

και με την ψυχή μου θα υπερασπιστώ

το σπίτι του πατέρα μου.

Θα πεθάνω,

η ψυχή μου θα χαθεί,

η φάρα μου θα χαθεί,

αλλά το σπίτι του πατέρα μου

θα μείνει

όρθιο.

Gabriel Aresti, 1963
Μετ. petardo, Βίκυ Ρούσκα

Λεηλασία... Ρένος Αποστολίδης

Κωστής Αντωνιάδης

Λεηλασία

Θάρθη μια νύχτα

που θ' ακούσης

χτύπους βαριούς.

Καί θάν' οι άνθρωποι,

που ήρθαν,

μέ τό πρόσωπό τους

τ' αληθινό...

Θ' ανοίξης,

σά νά τό περιμένες

- σά νά μήν ήσουνα

παιδάκι οχτώ χρονώ...

Θά μπούν

και θάν' όλοι:

κ' οι εχθροί,

κ' οι ξένοι,

κ' οι φίλοι.

Μάταια θά ψάξης να διακρίνης

ίχνη τύψης

στά προσωπά...

Δέ θά ψάξης !

Πρίν μιλήσουν

θάχης καταλάβει...

Ήρεμα τότε

θά βγάλης τό σακκάκι σου

καί θά τούς τό δώσης.

Θά βγάλης τό πουκάμισό σου

και θά τούς τό δώσης...

Δέ θ' αφήσεις διόλου νά κοπιάσουν

- θά τούς οδηγής

νά παίρνουν,

νά παίρνουν,

νά παίρνουν...

Καμμιά υποψία νά μήν τούς απομείνη

πώς δέν τά πήραν όλα...

Τίποτα νά μήν περισωθή !

... Θά τελειώσουν

Κάποτε

- καί θά φύγουν, ικανοποιημένοι.

 Τήν ώρα εκείνη

πάλι εσύ θά κλάψης.

Ρένος

Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη

Οι κούκλες... Μαρκέλλα Ευθυμίου.

Rene Magritte

Κάθονται αναπαυτικά,

χειρονομούν με νόημα,

τινάζουν απὸ το σακκάκι

ολίγην σκόνην, και μετά,

συνομιλούν δια θέματα

άκρως πνευματικά.

«Με συγχωρείτε», αναφωνούν,

«αλλὰ ενίσταμαι εντόνως!»

Λογομαχούν με τακτ,

ως ευγενείς που είναι,

και ομοφώνως

αναγνωρίζουν την αξία του συνομιλητού τους

– είθισται, εξάλλου, δια λόγους

κοινωνικούς –

κ᾿ έπειτα απὸ συζήτηση

μακρὰ και γόνιμη,

σπρώχνουν αργὰ και ήρεμα

το κάθισμά τους πίσω,

πίνουν λίγο νερό, σηκώνονται

και, με συνοπτικὰς διαδικασίας,

ευχαριστούν ο ένας τον άλλον,

καληνυχτίζουν

και στρίβουν στη γωνία βιαστικά,

να ξεμπερδεύουν πια

- ποιος ξέρει απὸ τι;

Απ᾿ τον εαυτό τους;..

 Μαρκέλλα Ευθυμίου

Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ, τχ. 33, Ιούνιος 2014, https://diorthoseis.eu/

Ένα καρπούζι τον Αύγουστο... Οδυσσέας Ελύτης

                                                                       Γιώργος Μπουζιάνης

Οι δυνάμεις που απαιτούνται

για να ολοκληρωθεί ένα καρπούζι τον Αύγουστο

είναι κατά πολύ ανώτερες απ’ τις άλλες

 που συντρέχουν για να συντελεστεί ένα κακούργημα

σε οποιαδήποτε στιγμή του χρόνου.

Οδυσσέας Ελύτης, Εκ του πλησίον