Όρκοι ενοχής... Σπύρος Βέργος

ΚΥΡ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ…

Μέσος φόρος 1.433 ευρώ σε όποιον υπέβαλε δήλωση. «Ψυχρολουσία» για τους αυτοαπασχολούμενους, που φορολογούνται βάσει τεκμηρίων για... εξωπραγματικά εισοδήματα με συντελεστή 26% από το πρώτο ευρώ. 15/7/14 protothema.gr

ΣΧΟΛΙΟΝ…

Πωλείται η σκελετωμένη αδιαφορία

Και τα σπίτια γέρνουν θλιμμένα

Κόπιες αυτοδικίας

Επαναφορά στην εξουσία των νεκρών

μέσα σε κοινωνίες

ντυμένες το πέπλο του νόμου

και όρκους ενοχής

Σπύρος Βέργος

Ο ρόλος μου... Τάσος Λειβαδίτης

Vincent van Gogh 

Ο ρόλος μου σ' αυτήν την τρομερή υπόθεση, που τόση σύγχυση

έμελλε να προκαλέσει, ήταν να σηκώσω το μεγάλο καθρέπτη –

μυστήριο, τι μπορεί να χρησιμέψει ένας καθρέπτης σε τέτοιες στιγμές –

ύστερα κάποιος θά 'δινε το σύνθημα και θ' άρχιζε η εξέγερση,

αλλά ποιός θά 'δινε το σύνθημα;

άλλοι έλεγαν ο φύλακας του πάρκου,

 άλλοι ο αντικρινός φαρμακοποιός

κι άλλοι αυτός ο άγνωστος που περνούσε τ' απογέματα με το μαύρο καπέλο,

αλλά τι σημασία έχει το ποιός,

άλλοι κάνουν τις εξεγέρσεις κι ας μην τους θυμάται η Ιστορία –

αλλά και ποιό θα ήταν το σύνθημα; άλλοι επέμεναν στη λέξη "χίμαιρα",

άλλοι στη λέξη "αθώος",

πολλοί έδειχναν το μεγάλο εκκρεμές της πόλης που είχε από χρόνια σταματήσει,

αν έμπαινε άξαφνα μπροστά αυτό θα ήταν το σημάδι,

άλλοι πάλι κάθονταν στα καφενεία κι ισχυρίζονταν πως

θα τους ειδοποιήσουν εν καιρώ.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Η πείνα... Knut Hamsun

Βάσω Κατράκη, χαρακτικό

Η πείνα (απόσπασμα)

Ξαφνικά, μου έρχεται η ιδέα να πάω στην Κρεαταγορά και να ζητήσω ένα κομμάτι ωμό κρέας. Σηκώνομαι, κατεβαίνω τα σκαλιά και κατευθύνομαι προς την Αγορά. Μόλις φτάνω στους πρώτους πάγκους, αρχίζω να φωνάζω και να χειρονομώ, σαν να μιλούσα σε ένα σκυλί που βρισκόταν πίσω μου. Και με θράσος, απευθύνομαι στον πρώτο κρεοπώλη που συναντώ.

— Θα είχατε την καλοσύνη να μου δώσετε ένα κόκαλο για το σκυλί μου, λέω. Μόνον ένα κόκαλο, δεν χρειάζεται να έχει κρέας πάνω του· έτσι, για να έχει κάτι να κουβαλάει στο στόμα του.

Μου έδωσε ένα κόκαλο, ένα υπέροχο μικρό κόκαλο, όπου είχε μείνει λίγο κρέας, και το έχωσα κάτω απ΄το σακάκι μου. Ευχαρίστησα εκείνον τον άνθρωπο, τόσο θερμά, που με κοίταξε έκπληκτος...

— Παρακαλώ, είπε.

— Μην το λέτε, ψέλισα, είναι πολύ ευγενικό εκ μέρους σας.

Κι έφυγα. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.

Χώθηκα στην πάροδο των Σιδηρουργών, όσο πιο μακριά μπορούσα, και σταμάτησα μπροστά στη σαραβαλιασμένη πόρτα μιας αυλής. Δεν υπήρχε καθόλου φως, ένα ευλογημένο σκοτάδι βασίλευε γύρω μου· άρχισα να μασουλάω το κρέας που υπήρχε πάνω στο κόκαλο. Δεν είχε γεύση· έβγαζε μια αηδιαστική μυρωδιά αίματος που μ’ έκανε να ξεράσω αμέσως. Προσπάθησα πάλι. Αν τουλάχιστον το στομάχι μου κρατούσε εκείνο το κομματάκι κρέας θα ένοιωθα καλύτερα· το πρόβλημα ήταν να το κάνω να μείνει μέσα. Όμως πάλι μου ήρθε τάση για εμετό. Έγινα έξαλλος, δάγκωσα άγρια το κρέας, ξεκόλλησα ένα κομματάκι και το κατάπια με το ζόρι. Όμως δεν χρησίμευε σε τίποτα· μόλις έμεινε για λίγο στο στομάχι μου άρχισε πάλι ν΄ ανεβαίνει. Έσφιξα με λύσσα τις γροθιές, άρχισα να κλαίω από απόγνωση και να δαγκώνω το κόκαλο σαν δαιμονισμένος· έκλαψα τόσο που το κόκαλο μούσκεψε από τα δάκρυα, ξέρασα, έβριζα και μασουλούσα βάζοντας τα δυνατά μου, έκλαιγα λες και η καρδιά μου είχε σπάσει, και ξέρασα γι’ άλλη μια φορά. Τότε, με δυνατή φωνή, καταράστηκα όλες τις δυνάμεις του κόσμου να πάνε στο πυρ το εξώτερο.

Knut Hamsun (4 Αυγούστου 1859- 19 Φεβρουαρίου 1952) , 

Η Ιδανική κοπέλα... Ρένος Αποστολίδης.

Dan Cretu

Εἶδατε, λοιπόν, πῶς συμβαίνει πάντα νά μήν εἶναι δικιά μας μιά ἰδανική κοπέλα; [...]

Καί στέκουν μπρός της τόσα παλικάρια, τό καθένα μέ κάτι ἔξοχο πάνω του. Λέν ἀστεία, χορεύουν, τήν παίρνουν ἀγκαζέ, τήν κοιτοῦν στά μάτια... Κι αὐτή τούς κοιτᾶ· μπορεῖ νά διαλέξει, ὅποτε θέλει, ὅποιον θέλει. Κ' ἴσως κιόλα ἔχει διαλέξει, τόν καλύτερο, τόν πιό ἀγαπητό - γιατί τάχα νά κοιτάξει ἐμᾶς πού προσπερνοῦμε; ᾿Εσᾶς; ᾿Εμένα;.. [...]

᾿Εμᾶς - ἐσᾶς, ἐμένα - οὔτε μᾶς βλέπει. Καί δέν εἶναι οὖτε σκληρόκαρδη πού δέ μᾶς βλέπει. Εἶναι ξ έ ν η -ποῦ μᾶς ξέρει;

Εἴδατε, λοιπόν, πῶς συμβαίνει πάντα νά μήν εἶναι δικιά μας μιά ἰδανική κοπέλα;

Καί τ' ἀσημένια βράδια, τά δειλινά, τίς νύχτες, στά κατάφωτα κέντρα τῆς ἀκτῆς, στά πάρκα, στούς ἥσυχους δρόμους, ἄλλοι τήν κρατοῦν ἀπ' τή μέση -κ' ἐκείνη γέρνει στόν ὦμο τους, ἰδανική καί δικιά τους (ὄχι δικιά μας, δική σας, δική μου!.. Ξ έ ν η!)

Εἴδατε πῶς συμβαίνει;

Καί τα πράγματα τά τέλεια, τά ἰδανικά, κι αὐτά ποτέ δικά μας! Πάντα κάποιων ἄλλων -- σέ ξένα χέρια πάντα !..

Ρένος Αποστολίδης Ἱστορίες ἀπὸ τὶς νότιες ἀκτές

Kiss... William Shakespeare

Donna Feldman Lasky

... Thus with a kiss I die.

William Shakespeare, Romeo and Juliet (1595)

Δεν αγρυπνούν πια οι φύλακες… Παναγιώτης Κανελλόπουλος

Νίκος Εγγονόπουλος

Δεν αγρυπνούν πια οι φύλακες… Τα τείχη

τα παρατήσανε σε χέρια γυναικών.

Τα προστατεύει, λένε, η τύχη-

και η αλλαγή τα προστατεύει των καιρών…

Ας έρθει ο Αττίλας πάλι- και χτυπάμε

την ώρα εκείνη το συναγερμό

(Ναι! Θα προφτάσουμε να πάμε

ν΄ ανοίξουμε τις πύλες στον εχθρό!...)

Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Απλοί φθόγγοι, 1938