 |
| Vincent Van Gogh |
Το σχέδιο ήτανε μεγαλύτερο, Κύριε.
Αλλά δεν εξετέλεσα παρά μόνο
αυτό που μου επέτρεψαν ο χρόνος
και το ψωμί μου. Δεν ζητιάνευα,
είχα. Γιατί κ' η γυμνότητα, όταν
πιστεύει κανείς στο φως, είναι
ρούχο. Κι απ' το ψίχουλο ακόμα
μπορείς να έχεις περίσσευμα.
Και το τίποτα, δεν είναι τίποτα
Κύριε. Θα ιδείς. Όταν θα 'ρθω
κοντά σου θα σου φέρω λουλούδια.
[...]
Νικηφόρος
Βρεττάκος, Εκκρεμής δωρεά,
 |
| Γιώργος Λιζάρδος |
… Δεκακισχίλιοι αιώνες μας εδίδαξαν.
Εκλεκτοί επιβήτορες μας εγαλούχησαν.
Πόθους δεν κοροϊδεύουμε.
Έχουμε ακόμα καρούλια
που το νήμα τους
κατεσκευάσθη από γάλα κι ελπίδες.
Ανδρέας Εμπειρίκος,
Υψικάμινος, εκδ. Κασταλία,1935.
 |
| Roger Schall. Paris 1935. |
Τώρα που έφτασε η ζωή μου
να μετριέται μ’ ένα δάνειο τραπεζικό,
κατάλαβα, πόσο προσεκτικά θα πρέπει
να ξεχρεώνω
το Άλλο.
Ηρώ Νικοπούλου, Το πριν και το μετά την παύλα.
Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ 45, Σεπτέμβριος 2019, https://diorthoseis.eu/
 |
| Γιώργος Διγαλάκης |
Φεύγουν οι παραθεριστές. Τα παράθυρα κλείνουν.
Ένα πλοίο στο βάθος, μονάχο, κρυώνει.
Κάτω απ’ το πράσινο παγκάκι του κήπου
μένουνε τα σαντάλια σου, σκεβρωμένα απ’ το αλάτι.
Γιάννης
Ρίτσος, Θερινό
φροντιστήριο, εκδ. Κέδρος
 |
| Jose Oliveira |
Σε καρτερούσα, και είπα: Νάτη!
Μα ήταν η Αυγούλα στις κορφές
κ’ η Αμυγδαλιά στο μονοπάτι-
κ’ οι τρεις σας, ίδιες, αδερφές!
Σε καρτερούσα - μα ήταν βράδυ,
κ’ ήταν πλατειά η μοσκοβολιά,
και το είχα μπλέξει το σκοτάδι
με τα λυτά σου τα μαλλιά…
Σε καρτερούσα κ’ ένα δείλι,
και λέω στεφάνια πως φορείς-
τόσο είχες μοιάσει τον Απρίλη-
μα εσύ στο δρόμο αργοπορείς…
Και τώρα, που άλλο δε ζητούσα
παρά μια ακρούλα, χειμαδιό,
ήρθες χωρίς να καρτερούσα…
Μα ήρθες αργά και για τους δυο.
Αθανάσιος Κυριαζής, Αιγινήτικα ακρογιάλια, 1936
(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)
 |
| Vincenzo Balocchi |
Κάποιες θρονιάζονται σκληρές κι άγριες μεγαλοσύνες
απάνου απ’ όσα κράζουμε κακίες ή αρετές.
Όμως ψηλότερα κρατιούνται κι από κείνες
τις άγριες και σκληρές μεγαλοσύνες
παρθένες ήμερες καλοσύνες,
απ’ την απαλοσύνη τους μονάχα δυνατές.
Κωστής Παλαμάς, Τα Παράκαιρα
