Τις ήττες... Γιώργος Μακελάρης

Gilles Rigoulet

 

Πέρασε το καλοκαίρι από μπροστά μας

σαν τη κοπέλα με τη φούστα

που περιμέναμε τ’ αδύναμο αεράκι

έστω ελαφρώς να τη σηκώσει

Τις ήττες τις δεχόμαστε όπως και τον Σεπτέμβρη

Γιώργος Μακελάρης, ασκήσεις αποσυμπίεσης, εκδ. μοτοκούζι.

Ο λαιμός της... Νίκος Σταϊκούλης

Katrien De Blauwer

Η πιο ζεστή χώρα του κόσμου:

ο λαιμός της

Νίκος Σταϊκούλης

https://stiksh.com/

Ισορροπία... Νικηφόρος Βρεττάκος

Marcel Caram

Τα μάτια σου: μια ζυγαριά που παρ’ όλο

το βάρος τους πάνω της ζυγίζονται ήλιοι,

φεγγάρια κι’ αστέρια και σύννεφα και όρη

και δάση και θάλασσες – χωρίς να λυγίσει.

Τα μάτια σου, αντίθετα, σηκώνουν το στέρεο

σύμπαν ψηλότερα.

Νικηφόρος Βρεττάκος, Τα Ποιήματα, εκδ. Τρία Φύλλα

Περιμέναμε... Ανδρέας Καμπάς,

Phil Penman, Madison Avenue, New York, 2019

Περιμέναμε στο Σύνταγμα το βράδυ

ανάμεσα στις αδειανές καρέκλες και στο σβηστό το φως

περιμέναμε τις αγάπες.

Όμως οι αγάπες δεν ήρθανε

γιατί δεν μπορούσανε να μας δώσουν τ' αληθινό.

Περιμέναμε μες στο βρωμόσπιτο

αγκαλιά με τις γυναίκες μιας βραδιάς

περιμέναμε την ηδονή

όμως ηδονή δεν ήρθε

γιατί δεν μπορούσε να μας δώσει τ' αληθινό.

Περιμέναμε πάνω στις βουνοκορφές

ανάμεσα στα κεραυνωμένα δέντρα

περιμέναμε κάτι από τη φύση

όμως αυτό το κάτι δεν ήρθε

γιατί δεν μπορούσε να μας δώσει τ' αληθινό.

Περιμέναμε με τους σοφούς

μέσα στ' αργαστήρια σκυμμένοι στις μελέτες

περιμέναμε τη γνώση

όμως η γνώση δεν ήρθε

γιατί δεν μπορούσε να μας δώσει τ' αληθινό.

Περιμέναμε με τις παρέες πάνω απ' τα βουβά ποτήρια.

Περιμέναμε το μεγάλο το ωραίο το ιδανικό.

Περιμέναμε, μα τίποτα δεν ήρθε

τίποτα δεν μπορούσε να 'ρθει...

Και συρθήκαμε αργά στο σπίτι

γι' άλλη μια βραδιά

Ανδρέας Καμπάς, Ποιήματα και Πεζά, Άγρα, 2016. & περ. Νεοελληνικά Γράμματα, 1939

Τα καψουροτράγουδα... Γιώργος Δομιανός

Κωνσταντίνος Μάνος, Κάρπαθος 1964

Ετοίμαζε τα παραγάδια του

και ξεκινούσε στις πέντε το πρωί για ψάρεμα,

δεν έβγαινε από τον Παγασητικό.

Μόνο πλησίαζε προς την ακτή των αλυκών

να ακούσει τα καψουροτράγουδα

που κλείνουν το πρόγραμμα των μπουζουκιών.

Κάπου κάπου ο άνεμος

έφερνε και τους βαθείς αναστεναγμούς των σεβνταλήδων

με τις λυτές γραβάτες,

το συννεφιασμένο μάτι

και την αποτρόπαια βασανισμένη ανάσα.

Τα ψάρια σώα και αβλαβή

βγάζανε τα κεφάλια τους από το νερό και ακούγανε μαζί του.

Γιώργος Δομιανός, Τρυφερούλης νεκροτόμος, εκδ. Υποκείμενο.

Ερήμην... Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας

Lyubomir Bukov

Ερήμην μας προχωρεί η ζωη.

Για τίποτα δε μας ρωτάει.

Ανέκφραστη.

Αμίλητη.

Αμείλικτη.

Γι’ αυτό την αγαπάμε.

Ίσως γι’ αυτό.

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Ζώνη Ασφαλείας, εκδ. Andy’s