Γίνεσαι Μαλάκας...Αντ. Αντωνάκος

Η υποκρισία είναι το ζενίθ του θεάματος.

Μεταμορφώνεσαι σε κάτι άλλο απ’ αυτό που είσαι.

Γίνεσαι εικονικός. Γίνεσαι μαλάκας.

Αντ. Αντωνάκος

Τρελό μου καλεντάρι... Χάρης Μελιτᾶς

Πῶς τρέχεις ἔτσι

τρελό μου καλεντάρι

ὅσο γερνάω;

Χάρης Μελιτᾶς

Έξοδος κινδύνου... Χάρης Μελιτάς

Pavel Kiselev

Πριν πέσω, μπαίνω

στη φωτογραφία σου.

Βγάζει στον κήπο.

Χάρης Μελιτάς, Μαύρη σοκολάτα

Εκεί που λέω... Νίκος Γρηγοριάδης

Tyrone Power and Marlene Dietrich in Witness for the Prosecution, 1957

Εκεί που λέω σε χόρτασα

νέα γεύση φυτρώνει στο κορμί,

τα χείλη στάζουν ηδονές καινούριες.

Σέρνομαι σαν τη φωτιά, σε ντύνω·

φουντώνουνε στο δέρμα οι πυρκαΐές

καίγομαι μες στις φλόγες σου, που ανάβεις.

Νίκος Γρηγοριάδης, περ. Ενδοχώρα, τχ 37

Δίχως κανένα νόημα... William Shakespeare

Αλίνα Μάτσα

Το αύριο, και το αύριο και το αύριο

με το μικρό το βήμα τους μας σέρνουν

από μέρα σε μέρα, ως στη στερνή

τη συλλαβή στων χρόνων το βιβλίο,

κι όλα τα εχτές μας φώτισαν τρελλούς

[….]

κ’ έπειτα κανείς δεν τον ακούει,

είναι το παραμύθι που ένας βλάκας

το λέει, γεμάτο λύσσα και φωνές,

δίχως κανένα νόημα
William Shakespeare, Macbeth

 Μτφρ. Κων/νου Θεοτόκη

Taking Off Emily Dickinson’s Clothes... Billy Collins

Corinne Clery in Blufftel

First, her tippet made of tulle,

easily lifted off her shoulders and laid

on the back of a wooden chair.

 

And her bonnet,

the bow undone with a light forward pull.

 

Then the long white dress, a more

complicated matter with mother-of-pearl

buttons down the back,

so tiny and numerous that it takes forever

before my hands can part the fabric,

like a swimmer’s dividing water,

and slip inside.

 

You will want to know

that she was standing

by an open window in an upstairs bedroom,

motionless, a little wide-eyed,

looking out at the orchard below,

the white dress puddled at her feet

on the wide-board, hardwood floor.

 

The complexity of women’s undergarments

in nineteenth-century America

is not to be waved off,

and I proceeded like a polar explorer

through clips, clasps, and moorings,

catches, straps, and whalebone stays,

sailing toward the iceberg of her nakedness.

 

Later, I wrote in a notebook

it was like riding a swan into the night,

but, of course, I cannot tell you everything –

the way she closed her eyes to the orchard,

how her hair tumbled free of its pins,

how there were sudden dashes

whenever we spoke.

 

What I can tell you is

it was terribly quiet in Amherst

that Sabbath afternoon,

nothing but a carriage passing the house,

a fly buzzing in a windowpane.

 

So I could plainly hear her inhale

when I undid the very top

hook-and-eye fastener of her corset

 

and I could hear her sigh when finally it was unloosed,

the way some readers sigh when they realize

that Hope has feathers,

that reason is a plank,

that life is a loaded gun

that looks right at you with a yellow eye.

Billy Collins