 |
| Chris Poppos |
Χαρταετοί είμαστε,
χαρταετοί πιασμένοι στα ηλεκτρικά σύρματα.
Μ’ εκείνους τους κομμένους σπάγγους,
μ’ εκείνα τα ξεσχισμένα χαρτιά,
μ’ εκείνη την εγκατάλειψη στον άνεμο,
μ’ εκείνη την εγκατάλειψη στον εμπαιγμό
μ’ εκείνη την εγκατάλειψη στο τέλος.
Κώστας
Μόντης, Γράμματα Στη Μητέρα, εκδ. Ίδρυμα Κώστα Μόντη
 |
| Pedro Luis Raota |
Ξανοίγεσαι πάρα
πολύ στη χαρά;
Βρήκες τη λύπη!
(Τράβα τη τώρα
ως την άκρη…
Είναι άλλη χαρά.)
Λουκάς Κούσουλας, Σχηματοποίηση Β’
 |
| Fernando Botero |
Μπορεί να λέγεται Ολυμπία
και να μην έχει πάει στο γυμνάσιο,
να’ ναι χοντρή
και ν’ αγοράζει βερεσέ απ’ το περίπτερο,
να μασουλάει τσίχλα
και να τραγουδάει.
Κι αυτός μπορεί να λέγεται Αποστόλης
και νη μην έχει πάει στο γυμνάσιο,
να’ χει συνήθειες λαϊκές, να πίνει
και να κάνει μεθυσμένος έρωτα -
κι όμως εσύ ο ανώτερος
να τους ζηλεύεις.
Χρίστος
Λάσκαρης, Ποιήματα, εκδ.
Γαβριηλίδης, Αθήνα 2009
 |
| Gabriel Pacheco |
Μη με κοιτάς στα μάτια. Πόσο ντρέπομαι!
Σαν το μικρό παιδί που το μαλώσαν
γιατί έκλεψε κρυφό της σάλας γλύκισμα
κι ο φόβος του κ’ οι τύψεις του το προδώσαν.
Μη με κοιτάς. Τα μάτια σου τη θύμηση
κρυφής βραδιάς και πάλι ξεδιπλώσαν
και τα δικά μου, που το χάδι τους τα κάρφωσε
δε βλέπεις πως δειλά, βουβά, θολώσαν;
Μαίρη Γυφτάκη, Η μυστική φωνή της θάλασσας, εκδ. Μανδραγόρας 1999
Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ.19, Ιανουάριος 2013 https://diorthoseis.eu/
 |
| Paul Klee |
Μ’ εγκαρτέρηση και σιωπή,
με συλλογη κ’ υπομονή,
μυριάδες ψηφίδες χτίζουν
ατελεύτητο μωσαϊκό…
Κωνσταντίνος
Μ. Μάστρακας, Ζώνη Ασφαλείας, εκδ. Andy’s, 2004
 |
| Laura Gilpin, Rio Grande, 1945 |
Πορτοκαλιές όχθες
κιτρινισμένα φύλλα π’ αγγίζουν το νερό
αυτό το ποτάμι
που φιδοσέρνεται στον κάμπο
είν’ η ζωή. []
Ήρεμο κι αργό, []
βουβό πάθος,
πυρετός για τη θάλασσα,
[] λαχτάρα για τα ψηλώματα
που άφησε για πάντα.
Τόλης Νικηφόρου, Ο πλοηγός του απείρου
Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ, τχ.25 Ιούλιος 2013 https://diorthoseis.eu/
