Ο αγρός των λέξεων... Νικηφόρος Βρεττάκος

Θωμάς Θωμόπουλος

 

Όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι,

όμοια κ’ εγώ. Τριγυρίζω διαρκώς γύρω απ’ τη λέξη.

Ευχαριστώ τις μακριές σειρές των προγόνων,

που δούλεψαν τη φωνή, την τεμαχίσαν σε κρίκους,

την κάμαν νοήματα,

τη σφυρηλάτησαν όπως το χρυσάφι οι μεταλλουργοί

κ’ έγινε Όμηροι, Αισχύλοι, Ευαγγέλια κι άλλα κοσμήματα.

Με το νήμα των λέξεων, αυτόν το χρυσό του χρυσού,

που βγαίνει απ’ τα βάθη της καρδιάς μου,

συνδέομαι συμμετέχω στον κόσμο.

Σκεφτείτε:

Είπα και έγραψα «Αγαπώ».

Νικηφόρος Βρεττάκος, Τα ποιήματα, εκδ. Τρία Φύλλα

Η ρίζα... Χρίστος Λάσκαρης

Herbert List, Ναός του Ολυμπίου Διός, Αθήνα 1937

 

Τι ρίζα σκέφτομαι,

που όπως και η καρδιά

θαμμένη είναι

μα δεν παραπονιέται

δουλεύοντας με τα κλαδιά,

τα φλύαρα φύλλα.

Χρίστος Λάσκαρης, περ. Οροπέδιο, τχ 2

Μητέρα... Κώστας Μόντης

Edouard Boubat, Ιορδανία 1954

 

Τι συνισταμένη είσαι, μητέρα,

τι πύκνωση είσαι, μητέρα,

τι απόφθεγμα,

τι μονοσύλλαβο επίγραμμα

τι μονόγραμμα,

τι επικεφαλίδα,

τι επίτιτλος,

τι υπογραφή,

τι «Άπαντα»!

Κώστας Μόντης, Γράμματα στη μητέρα

Η ευτυχία ενός ανθρώπου... Μιχάλης Πασιαρδής

Andy Lee

 

Γύριζε το βράδυ, κάθε βράδυ

μόνος, κουρασμένος, αμίλητος.

Έτρωγε και καθόταν στην αυλή…

Ένα κομμάτι ουρανός πέφτει

ακριβώς παν’ απ’ το σπίτι μου, έλεγε.

Κ’ ύστερα πλάγιαζε ησυχασμένος.

Μιχάλης Πασιαδρής, Ο δρόμος της ποίησης, Κύπρος 1970 

Σαν πρόλογος... Κλαύδιος Μαρκίνας

Takashi Yasui

 

Με την κακία η αρετή, το γέλιο με το δάκρυ-

τι κύκλος δίχως άκρη!-

στημόνια, υφάδι’ αξόμπλιαστα, σ’ έν’ αργαλειό υφασμένα,

κλωνιά σφιχτά κι αχώριστα διπλοζευγαρωμένα-

τέτοια η ζωή, και με φωτιά και με νερό πλασμένη,

γλυκιά, πικρή, και στο καλό και στο κακό ταμένη!

Αν πόνεσες, θε να χαρείς· κι αν γέλασες, θα κλάψεις·

ψηλά κι αν πας θα ζαλιστείς, κι αν κάτω θα σκοντάψεις·

κεντρί και μέλι ανταμωτά στη μέλισσα ταιριάζουν,

και μες στο χάος το σκοτεινό τ’ αστέρια λημεριάζουν·

απ’ την κοπριά τριανταφυλλιά, κι από το ρόδο αγκάθι·

κι από τη γνώση θάνατος, και γνώση από τα πάθη·

απ’ το φαρμάκι γιατρικό, κι αρρώστεια από το μέλι,

κι όποιος δε νιώσει τη σκλαβιά τη λευτεριά δε θέλει·

και στον ξερόβραχο πηγή, και βρίζα στο σιτάρι·

στον άγιο κι ένα κρίμα του, στον κλέφτη και μια χάρη·

στην ασχημιά και μια ομορφιά,·σοφία στο χηνάρι,

και στο παγόνι τ’ όμορφο: κακόπλαστο ποδάρι·

λιγοψυχιά στο γίγαντα, παλληκαριά στο γέρο

κι αν ξέρεις συ σοφό τρελλό, τρελλό σοφό εγω ξέρω·

κι αν είναι ο νους που κυβερνά, μα κι η καρδιά προστάζει,

κι ο θύτης με το θύμα του το δίκιο του μοιράζει·

για να μετρήσεις το γκρεμό, ψηλά ν’ ανέβεις πρέπει,

κι όποιος δεν είδε κόλαση, παράδεισο δε βλέπει!..

Κλαύδιος Μαρκίνας, Ραγισμένα σήμαντρα, 1920

Ανυπόμονα... Παναγιώτης Ιωαννίδης

Tyler Shields

 

Άνοιξη

Ξανά δυνατή μουσική

απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα

ξανά τα τραγούδια

του περσινού καλοκαιριού

ανυπόμονα.

Παναγιώτης Ιωαννίδης, Ακάλυπτος, εκδ. Καστανιώτη