Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2020

Εγώ δε λέω τίποτα... Θεόφιλος Δ. Φραγκόπουλος

Paco Garzón

 

… Εγώ

δε λέω τίποτα

που να μην τόχω

τουλάχιστον άλλες δυο φορές

ξανακούσει·


γιατί

υπάρχει μια ηθική

της «πρωτοτυπίας»

που «σου επιτρέπει»

να «ξαφνιάζεις ε υ χ ά ρ ι σ τ α»,

μέσα σε πλαίσια υπάρχοντα

και κ α θ ω ρ ι σ μ έ ν α.


Ενώ


κάθε φορά που ξ α φ ν ι ά ζ ε ι ς τους άλλους

α λ ή θ ε ι α

η πρώτη τους αντίδραση είναι να σ’ εξοντώσουν,

και δε σου βγαίνει σε καλό

ποτέ η πρωτοτυπία.

Τις περσότερες φορές

δεν σου δίνεται καν η ευκαιρία

να φωνάξεις πως τόκανες στ’ αστεία

σε πυροβολούν και σε σκοτώνουν

για να μην τους ξεφύγής,

κ’ ύστερα μαζεύονται

αποπάνω σου

και σ’ εξετάζουν με αμέτοχη «περιέργεια»

ανατομικά…

Θεόφιλος Δ. Φραγκόπουλος, Ιδιωτική διάβασις

(Ανθ. Η.Ρ.Η.Σ. Αποστολίδη)


Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2020

Να διασχίζεις το δωμάτιο... Χρίστος Λὰσκαρης

Patrizia Burra

 

Να διασχίζεις το δωμάτιο,

να ξεπερνάς τη δυσκολία της κουρτίνας

και φτάνοντας

να επιμένεις στο παράθυρο –


αν το ανοίξεις

όλα γίνονται εύκολα.

Χρίστος Λσκαρης, Ποιήματα, εκδ.Γαβριηλίδης


Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2020

Να είναι Ιούλιος... Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος

Karel Chladek

 

Κι ας είναι ήδη Νοέμβριος

με πτώση της θερμοκρασίας

και κασκόλ,


εγώ ακόμα σε βλέπω

να ξεπλένεσαι με το λάστιχο

απ’ το αλάτι της θάλασσας

και μισοκρυμμένη

πίσω από τις φυλλωσιές

να λύνεις το μαγιό σου

και να τυλίγεσαι με τη λευκή πετσέτα,


να είναι Ιούλιος,

ν’ αστράφτει ο ήλιος στο γυμνό κορμί

και κανείς να μην έχει πεθάνει ακόμα.

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, Τι κοιτάζει στ’ αλήθεια ο ποιητής, εκδ. Πόλις





Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2020

Προς τα μέσα... Ηρώ Νικοπούλου

Keef Charles

 

Διπλώνονται πάνω μου

τώρα οι λέξεις

μέσα τους μαθαίνω τη σιωπή.

Έτσι θα ζήσω το υπόλοιπο,

η μόνη δυνατή μου κίνηση

θα 'ναι προς τα μέσα.

Ηρώ Νικοπούλου, Ανέμου, εκδ. Πλανόδιον


Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2020

Η κούφια πυρκαγιά... Νίκος Καρούζος

Jason Langer

 

Τι ημέρες και εκείνες της αγάπης...

Κάθε σου τηλεφώνημα γλυκόλαλο

τι ομορφιά μεγάλη ο χρόνος περιμένοντας

να κουδουνίσει ξαφνικά η συσκευή

να πλημμυρίσει η μαυρίλα της απ’ τη φωνή σου

στα ευρύχωρα δευτερόλεπτα στο δικό σου βραδάκι.

Μα είν’ ο χαλασμός ανείπωτος ήρθε το τέλος

γυρίζουμε στην κλειστή μοναξιά του ο καθένας

τα φουστάνια σου θ’ αγγίξουν το πολύ μέχρις αύριο

άλληνε σάρκα.

Νίκος Καρούζος, Η νύχτα με συμφέρει, Κάπα Εκδοτική





Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2020

Τα λόγια μας... Γιώργος Σεφέρης

Boris Davidov

 

Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας.

Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη

ριζώνουν θρέφουνται με το αίμα.

Όπως τα πεύκα

κρατούνε τη μορφή του αγέρα

ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί

το ίδιο τα λόγια

φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου

κι ο άνθρωπος έφυγε, δεν είναι εκεί.

Γιώργος Σεφέρης, Τρία κρυφά ποιήματα/Επί σκηνής/Στ’