Ένα πανέρι με άστρα... Γιάννης Πανούσης

Joanna Kulig and Tomasz Kot in Cold War, 2018

Αυτοβιογραφικό

Δεν βγήκα ποτέ

να συναντήσω τη ζωή.

Αυτή ήρθε, απροειδοποίητα,

ένα πρωί στο σχολείο,

ένα μεσημέρι στην αλάνα,

ένα βράδυ στον έρωτα

και

με ξελόγιασε,

τάζοντάς μου ένα πανέρι με άστρα!

τάζοντάς μου

ένα πανέρι με άστρα.

Γιάννης Πανούσης, Μοιρόγραφτο, Ι. Σιδέρης, Αθ. 2018

Πηγή: Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Σεπτέμβριος 2019, τχ 45
https://diorthoseis.eu/

Προσμένουν... Κωστής Παλαμάς

Kiyo Murakami

Όλο ρωτώ: τα μάτια μου, τα χείλη μου, τα χέρια,

το νου, το μεροκάματο, τους ίσκιους, τα νυχτέρια,

τί έχουν και τρέμουν άλαλα κι ανάφτουν και χλωμαίνουν,

και τί τα ζει, και τί τα σβει; Και μου είπανε:

                                                                           —Προσμένουν.

Κωστής Παλαμάς, Ο κύκλος των τετράστιχων

Υποθήκαι... Πάρις Τακόπουλος

Dennis Stock, New York City, 1950

Υποθήκαι ή Joie de vivre  

Πρόσεχε, ζύγιζε καλά την κάθε πράξη σου,

την κάθε κίνησή σου και την κάθε λέξη σου·

τριγύρω σου οι άλλοι, και προ παντός οι φίλοι σου,

παραμονεύουν περιμένοντας το νέο σφάλμα σου,

για να κηρύξουνε, αδέκαστα, την καταδίκη σου,

ανανεώνοντας την τόση πίστη τους στον εαυτό τους.

Γι’ αυτό και συ, για το καλό σου, πρόσεχε.

Όσο θα ζήσης-άκου της πείρας τη φωνή-

μη δίνης σε κανένα την ευκαιρία να σε κρίνη,

ως τη στιγμή, τουλάχιστον, που σοβαρός και άφθαρτος

θα επισκεφθής αξιοπρεπώς τον άσπρο τάφο σου.

Ε, τότε πια, εκεί, θ’ αλλάξουν ριζικά τα πράγματα·

εκεί, θ’ ακούς μονάχα, και θα χαίρεσαι

τους πρώην συνανθρώπους σου να περπατούν προσεκτικά

κ’ ίσως-δεν αποκλείεται-με σέβας από πάνω σου

α υ τ ο ί  τώρα ζυγίζοντας την κάθε πράξη τους

την κάθε κίνησή τους και την κάθε λέξη τους…

Πάρις Τακόπουλος, Επιφαινόμενα, 1958 

(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)

Τα έρημα κέντρα... Μιχαήλ Δ. Στασινόπουλος

Άνθιμος Ντάγκας

Οι έρωτες οι εφήμεροι του περασμένου θέρους

κάθονται τώρα μοναχοί κι' αμίλητοι και κλαίνε

στων λουτροπόλεων τα ψυχρά κι' ερημωμένα κέντρα.

Διαβαίνει το φθινόπωρο μοναχικό στα κέντρα

κι' έναν παλμό οι φτερούγες του νωχελικό ρυθμίζουν,

τη ναρκωμένη ατμόσφαιρα ξυπνώντας ένα γύρω,

σα ν' ανεμίζει όλη ευωδιά μια σάρπα μεταξένια.

Στο πέλαγος το σιωπηλό των άδειων καθισμάτων,

στο φως το πάλλευκο, που πια δεν το στολίζουν ίσκιοι,

πλανιέται ακόμη σαν ηχώ λιπόθυμη τριγύρω

ο βόμβος των ομιλιών κι' η κίνηση κι' η λάμψη.

Έσβυσε τώρα η κίνηση, τα τραίνα έχουνε πάψει,

κι' έμεινε το φθινόπωρο μοναχικός θαμώνας.

Οι γλόμποι οι γαλατόχρωμοι κι' οι γαλανοί καθρέφτες

μελαγχολούνε, τη βροχή ν' ακούν έξω να στάζει

και πιο μακριά, στην έρημην ακρογιαλιά, να κλαίνε

τα κύματα, σε θλιβερές εναλλαγές, στη νύχτα.

Έμεινε το φθινόπωρο μοναχικό θαμώνας

στο πέλαγος το σιωπηλό των άδειων καθισμάτων,

και στην απόμερη γωνιά, τριγύρω στο τραπέζι,

βουβοί, στο λευκό μάρμαρο, στηρίζουν τον αγκώνα

και κλαιν' οι εφήμεροι έρωτες του περασμένου θέρους.

Μιχαήλ Δ. Στασινόπουλος, Στοχασμοί και Παραλλαγές

Κουμάσια... Ντίνος Χριστιανόπουλος

Gif του Κώστα Αγιαννίτη

Λογιώ λογιώ κουμάσια

γύρω απ’ τα τζιου-μποξ

άλλος μπανίζει άλλος διπλαρώνει

κανείς δε νοιάζεται για μουσική

Ντίνος  Χριστιανόπουλος, Το Κορμί και το Σαράκι

Αλίμονο... Αντώνης Τσόκος

Herbert List, Naples, Italy 1961

Χθες βράδυ κόλλησα τις σόλες των παπουτσιών μου.

Όσο έχω κόλλα θα είμαι πλούσιος.

Υ.Γ. Αλίμονο σ’ εκείνους που πετούν τη φτώχια στα σκουπίδια. 

Αντώνης Τσόκος