Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2016

Η αγάπη... Παντελής Μπουκάλας

Chloe Sevigny by Mario Sorrenti

Δεν είναι δίλημμα η αγάπη, είναι σπαραγμός,
κι όταν μιλιέται κι όταν άρρητα πονάει.
Δεν είναι λίμνη η αγάπη, είναι ποταμός,
κι αν καμωθείς το βράχο, σε σαρώνει όπως ξεσπάει.
Σεβντάς, λοιπόν, λαχτάρα που αγριεύει,
και ρήματα σοφίζεται και μουσική
όταν με το κενό και την απόσταση παλεύει,
κι ας ξέρει πως αγιάτρευτη η πληγή.
Νταλκάς, σεβντάς και ντέρτι και σεκλέτι
– α, γλώσσα ωραία, πλούσια ελληνική.
Γλώσσα του έρωτα του κόσμου όλες οι γλώσσες
– κι όλες μαζί λαβαίνουν νόημα απ’ τη σιωπή.

Παντελής Μπουκάλας, Ρήματα, εκδόσεις Άγρα


Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2016

Χρόνια μετά... Μάνος Ελευθερίου

Christophe Jacrot (1960)

Χρόνια μετά και κάτω απ’ τη μαρκίζα
σε βρήκα που ‘ρθες για να μη βραχείς,
ίδια η βροχή τα μάτια σου τα γκρίζα
μα τίποτα, όπως πάντα, δε θα πεις

Μάνος Ελευθερίου


Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2016

Το τριαντάφυλλο... Θεοχάρης Παπαδόπουλος

Collins Cecil

Είδε το άλικο τριαντάφυλλο,
στη μέση του κήπου ανθισμένο,
τόσο τον θάμπωσε η ομορφιά του
που χαϊδεύοντάς το
τσιμπήθηκε.
Τα αγκάθια χώθηκαν στο δέρμα του.
Πέρασαν χρόνια.
Το τριαντάφυλλο το ξέχασε.
Τα’ αγκάθια ακόμα τριβελίζουν το μυαλό του.
Έξυπνος πια και προνοητικός,
φοράει γάντια όταν θέλει να χαϊδέψει.

Θεοχάρης Παπαδόπουλος


Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2016

Τροία... Στράτης Μυριβήλης

Salvador Dali

Κάψαμε τν Τροία μ τν πυρσ τς γάπης!
Πάνω στ τείχη χόρεψαν ο φλόγες τς λένης.
Φώτισαν τριανταφυλλι τ νερ στ
                                                            καραβοστάσι,
λαμψε κόκκινα χαλκς στς περικεφαλαες!

Τώρα τ πλοα θαλασσοδέρνουνται ξυλάρμενα
νάμεσ᾿ π τρόμους κα λαχτάρες.
Μ θείαν ργ το πόντου Κύριος μς παιδεύει
κ᾿ θάλασσα μ᾿ λα τ θεριακά της.

Γυρίζει κύκλος τν καιρν.
Ο νέμοι κυνηγον τ κύματα,
κ᾿ μες γυρεύουμε στ πέλαα τν θάκη
κα μίαν σπρη κλωνι καπν π᾿ τ παραγώνι.

Θ βρομε, δ θ βρομε τν θάκη;
Θες βοηθός! μως γι πάντα
στ ταραγμένα πέλαα θ μς φέγγουν,
χορεύοντας πάνω π τς φουρτονες,
κα μς στ νεκρ μάτια τν συντρόφων,
ο φλόγες ο μεγάλες π τν Τροία,
ο ρόδινες ο φλόγες τς λένης.
Στράτης Μυριβήλης

Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2016

Ασκήσεις... Γιώργος Δουατζής



Τα γεγονότα, καλέ μου Σάντζο, είναι οι εχθροί της αλήθειας. Miguel de Cervantes, 1547-1616, Ισπανός συγγραφέας

Όσο και να προσπαθεί να μας ενημερώσει η κ. Φωτίου, αποκαλύπτοντάς μας… ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες
Όσο και να θέλει να μας μορφώσει ο κ. Φίλης τονίζοντάς μας… ότι οι παπάδες αγαπούσαν τους Γερμανούς κατακτητές και τους κατάπτυστους επαναστάτας…
Όσο και να μας χόρτασε το μονόευρω κουπόνι στη λαϊκή αγόρα…
Όσο και να γελάσαμε με την έλλειψη νηφαλιότητας των μελών του ΣτΕ…
Όσο και να γοητευόμαστε από τις νέες ελπιδοφόρες…, αριστερές… και εναλλακτικές… προοπτικές…
Όσο και να προσπαθεί ένας πιονέρος-καθοδηγητής, ο κ. Φίλης και ένα πρώην μέλος του ΠΑΣΟΚ και νυν αρχιεπίσκοπος, ο κ. Ιερώνυμος, να μας διασκεδάσουν με τις διαφωνίες τους…
Όσα νούμερα εν τέλει και να προβάλει ο θίασος…, «ο νους μας είν’ αληταριό…», που λέει και ο ποιητής…
… και πάντα θα μας συναρπάζουν περισσότερο τα άλλα…, αυτά που μας γεμίζουν και περηφάνια…
Τα εξώδικα από τις τράπεζες και τις εφορίες…
Το μισό εκατομμύριο Έλληνες με μισθό χαμηλότερο απ’ το επίδομα ανεργίας…
Τα 4,5 δισ. € επιπλέον φόρους που θα πληρώσουμε το 2017…, όπως προβλέπει το προσχέδιο του προϋπολογισμού…
Κι άλλα τέτοια…, ων ουκ έστιν αριθμός, χαριτωμένα και ελπιδοφόρα…

-----  -----  -----  -----  -----

Τους έβλεπα να με παρατηρούν
σκυμμένο κάθε χάραμα
και με νόμιζαν υποταγμένο

Δεν ήξεραν ότι έσκυβα
να πιω νυχτερινές δροσοσταγόνες
στους στήμονες των λουλουδιών
να αφανίσω φθορές συγχρωτισμών
με την επιλεγμένη ερημία μου
να κρύψω μια ζωογόνο περηφάνια
με μια σωτήρια παραίτηση
να κρατήσω αλώβητη
την υπέρ πάντων αξιοπρέπεια

Πώς όμως να ζητήσω ευθύνη
από όσους με πλήγωσαν
αφού δεν είχα την πρόνοια να προστατευτώ;

Kι έπειτα
η ιστορία είναι μια βεβαιότητα
Το μέλλον;

Στις ασκήσεις επί ζωής –και όχι επί χάρτου– να σε δω…  


Γιώργος Δουατζής, Ασκήσεις, από τη συλλογή Το κόκκινο κασκόλ, Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2016

Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2016

Μικρή αυθαιρεσία... Αγγελική Σιδηρά

Anja Buhrer

Το ωμέγα με όμικρον.
Άναρχο «σ’αγαπό»
δίχως κανόνες.
Πρωτάκι εξάλλου
μόλις που ‘μαθε να συλλαβίζει.
Στο ίδιο χαρτί
λουλούδια δικής της επινόησης
δυσεύρετα, με μυρωδιά
σαπούνι παιδικό
και μια καρδούλα τόση δα
με μαρκαδόρο κόκκινο
χωρίς παλμούς
να την αναστατώνουν.
Απ’ όλα όμως πιο πολύ
Θαυμάζω
το αυθαίρετό της όμικρον
που η στρογγυλή του τόλμη
κατάργησε αρχή και τέλος
διαιωνίζοντας
εκείνη τη μικρή μεγάλη
ανορθόγραφη αγάπη της.

Αγγελική Σιδηρά