Είναι σκληρή... Γιώργος Σεφέρης

Coco Chanel by Marie Laurencin, 1923

Σου είπα ένα σωρό πράγματα.

Αλλά εκείνο που ήθελα να πω

και μ’ έκανε να μουντζουρώσω τόσο χαρτί

δεν το είπα…

Είναι σκληρή η ζωή χωρίς εσένα

και άδικη…

Γιώργος Σεφέρης

Πείρα προθύστερη... Κ. Μ. Μάστρακας

Sarah Treanor 

Σαν σήμερα, πριν τρία χρόνια, βγήκε το blog στον ‘’αέρα’’ με σκοπό την τέρψη της ψυχής και του νου, του ίδιου του bloger…

Εκείνη τη μέρα ξεκίνησα με το «νησί» του Μάνου…

Το νησί

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα.

Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.

Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.

Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.

Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.

Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.

Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,

«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».

Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.

«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.

«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.

Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.

«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».

«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.

Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.

Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.

Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:

«Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».

Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.

Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.

Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:

«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;

«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.

«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε η Χρόνος;»

Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:

«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

Μάνος Χατζιδάκις

… σήμερα εξακολουθώ να συγκινούμαι από κάθε λέξη του ποιήματος και σε πείσμα των χαλεπών καιρών, που φοβούνται και διώκουν το πνεύμα και θεοποιούν την ύλη…

… και παρηγοριέμαι μ' αυτό που λέει ο ποιητής…

--------      --------     -------

Πείρα προθύστερη

Γρήγορα τα παρόντα θα περάσουν

κι ασήμαντα για τη ζωή θα δειχτούν.

Τότε θα σκεφτούμε ότι

ανόητα χρόνια μας παίδευαν.

Κ. Μ. Μάστρακας, Ζώνη Ασφαλείας, εκδ. Andy’s

Τα ζηλιάρικα μάτια σου... Κώστας Ριτσώνης

Diane Webber by Peter Gowland

Πόσοι έχουν ναυαγήσει

μέσα στα ζηλιάρικα μάτια σου;

Άραγες πνίγηκαν όλοι

ή κάποιοι γλύτωσαν κολυμπώντας

στ’ άγρια κύματα μέχρι το ξερονήσι;

Κώστας Ριτσώνης

Να μην ανησυχείς... Νίκος Πενταράς

Aaron Westerberg

Aν τυχόν και χαθούν όλα τα ποιήματα

του κόσμου

εσύ να μην ανησυχείς

έχω κρυμμένους στίχους

που προορίζονται

μόνο για σένα…

Νίκος Πενταράς

Πάτα ελαφρά... William Butler Yeats

Jenny Walton

[…]

I would spread the cloths under your feet

But I, being poor, have only my dreams

I have spread my dreams under your feet

Tread softly because you tread on my dreams.

William Butler Yeats

[…]

Τη φορεσιά μου θα άπλωνα κάτω από τα πόδια σου

Μα εγώ που είμαι φτωχός έχω μόνο τα όνειρά μου

Τα όνειρά μου άπλωσα κάτω από τα πόδια σου.

Πάτα ελαφρά γιατί πατάς πάνω στα όνειρά μου.

William Butler Yeats, μετ.:Σπύρος Ηλιόπουλος

Το καλοκαίρι... Γιάννης Πατίλης

Iwase Yoshiyuki

Το καλοκαίρι

έρχεται για να φοράς

μικρά σανδάλια

Γιάννης Πατίλης