 |
| Ζαχαρίας Στέλλας, 1970 |
Στο μισοΰπνι το αυγινό
από το χάος μ’ ανέσυρε του ονείρου
μια κρυσταλλένια παιδική φωνή!..
(Ζωή!.. Ζεστή ζωή!.. Φρέσκη ζωή!..)
Κώστας Καραχάλιος, Μυλόπετρες, 1965
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
----------
Τα απλά και τα όμορφα, τα παιδικά αποζητάμε…
Κων. Μ. Μάστρακας, Θρύψαλα εκδ. Andy’s publishers
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Kees Scherer, Ελαφόνησος,1965 |
Ντύσου τον ήλιο κ’ έλα
στην τρέλλα του πρωινού
να κατεβούμε στην πλαγιά,
να πάμε στ’ ακρογιάλι.
Γιάννης Σφακιανάκης, Ελεύθερα γράμματα, 1947
(Ανθολογία Η.&Ρ. Αποστολίδη)
-------------
Ο ασπασμόςː ενάλιος
ανέκαθενּׄ· [] και ο εναγκαλισμόςː
μίμηση της αγκάλης που ανοίγεται σε αχτές.
Τάκης Παπατζώνης, Εκλογή β’, εκδ.Ίκαρος, 1962
(Ανθολογία Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
 |
| Kelly Castro |
Ω! Γραφότανε και μῶνος
με «Ο» μέγα,
καί ἦταν πιό σωστό.
Γιατ’ εἶναι πάντοτε μακρό
αὐτό τό «Ω»,
κι ἂς περισπᾶται.
Ἰδίως ὅταν μῶνος μου
ἐγώ σέ περιμένω.
Πάρις Τακόπουλος, Τα ποιητικά
(2010-1950), εκδ. Ποταμός
-----------
Βραδύνεις
και αλγώ
περί πολλά.
Χρυσούλα Χατζηγιαννιού, Μπαλλάντες, 1969
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Sebastiao Salgado |
Μια και το λέει ο λόγος,
το λέει η γνώση, η γνώμη σου και το συμφέρο
και βέβαια, ναι,
θα πάμε ως πέρα, απάνω-κάτω, ως μακρυά-
ησύχασε!
Θ’ ανοιχτούμε πολύ, πάρα πολύ,
θα φοβηθούμε πολύ, πάρα πολύ,
θα θαρέψουμε πολύ, πάρα πολύ.
Ησύχασε.
Αγγελική Γάττου, Ανθρώπινο, 1950
(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)
-------------
Πάντα ο άνθρωπος φοβόταν.
Τις μοναχικές στιγμές,
την άλλη όχθη,
τους καπνούς πέρα από τη βουνοσειρά…
Γιάννης Συμεώνογλου
(Ανθολογία
Η.&Ρ. Αποστολίδη)
 |
| Γκλόρυ Ροζάκη |
Μικρούλι εξοχικό κλειστό σπιτάκι
με τ’ άδειο σκεφτικό εξοχικό περιβολάκι,
ψιλή βροχή βροχή τη μοναξιά σου ραίνει,
ψιλή βροχή στα τζάμια σου πεθαίνει.
Στέργιος Σκιαδάς, Ώρες πνοής, 1951
Κωνσταντίνος Μ.
Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
------------
Μικρό χωριό μου
ερημικό τραγούδι
φτάνεις τα βράδια.
Μαρία Μαρκαντωνάτου, Σπαρτολούλουδα, εκδ. Παρασκήνιο, Αθ. 2020
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| David Seymour |
Μη με θαυμάζης,
μόνο αγάπα με,
λυπήσου ό,τι γνωρίζω.
Ήθελα να μην ήξερα, να [] αγαπούσα μόνο.
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Ζώνη Ασφαλείας, εκδ. Andy’s, 2004
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
-----------
Η ευτυχία κρατάει κάτω απ’ τη μασχάλη της ένα ψωμί.
Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-60
(Ανθολογία Η.&Ρ.
Αποστολίδη)
 |
| Bartolomé Esteban Murillo, 1670 |
Ο άσωτος υιός
είναι πρώτα υιός
και μετά άσωτος.
Ιάσων Ευαγγέλου, Ψυφίδες ΙΓ’
Διορθώσεις, ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ τχ. 22, Απρίλιος 2013,
https://diorthoseis.eu/
-----------
Ενέγκαντες τον μόσχον τον σιτευτόν θύσατε,
και φαγόντες ευφρανθώμεν,
ότι ούτος ο υιός μου νεκρός ην και ανέζησε,
και απολωλώς ην και ευρέθη!
Καινή Διαθήκη, Λουκάς, ΙΕ’23
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Βασίλης Ταγκούλης |
Θα σου στείλω μηνύματα, φωνές,
απ’ τα τοπεία που σ’ έθελγαν και σε μεθούσαν,
να σε κάμω ν’ ακούσης αμυδρά
το κύμα και την καλημέρα μου…
Να σου προξενήσω
ένα χαμόγελο!
Νικηφόρος Βρεττάκος, Η παραμυθένια πολιτεία 1947
(Ανθ. Η.&Ρ. Αποστολίδη)
------------
Το χαμογέλιο σου-
το πιο καλό γιατρικό του νου μου.
Βικτόρια Θεοδώρου, Ποιήματα, 1957
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
 |
| Pentti Sammallahti |
Για το «πάντα» και το «ποτέ».
Είναι περίεργο πώς δεν βρέθηκε
σ’ όλον τον κόσμο μια γλώσσα
που να μην τα περιλαμβάνει στο λεξιλόγιό της,
που να κατενόησε ότι δεν υπάρχουν,
που να κατενόησε ότι είναι παραπειστικά.
Κώστας Μόντης, Στιγμές, 1958
------------
Όλα μπορεί κάποτε να ‘χουν γίνει-
ή να μην έγιναν ποτέ-
κι όλα μπορεί να ξαναγίνουν.
Μελισσάνθη, Εκλογή (1930-1950), 1965
Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας, Αλφαβητικά Ενθυμήματα, εκδ. Διορθώσεις,
Αθήνα 2024
