Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

Η δεσποτεία... Τάκης Παπατζώνης





Τι γρήγορα που επήλθαν τούτες οι αλλαγές!
Πώς κυριαρχούν τώρα τα νέα τεφρά μαντάτα!
Υπήρχε γνώση των και την καταπροδίδαμε
με χάχανα στον κήπον!.. Έως ότου εγκαταστάθη.

Κ’ έκτοτε θλιβερά πια ετούτης μας διέπη
η δεσποτεία!..
Τάκης Παπατζώνης, Εκλογή

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

Προτροπή... Κώστας Σοφιανός

Stefania Sandrelli & Robert Hoffmann, io la conoscevo bene, 1965


Πάρε βαφή απ’ το αίμα μου
τα χείλη σου να βάψης!
Θέλω να γεύωνται πικρά
οι άλλοι τα φιλιά σου!..
Κώστας Σοφιανός, Το φάντασμα του υποβολέα, εκδ. Πλανόδιον





Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

Αναμνήσεις από 'να «τρωκτικό»... Θεοδόσης Αγγ. Παπαδημητρόπουλος

Alexey Menschikov


Ξετρύπωσα παλιά ἀλληλογραφία
μὲ κάποιον «ἀρουραῖο».
Τοῦ 'γραφα γιὰ ὀμορφιά
κι ὁ χυδαῖος μ' ἀπαντοῦσε
γιὰ τὸ τυρὶ τῆς φάκας!..
Προχθὲς τὸν βρῆκα
μὲ κομμένο τὸ κεφάλι
καὶ τὴ μπουκιὰ στὸ στόμα
κάτω ἀπ’ τὸ τεντωμένο σίδερο...
Πάει κι ἄλλος ἕνας «ποντικός»,
σκέφτηκα… Καὶ τώρα,.. τί θὰ γένουμε
χωρίς ὑπόγειους «ἐπαναστάτες»;..
Θεοδόσης γγ. Παπαδημητρόπουλος 
http://dieleusi.map-in-box.gr/

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2018

Το μόνο πράγμα... Οδυσσέας Ελύτης

Giuseppe Colombo

Το μόνο πράγμα
που παίρνει μαζί του πεθαίνοντας ο άνθρωπος
είναι το μικρό εκείνο μέρος της περιουσίας του
που ίσα ίσα δεν ενδιαφέρει κανέναν άλλο.
Κάτι λίγες αισθήσεις ή στιγμές
δυο τρεις νότες κυμάτων,
την ώρα που το μαλλί το παίρνει ο αέρας
με τα γλυκά ψιθυρίσματα
μες στο σκοτάδι
ολίγες μέντες από δυο κοντά κοντά βαλμένες ανάσες
ένα τραγούδι, βαρύθυμο, σαν βράχος μαύρος
και το δάκρυ,
το δάκρυ της μιας φοράς, το για πάντα.
Όλα όσα, μ’ άλλα λόγια, κάνουν
την αληθινή του φωτογραφία,
την καταδικασμένη,
να χαθεί και να μην επαναληφθεί ποτέ. 
Οδυσσέας Ελύτης, ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

Άσσος στο μανίκι... Μιχάλης Γκανάς

Francine Van Hove 


Τι να σου κάνω χωρίς άσσο στο μανίκι
μέτριος παίχτης
που δεν μαθαίνει κιόλας απ’ τα λάθη του
όλο θυμάται όσα θα ‘πρεπε να ζει
κι όλο ξεχνάει να ζήσει 
Μιχάλης Γκανάς

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

Ν' αφήνεσαι... Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

Νίκος Αλιάγας, Sunset from Hydra 


Ν' αφήνεσαι ράθυμα στο ρεύμα της θάλασσας, να                                                                                      λιμνάζεις
σε τόπους που πρόσκαιρα αγάπησες ή ν' αναλώνεσαι
διαγνώνοντας άσκοπα αθεράπευτες περιπτώσεις
Να προσμένεις μιαν άνοιξη πως τάχα πλησιάζει
με τη νωχέλεια ηλιόλουστης μέρας που ξάφνου                                                                                        ναυάγησε
μες στις κατάφωτες παραθαλάσσιες κωμοπόλεις
Να 'σαι κατάμονος κι όμως κρυμμένος σε χίλιες                                                                                          καρδιές
να περάσεις στο αίμα αυτών που σ' αγκάλιασαν                                                                                     πρόσκαιρα
να πληθαίνεις
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Ο δύσκολος θάνατος