Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018

Ν’ αγγίζεις πάντα... Σωτήρης Σελαβής

Irène Jacob & Guillaume de Tonquédec, La Double Vie de Véronique


Ν’ αγγίζεις πάντα τη γυναίκα που κοιμάται
να εξαντλείς το χέρι στα μαλλιά της.
Να την αγγίζεις πάντα όταν κοιμάται
σαν να ζητάς συγγνώμη.

Με την υπομονή του γεωργού
να σκύβεις στη σιωπή της
να την ακούς να μεγαλώνει
ν’ ανθίζει, να ονειρεύεται.

Να χαϊδεύεις πάντα την κοιλιά της
να την κρατάς ζεστή γιατί είναι μόνη
γεμάτη άγχος, αίμα και θάλασσα
γεμάτη χαμηλά, σβησμένα πάθη.

Ν’ αγγίζεις πάντα τη γυναίκα
γιατί κοιμάται όπως δακρύζει·
αν γίνεις άτσαλος με την ψυχή
νευρική και λαμπερή θα φύγει.

Κι αν τα μάτια της ανοίξει ξαφνικά
φέρ’ τη στο πλάι, με τα γόνατα ψηλά
και πίσω της ξαπλώνοντας
αγκάλιασέ την, φίλησέ την.

Τότε μπορείς το στήθος της ν’ αγγίξεις
αλλά ποτέ, ποτέ το πρόσωπό της
αφού τα όνειρά της θα ερεθίσεις
μονάχα αν σ’ αγαπώ της ψιθυρίσεις.
Σωτήρης Σελαβής, Bleuballet




Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

Προφήτες και τσαρλατάνοι... Franz Kafka

Julien Carette, “La grande Illusion” (Jean Renoir, 1937)


«Τριγυρνάμε σκοντάφτοντας απ’ τη μια οφθαλμαπάτη στην άλλη, αποπροσανατολισμένα θύματα
προφητών και τσαρλατάνων,
που τα θαυματουργά γιατροσόφια τους για φτηνή ευτυχία
δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να μας βουλώνουν τα αυτιά και τα μάτια:
και πέφτουμε από τη μια άβυσσο στην άλλη, περνώντας μες απ’ τους καθρέφτες
σαν μες από παγίδες.»
Franz Kafka, 
Κώστας Δεσποινιάδης: Φραντς Κάφκα, ο Ανατόμος της Εξουσίας




Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018

Τελειώνει κάποτε το καλοκαίρι... Κώστας Σοφιανός

Dim. Babousis, Γαύριον Άνδρου


Τελειώνει κάποτε το καλοκαίρι·
σύννεφα πλησιάζουν
τα νησιά εγκαταλείπονται
οι έρωτες επιστρέφουν στην πολιτεία
ψάχνουν για κανένα δωμάτιο
δαπανούν τα μελαμψά τους σώματα
κάτω απ’ τις κουβέρτες…

… Κατέβηκα στο μώλο·
στο φως ενός σπίρτου
είδα πόσο είμαι μόνος·
κ’ ήταν
τόσο βαθύ το σκοτάδι·
μόλις ξεχώριζε η θάλασσα
απ’ την υπόλοιπη
νύχτα.
Κώστας Σοφιανός, Το φάντασμα του υποβολέα




Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018

Στο θέατρο... Κων. Καβάφης

Cara Delevingne


Βαρέθηκα να βλέπω την σκηνή,
και σήκωσα τα μάτια μου στα θεωρεία.
Και μέσα σ’ ένα θεωρείο είδα σένα
με την παράξενη εμορφιά σου και τα διεφθαρμένα                                                                                             νιάτα.
Κι αμέσως γύρισαν στο νου μου πίσω
όσα με είπανε το απόγευμα για σένα,
κι η σκέψις και το σώμα μου συγκινηθήκαν.
Κι ενώ κοίταζα γοητευμένος
την κουρασμένη σου εμορφιά, τα κουρασμένα νιάτα,
το ντύσιμό σου το εκλεκτικό,
σε φανταζόμουν και σε εικόνιζα,
καθώς με είπανε το απόγευμα για σένα.
Κωνσταντίνος Καβάφης Κρυμμένα ποιήματα  Εκδόσεις Ίκαρος.




Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018

Να θυμάσαι... Σταύρος Σταυρόπουλος

François Le Diascorn, Αstypalaia


Τις νύχτες όταν σβήνεις το φως,
να θυμάσαι πάντα να βγάζεις
εκείνον τον Αύγουστο από την πρίζα.

Μπορεί να ανατιναχτούμε.
Σταύρος Σταυρόπουλος



Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2018

Η Ξανθούλα... Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

Κοσμάς Κουμιανός


«Μ’ αρέσει η θάλασσα γιατί μου μοιάζει,
μ’ αρέσει», σ’ άκουσα να λες κρυφά,
«πότε αγριεύεται, βόγκει, στενάζει,
και πότε ολόχαρη παίζει, γελά.

»Δεν είν’ ολόξανθη σαν τα μαλλιά μου;
Δεν είν’ ο κόρφος μου σαν τον αφρό;
Μέσα στα μάτια μου τα γαλανά μου
δεν έχω κύματα, τάφο, ουρανό;

»Μ’ αρέσει η θάλασσα γιατί μου μοιάζει
κι ας έχει μέσα της κόσμο θεριά…
Μη στην καρδούλα μου, μη δε φωλιάζει
αγάπη αχόρταγη, σκληρή φωτιά;»

Κι εγώ εχαιρόμουνα που χολιασμένη
φαρμάκι μόσταζες μες στην ψυχή,
τη ζήλια σου έβλεπα ξαγριωμένη,
στα χείλη σου έβραζε κάθε πνοή.

Τότ’ εκρεμάστηκα στην τραχηλιά σου
τη φλόγα σόσβησα με δυο φιλιά,
την όψη εβύθισα μες στα μαλλιά σου,
στον κόρφο σου έστησα κρυφή φωλιά.

«Κύμα μου ανήμερο, ψυχή μου, φθάνει.
Μη μ’ αγριεύεσαι, πλάγιασ’ εδώ…
Θα ’μαι για σένανε γλυκό λιμάνι…
Τι αξίζει η θάλασσα χωρίς γιαλό;»
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης