Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Μη σηκωθείς... Γιώργος Δομιανός

Ιουλία, Κύθνος 2017

Μη σηκωθείς

τα πρωινά
με κάθε σου
τέντωμα
σταματά
η περιστροφή
της γης
και εγώ
δίπλα σου
με κομμένη
την ανάσα
παρακαλώ
να
μην ξαναρχίσει
ποτέ.

Γιώργος Δομιανός



Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Όχι τους καθρέφτες... Κώστας Μόντης

Will Davidson

Όχι τους καθρέφτες,
τις φωτογραφίες να κοιτάζετε
που δεν εξελίσσονται,
που δεν ενδιαφέρονται τι θα επακολουθήσει.
Κώστας Μόντης, Στιγμές

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Ερωτήσεις που θα απαντήσεις αυτό το καλοκαίρι... Φώτης Γεωργελές,

Cindy Press

- Μάζεψες τα πράγματά σου; Έκλεισες τους διακόπτες;
- Μπορείς να φύγεις; Έχεις μάθει να φεύγεις;
- Υπάρχει κάποιος που δεν μπορείς να αφήσεις;
- Δάκρυα είναι αυτά στα μάτια σου;
- Είναι απ' το αλάτι της θάλασσας;
- Θα μου πεις τι σ' αρέσει;
- Σύμφωνοι, στο αυτί, ψιθυριστά. Δε θα το πω.
- Είπες σε κάποια, έλα να με βρεις;
- Ξέρεις ότι αυτό που κυνηγάς μπορεί να σε πιάσει;                                                       Μήπως αυτό περιμένεις;
- Ξυπνάς ιδρωμένος τη νύχτα;
- Αναρωτιέσαι αν αυτό ήταν εφιάλτης;
- Μήπως ήταν η ζωή σου;
- Την ώρα που τελειώνεις, φωνάζεις μέσα σου σιωπηλά                                                       το όνομα ενός άλλου;
- Στις διακοπές μήπως δεν ξέρεις τι να διακόψεις;
- Πότε ήταν η τελευταία φορά που συμμετείχες                                           ολόψυχα σε κάτι που ήσουν παρών;
- Σ' αρέσει να κοιτάζεις;
- Θέλεις να δεις περισσότερα;
- Υπάρχει εισιτήριο για εκεί που θέλεις να φτάσεις;
- Σε προειδοποίησε να μην την ερωτευτείς; Την                                                                                       άκουσες;
- Το ξέρεις ότι σε κοιτάει;
- Θες να ξέρεις τι θα γίνει μετά;
- Ποιος είναι ο σκηνοθέτης σ' αυτό το έργο;
- Θες να είσαι εσύ;

Φώτης Γεωργελές, Νυκτερινές Πτήσεις, εκδόσεις Κέδρος





Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Θέλω να σε δω!... Μαρία Στρίγκου

ph. Laura Tiliman

Κάποια ρήματα 
Κρασί,
στάλα ρουμπίνι,
κόκκινο στα χείλια σου,
κρεμιέται,
ξεμυαλίζει.
Σε φαντάζομαι!
——
(να λες σ’ ένα κοχύλι πόσο μ’ αγαπάς)
——
Μεθώ
στην σκοτεινή
του πάθους αντανάκλαση
Σε όλα σου τα «άλφα»
Ζώνη πυρός
το στόμα σου,
εξαίσια η φωνή σου
Σε ακούω!
——
(κι αν γίνω δρόμος Εσύ θα γίνεις Μοίρα)
——
Τόσο…όσο
Ένα φιλί
μοναχικό,
άκυρο μοιάζει
Αγριεύει ωστόσο
το μικρό
ανυπότακτο θηρίο
εντός μου.
Πεινώ!
Σε επιθυμώ!
(θα μ’ αγαπάς για να μπορώ ν’ ανήκω;)
Τα βράδια κυρίως,
τότε είναι που ο πόθος
με γερές δαγκωνιές
μου φωνάζει τ’ όνομά σου!
Δεν αντέχω!
(δεν μου αρκεί πια να σε φαντάζομαι)
Πεινώ και διψώ για Σένα,
λίπασμα γερό η φαντασία
στην ανάγκη του πραγματικού.
Περπάτησα στη βροχή
χτες βράδυ
ζωοδότρες μυρωδιές
με καθήλωσαν.
Χώμα υγρό που ανάσαινε κοφτά
αχνίζοντας και βογγώντας
το Ιερό Νερό έπινε λαίμαργα.
Ανάγκη και λαγνεία
Μαζί
Πώς αλλιώς θα καρπίσει ο νους;
(θέλω να σε δω!
να σε σκέφτομαι δε φτάνει)

Μαρία Στρίγκου

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Και οι Άγιοι βγήκανε... Οδυσσέας Ελύτης

Έλλη Λαμπέτη και Van Heflin στην ταινία The Wastrel

Εχθές έχωσα κάτω απ' την άμμο το χέρι μου κι έπιασα το δικό της.
                                          
Όλο το απόγεμα ύστερα τα γεράνια με κοίταζαν απ' τις αυλές με νόημα.
Οι βάρκες, οι τραβηγμένες έξω στη στεριά, πήρανε κάτι γνώριμο, οικείο.
Και το βράδυ, αργά, την ώρα που της έβγαλα τα σκουλαρίκια να τη φιλήσω
έτσι όπως θέλω εγώ,
με τη ράχη ακουμπισμένη στον μαντρότοιχο της εκκλησιάς,
μπουμπούνισε το πέλαγος
και οι Άγιοι βγήκανε κρατώντας κεριά να μου φωτίσουνε.»

Χωρίς αμφιβολία υπάρχει για τον καθέναν από μας κι από μια ξεχωριστή, αναντικατάστατη αίσθηση
που αν δεν τη βρει να την απομονώσει εγκαίρως και να συζήσει αργότερα μαζί της,
έτσι που ναν τη γεμίσει πράξεις ορατές, πάει χαμένος.
Οδυσσέας. Ελύτης, O μικρός ναυτίλος, Ίκαρος 1985 (Από την ενότητα: ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ ΙΧ)