Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

Σέ μιά περαστική... Charles Baudelaire

John Collier

Γύρω μου δρόμος, πολυθόρυβος, βομβοσε.
Ψηλή, λεπτή, πενθοφορούσα, ξαφνικά
πέρασε μιά γυναίκα. Μέ τό χέρι της βαστοσε
τή δαντελένια της μπορντούρα ρχοντικά.
Σβέλτη, εράτη, γαλματένιο πόδι πλώνει.
Κι γώ, βουβός, σάν πό κόσμο μακρινό,
πινα μές στό βλέμμα της, θολό σάν σκοτεινό ορανό,
τή γλύκα πού μεθάει, τήν δονή πού μς σκοτώνει.
στραψε φς… κι πειτα νύχτα! – ραία περαστική,
πού να σου βλέμμα μ’ κανε ξάφνου νά ξαναζήσω,
μόνο στήν αωνιότητα πάλι θά σ’ ντικρίσω;
λλο, μακριά πο δ! Πολύ ργά! Κι σως ποτέ!
Πο πς δέν ξέρω, κι γνοες πο δρόμος θά μέ στρέψει,
σύ πού θ’ γαποσα, σύ πού δη τό ‘χες μαντέψει!

Charles Baudelaire, (1821-1867), «Άνθη του Κακού», 1857, μετ: Παναγιώτης Μουλλάς


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου