Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2013

Οἱ λεοπαρδάλεις ἀφέντες στὴν πόλη μας...Φαίδρου Μπαρλά

Ν. Γύζης=Ιστορία

Από τον Τύπο…
Κι ενώ η τρόικα πιέζει για περισσότερα μέτρα…
Έρχεται ο ισοπεδωτικός προϋπολογισμός του 2014, με νέους φόρους, και περικοπές δαπανών, οι οποίες θα προέλθουν από μισθούς και συντάξεις.Η δε αύξηση των εσόδων θα προέλθει-σωστά μαντέψατε- από το "ενοίκιο" που θα πληρώνουμε στα σπίτια μας. Όποιος δεν μπορεί να το πληρώσει, θα υποστεί την μοίρα οποιουδήποτε νοικάρη, θα οδηγηθεί σε "έξωση" (κατάσχεση) από το σπίτι του.

Σχόλιον

Ο  λεοπαρδάλεις

Τρυπώσαμε λοι στ σπίτια μας ντρομοι
ταν φάνηκαν ο λεοπαρδάλεις στν πόλη.
Αγριεμένες, διψασμένες γι αμα, κοιτάζανε
μ
μάτι θολ τς κατάκλειστες πόρτες -
μ
ξεμυτίση κανένας, ν τν ξεσκίσουν.
Σιγ-σιγ μως,
θέλεις τ
κρέας –
πού κρεμότανε
φθονο στ τσιγκέλια
τ
ν παρατημένων κρεοπωλείων
κα
καταπράυνε τν ρχαία,
τ
ν χόρταγη πενα τους –
θέλεις ο
ραες λιακάδες τς πόλης μας –
πού τ
ς χαιρόντουσαν, χουζουρεύοντας,
ξάπλα στ
μέση τν ρημων δρόμων –,
ο
λεοπαρδάλεις ρχίσανε,
σο νάναι, ν μερεύουν.
Ξεθαρρέψανε κάνας-δύο, τς πλησιάσανε,
τ
ς ταΐσανε μ λιχουδιές, πο φυλάγαν,
γι
τέτοιες ρες νάγκης, στ σπίτι.
Ο
λεοπαρδάλεις τς φάγανε -
γλείψαν κα
τ μουσούδι τους,
τεντωθήκανε.

«Φανερό», επε κάποιος,
«δ
ν θ φνε κ’ μς, μα ξέρουν
π
ς θ το
ς ρίχνουμε λιχουδιές.»

τσι, σ λίγο καιρό, ξεθαρρέψαμε λοι
νοίξαμε πόρτες κα παράθυρα διάπλατα,
κυκλοφορούσαμε στο
ς δρόμους κα στς πλατεες,
νθρωποι κα λεοπαρδάλεις νάκατα.
π’ τ τομάρι πι μόνο μς ξεχώριζες.

Βέβαια, παραμερίζαμε μ σέβας στ διάβα τους,
το
ς προσφέραμε τ καλύτερα κρέατα,
τ
ς κλεκτότερες ποικιλίες λλαντικν,
δηλώναμε, φωναχτά,
νας στν λλο,
π
ς ραιότερα ζα π ατά,
πο
παρουσία τος τιμοσε τν πόλη μας,
δ
ν εχαμε ξαναδ στ ζωή μας!.

Μερικοί, μία φορά, παραπαίρνοντας θάρρος,
καθ
ς βλέπανε τς λεοπαρδάλεις ν μπαταλεύουν –
π’ τ πολ φαΐ πο τος ρίχναμε,
τ
λιακάδα, τν ξάπλα κα τ χουζούρι –
φαντάστηκαν π
ς θάταν βολετ ν τ
ς διώξουν.

Μ ο λεοπαρδάλεις τος κάνανε χίλια κομμάτια,
πρ
ν προλάβουν ν’ πλώσουν χέρι πάνω τους.
π τότε, τ βάλαμε καλ στ μυαλό μας,
τ
τυπώσαμε σ’ λα τ βιβλία ζωολογίας,
τ
ποστηθίζουμε κάθε μέρα σν προσευχή:
«Δ
ν πειράζουν ο λεοπαρδάλεις,
ν δν τίς πειράξης.Μὴν τς πειράζης,
γι
ν μ
σέ πειράξουν.»

λοι πιά, πρόθυμα κ’ εσυνείδητα, τς ταΐζουμε,
πρόθυμα κ’ ε
συνείδητά τους φέρνουμε λιχουδις -
κι
σοι χουνε χέρι παλ κι πιδέξιο
το
ς χαϊδεύουν τ ράχη τ μουσούδι.
Κ’ ο λεοπαρδάλεις – ποις θ τ πίστευε; -
τρίβονται λιγωμένες
πάνω τους,
φήνοντας μικρ μουγκρητ εχαρίστησης.

Ατς – καταλήξαμε- – εναι τρόπος
γι
ν’ ντιμετωπίζη κανες τς λεοπαρδάλεις
κα
τν μαθαίνουμε τώρα κα στ παιδιά μας,
γι
ν τν μάθουν κι ατ
στ
παιδι τν παιδιν τους:
ν
τ μάθουν ν’ γαπον τς λεοπαρδάλεις,
ν
σέβωνται τς λεοπαρδάλεις,
ν
ταΐζουνε τς λεοπαρδάλεις,
φο γι πάντα, πως ξέρουμε, θάναι –
ξω π κακ ρρώστεια! –
ο
λεοπαρδάλεις φέντες στ
ν πόλη μας.


Φαίδρου Μπαρλά

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου