Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

Κοιτάσματα της αγάπης... Ρένος Αποστολίδης

Pablo Picasso

Μ σ δ θς ν' κούσεις τίποτα –
«δν καταλαβαίνεις» λεγες
«τί θ πε π ο ί η σ η μς στ καλοκαίρι»·
μόνο ζήταγες ν μν παίρνω τ χέρι μου π' τ στθος σου,
λες τς ρες πο λιος χύνονταν στς φλέβες μας·
ν τ κρατάω κεί,
πάνω στν καρδιά σου,
σάλευτο,
ν' φήσει τ σημάδι του ς τ χειμώνα,
ς τ λλο καλοκαίρι!..
Τ βράδια, λεγες,
τ φθινόπωρο,
τ βράδια τ χειμώνα,
κάτω π' τ φτα, κάτω π' τς μαρκίζες,
θ φοροσες φορέματα νοιχτ - ν σ ρωτνε πάντα:
«Μ τ' εναι ατ τ χέρι πάνω στ στθος σου, Μόνικα;»
Κ' σ ν' παντς - ν μπορες ν' παντς,
τν λ ή θ ε ι α μόνο,
κατ γράμμα (χι «ποίηση», χι ψέμα):
«Εν' λιος, κουτοί,
κλεμένος π κάποιον - λιος λος κρυμένος..,
σκι στ ζωή μου ατ τ καλοκαίρι...».
Ρένος Αποστολίδης, «Κοιτάσματα τῆς ἀγάπης στὴ Μόνικα»

Πηγή: fb Ρένος Αποστολίδης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου