Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

Αύγουστος... Δώρα Μοάτσου-Βάρναλη




Σκορπά το κλήμα γύρω τους χυμούς του
τρυγούν μέσα στ' αμπέλι τα σταφύλια.
Κι' απ' τη γυρτή του μπαλκονιού μας γρύλλια,
μέσα σταπομεσήμερο τ' Αυγούστου,

η μυρουδιά του πατημένου μούστου
στην κάμαρά μας μπαίνει την ανήλια,
κ' ηδονικά χαϊδεύει μου τα χείλια
το κλήμα με τους ώριμους καρπούς του.

Τριγύρω μας απλώνει πονηρά
τη μέθη με τα φλόγινα φτερά.
Δε φταίμε μεις αν μέσα στις καρδιές μας

ξυπνούν αμαρτωλές οι επιθυμιές μας...
Ζεστό τ' απομεσήμερο τ' Αυγούστου,
μεθυστικιά κ' η μυρουδιά του μούστου.


Δώρα Μοάτσου-Βάρναλη, Χανιά 1917

Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

Μαγική εικόνα... Θωμάς Γκόρπας

Ph: Joulia, Κύθνος

Αύγουστος Κυριακή η Ελλάδα πλάι στη θάλασσα:
ήλιος δροσιά πεύκα φαΐ κρασί κι αγάπη.
Στο πικάπ                                       
έπαιζε ασταμάτητα
του Τσιτσάνη η «Συννεφιασμένη Κυριακή».
Και κανείς δεν είπε ν’ αλλάξει ο δίσκος…

Θωμάς Γκόρπας, Τα Ποιήματα (1957-1983) εκδ Ποταμός.

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

Κοιτάσματα της αγάπης... Ρένος Αποστολίδης

Pablo Picasso

Μ σ δ θς ν' κούσεις τίποτα –
«δν καταλαβαίνεις» λεγες
«τί θ πε π ο ί η σ η μς στ καλοκαίρι»·
μόνο ζήταγες ν μν παίρνω τ χέρι μου π' τ στθος σου,
λες τς ρες πο λιος χύνονταν στς φλέβες μας·
ν τ κρατάω κεί,
πάνω στν καρδιά σου,
σάλευτο,
ν' φήσει τ σημάδι του ς τ χειμώνα,
ς τ λλο καλοκαίρι!..
Τ βράδια, λεγες,
τ φθινόπωρο,
τ βράδια τ χειμώνα,
κάτω π' τ φτα, κάτω π' τς μαρκίζες,
θ φοροσες φορέματα νοιχτ - ν σ ρωτνε πάντα:
«Μ τ' εναι ατ τ χέρι πάνω στ στθος σου, Μόνικα;»
Κ' σ ν' παντς - ν μπορες ν' παντς,
τν λ ή θ ε ι α μόνο,
κατ γράμμα (χι «ποίηση», χι ψέμα):
«Εν' λιος, κουτοί,
κλεμένος π κάποιον - λιος λος κρυμένος..,
σκι στ ζωή μου ατ τ καλοκαίρι...».
Ρένος Αποστολίδης, «Κοιτάσματα τῆς ἀγάπης στὴ Μόνικα»

Πηγή: fb Ρένος Αποστολίδης

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Βγάλε και το δαχτυλίδι σου... Γιάννης Ρίτσος

Ferdinando Scianna

Πίσω απ’ τις γρίλιες είναι το μεγάλο μεσημέρι.
Τα σκόρπια σπίτια κάτασπρα, κ’ ένα κόκκινο
κάτω απ’ το λόφο. Λίγο πιο πάνω, ξέρουμε,
είναι η μεγάλη ασβεστωμένη μάντρα. Από κει
κατεβαίνει η δροσιά προς τους ευκάλυπτους, κι ένα άρωμα
από σάπια ροδάκινα σωριασμένα στο δρόμο.

Άξαφνα τα τζιτζίκια σώπασαν. Δυο ηλιοκαμένα σώματα
στ’ άσπρα σεντόνια. Βγάλε και το δαχτυλίδι σου –

μου πιάνει ένα δικό μου χώρο στο μικρό σου δάχτυλο.

Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα, τ. 4ος, Κέδρος

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Παραλία, bar καφέ γωνιακό… Γιώργος Ρούσκας

Trisha Lambi

Παραλία, bar καφέ γωνιακό…
Η θεά Αμφιλύκη
τζιν σορτσάκι κοντό… κορμί σφιχτό… μαλλιά καστανά μακριά
… Να σηκωθώ,
της φύσης το ποίημα να πλησιάσω
έτοιμος ‘‘στη χειρότερη’’ να καώ
να κάνω πως αλλού κοιτάζω
ή να συνεχίσω από μακριά θαυμάζοντας
για την άλλη ποίηση να μιλώ;
Γιώργος Ρούσκας, Ερώ, Εκδ. Σοκόλη

http://frear.gr/

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Απλανής αστέρας... Τίτος Πατρίκιος

Henri Cartier Breton

Οι απέραντες εκτάσεις μετρημένες
μ’ έτη φωτός, δεν μου λένε  τίποτα.
Εσύ ήσουνα λίγα μέτρα μακριά
και δεν μπορούσα να σ’ αγγίξω
σαν απλησίαστο απλανή αστέρα.

Τίτος Πατρίκιος, Λυσιμελής πόθος, εκδ Κίχλη