Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Δεν ήξερες... Γιώργος Σεφέρης

Ferdinando Scianna.

[…]
Ήταν ωραία τα μάτια σου μα δεν ήξερες πού να κοιτάξεις
δεν ήξερα πού να κοιτάξω μήτε κι εγώ
[…]

Γιώργος Σεφέρης, Μυθιστόρημα ιστ’


Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Τα παράθυρα... Κων. Καβάφης

Diletta Pacifici

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νά ‘βρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θά ‘ναι παρηγορία.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τά ‘βρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θά ‘ναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει. 

Κωνσταντίνος Καβάφης





Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Εδώ... Γιάννης Στίγκας

Victor Ostrovsky

                                                                 τhe evil eye is working overtime
λυπάμαι που το γράφω αλλά
το φως το καταντήσαμε
την τέλεια -για το τίποτε- κρυψώνα
-Τι άλλο θέλεις να σου πω-
εχθές το βράδυ στο μετρό
αγγίζονταν χιλιάδες σώματα
κι ούτε ένα τσαφ για τα προσχήματα
ούτε ένα τόσο δα ηλεκτρόνιο

κάτι
ν’ ανατριχιάσει τα χαμένα βλέμματα
μήπως και δούμε την Ιθάκη ολόγυμνη
κάτω από τα ταγιέρ
και τα πουκάμισα

Γιάννης ΣτίγκαςΟ δρόμος μέχρι το περίπτερο (2012)

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Χειρότερα... Κική Δημουλά

Koola Adams

Απ’ ό,τι άργησε να ‘ρθει
κι από το τι δεν ήρθε
χειρότερα μας φέρθηκε
αυτό που περιμέναμε
τι είναι μη γνωρίζοντας.

Κική Δημουλά


Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Σβήσε το φως... Ντ. Χριστιανόπουλος

Audrey Tautou

«σβσε τ φς» πέμενες
θυμήθηκα μιν λλη μου γάπη
τ θελε λα ναμμένα

δν ξέρω τί ν προτιμήσω –
μς στ σκοτάδι χάνεται σκήμια μου
μέσα στ φς λάμπει μορφιά σου

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Ένα γλυκό χαμόγελο... Θεοδ. Αγγ. Παπαδημητρόπουλoς

Christian Coigny

ν στερ’ π κάθ’ ναποδι
να γλυκό χαμόγελο προβαίν
στ πικραμένα χείλη σου,
ξέρεις καλά —πολύ καλά!—
τί καινούργιο, κοπιαστικό,
βουν χ α ρ ς σ περιμένει…
Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος

http://dieleusi.map-in-box.gr

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Είσαι λευκή... Νίκος Καζαντζάκης

Mairilyn Monroe

Στέκω και Σε κυττάζω.
Και μισώ τη λευκότητα του μετώπου Σου
και την αθωότητα την απροσμέτρητη των ματιών Σου.

Είσαι λευκή και πληγώνεις τα μάτια μου.

Και θέλω να σκύψω ανίλεως
και ν’ αφήσω την ψυχή μου να διαβεί απάνω Σου
και να χαράξει με ρυτίδες την ψυχή Σου.
Θέλω να αιματώσω την καρδιά Σου
με το αίμα των πληγωμένων κι απαρηγόρητων ελπίδων
και με το σπάραγμα το αγιάτρευτο
των απελπισμένων στοχασμών.

Είσαι λευκή και πληγώνεις τα μάτια μου!
Νίκος Καζαντζάκης

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Αυθαίρετα... Μαρία Στρίγκου

Joulia Borodina

Ερωτεύομαι θα πει κινδυνεύω.
Μην ψάχνεις για διαβήτες και μοιρογνωμόνια.
Αυθαίρετα θα χτίσουμε και φέτος.

Μαρία Στρίγκου, Τυρκουάζ


Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Ένοιωθε... Γιώργος Δομιανός

Νίκος Κούρκουλος, Το ταξίδι

Σαν εκείνα τα
μεταμεσονύκτια
μαυρόασπρα
αμερικάνικα φιλμ
που μόλις μπουν διαφημίσεις
αλλάζεις το κανάλι
και τα ξεχνάς

σαν αυτά τα φιλμ
ένοιωθε
όταν δεν τον έπαιρνε
τηλέφωνο

γιώργος δομιανός


Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Είχα ξεχάσει... Βασίλης Αλεξάκης

Irène Jacob & Philippe Volter, “La Double Vie de Véronique” (Krzysztof Kieślowski, 1991).


Είχα ξεχάσει τι ωραία που νιώθεις
όταν κάνεις έρωτα.
Το σώμα μου είχε καταντήσει
σαν κάτι παλιά επαρχιακά σαλόνια,
θλιβερά και βουβά,
με τα παντζούρια μονίμως κλειστά,
τα έπιπλα σκεπασμένα μ’ άσπρα σεντόνια,
σαν κάτι σαλόνια
όπου δεν φαίνεται να κατοικούν
παρά μόνο φαντάσματα επίπλων.
Εσύ άνοιξες τις πόρτες και τα παράθυρα
κι ένιωσα να με διαπερνά
ένα γλυκύτατο καλοκαιρινό αεράκι.
Ήταν μεσημέρι.
Ανακάλυψα γύρω μου ένα θεόρατο κήπο
με μυριάδες πουλιά.

Βασίλης Αλεξάκης, «Τάλγκο»

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Καμένο χαρτί... Σωτήρης Παστάκας

Francine van Hove

Αυτό το κάτι που βλέπω
στα μάτια σου
τώρα που με κοιτάς
κατάματα
μ’ ενοχλεί ακόμη περισσότερο:
όσο θα ‘χω δυο μάτια
για σένα δεν θα ‘μαι
χαμένο κορμί
αλλά καμένο χαρτί.

Σωτήρης Παστάκας


Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Θα έρθω... Βιβή Φράγκου

Marco Guerra

Θα έρθω να σε σκεπάσω με έρωτα
την ώρα που έτσι μόνος θα κοιμάσαι
Να ανατριχιάσεις!
Να μη μπορείς να ησυχάσεις.
Να καίγεσαι απο μέσα κι απ'έξω να κρυώνεις
Να τρέμεις,καθώς με χάδια ανάλαφρα
θα προκαλώ σπασμούς απ'άκρη σ'άκρη στο κορμί σου
Θα σε τρελάνω να το ξέρεις!
Να μην αντέχεις!
Γι'αλλού θα ξεκινάς κι αλλού μετά θα καταλήγεις
Η μνήμη σου θα σβήσει
Κι όταν θα προγραμματιστεί ξανά
Ίσως να έχεις γεράσει...
Η εξάρτηση που χρόνια αποφεύγεις
θα σε κάνει να ριγάς και να χαμογελάς
ακόμα και τότε όπως και τώρα
λιγάκι ξαναμμένος που μ'έφερες στο νου.

Βιβή Φράγκου


Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Μοναξιά... Σταυρούλα Χριστοδουλάκου

Joy Song

Ένα παγκάκι στη μέση της Σαχάρας
Κάποιοι ξεκουράστηκαν για λίγο
Άλλοι άφησαν τα κοκαλάκια τους
Ίσως δεν πρόφτασαν τους βεδουίνους
Ίσως έχασαν το δρόμο για τις οάσεις
Κι όμως και τα δυο υπήρχαν

Σταυρούλα Χριστοδουλάκου

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

Quid facebook opacissimum? Γιώργης Γιατρομανωλάκης

Philippe Inke

Μ’ αρέσει έτσι να περιδιαβαίνω
εδώ στο facebook τα πρωινά
να βλέπω, να ακούω, να μαθαίνω.
Εσένα όμως δεν σε βρίσκω πουθενά
άφαντο σώμα, φως σβησμένο
σα μήνυμα παλιό διαγραμμένο.
Γιώργης Γιατρομανωλάκης,

fb Yorgis Yatromanolakis

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Τα βλέμματα... Αντώνης Κίτσιος

Leonardo Di Caprio

Τα βλέμματα
μόνο αυτά επιβιώνουν
θρέφονται με το κοίταγμα
της πρωινής της ώρας
πεθαίνουν στο κλείσιμο
μίας νουάρ ταινίας
αρχίζουν με την έκφραση
τελειώνουν με
το σώμα
το γδύνουν ανελέητα
ανέγγιχτα το γδέρνουν
και όταν από ηδονή, πια, χορτάσουν
το περιφέρουν στην πλατεία
Πόσα θύματα έριξε ένα βλέμμα;
Κανείς δεν στάθηκε για να το πει
Αντώνης Κίτσιος, Σαρκικές ιστορίες

fteraxinasmag.wordpress.com


Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Ο κύριος κορμός... Φανή Αθανασιάδου

Tomislav Peternek

Ο κύριος κορμός
έμενε ακινητοποιημένος
εδώ και καιρό
συνέπεσε και η περίοδος της χειμερίας νάρκης
η οποία επιβάρυνε ακόμα περισσότερο την κατάσταση
γι’ αυτό υπήρχε διάχυτη ανησυχία
πως όταν θα έφθανε η εποχή της αφύπνισης
για την παραμικρή κίνηση
θα απαιτούνταν περισσότερος κόπος και χρόνος
επειδή ήδη θα είχαν προκληθεί
εκτεταμένες αγκυλώσεις
στα πιο νευραλγικά σημεία του σώματος.

Αυτή τη φορά αργούσε πολύ να ξημερώσει…
Φανή Αθανασιάδου

fteraxinasmag.wordpress.com

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Οι ουλές... Ζωή Καρέλη

Catrinel Menghia by Michel Perez

Σαν πεινασμένα στόματα που δεν εχόρτασαν,
ανοίγουν οι επιθυμίες πληγές απάνω μας,
που μένουν ανοιχτές και δεν περνούν,
πληγές που μας πονούν.

Αν χέρι συμπονετικό δε μας τις γιάνει,
αν λόγος συμπονετικός δεν μας τις γλυκάνει,
λόγος παρήγορος, που ξέρει, απαλός,
τα τραύματα αφορμίζουν.
Περνάει καιρός και κλείνουν,
γιατί πρέπει να ζήσουμε.
Όμως σημάδια αφήνουνε,
ουλές, που φαίνονται άσχημες, βαθιές.
Οι αληθινές μορφές είναι τυραννισμένες.

Κι ας μη μας λένε τότε,
ας μην κατηγορούν, που είμαστε
οι παραμορφωμένοι.

Ζωή Καρέλλη


Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Νυχτερινό... Άννα Σωτρίνη

Jeanne Moreau and Paul Guers in Bay of  Angels, 1963

Γράψε
για τον Έρωτα
μου λες.
Όχι, όχι τα συνηθισμένα
τ’ άλλα.
Κάτι παιχνιδιάρικο
κι αθώο.
Γελάω
Μου άρεσε
η παραγγελιά
αλλά έλα που
η τσιγκολελέτα
είναι βαρύ ζεϊμπέκικο
για μένα.
Μα πότε όμως εγώ
σου χάλασα χατήρι;
Αθώο είναι
το γυμνό κορμί σου τελικά
όπως σε φωτίζει
η οθόνη
μες στη νύχτα.
Αθώα είναι
η σιωπή σου
και της αμηχανίας μου
η πλάνη.
Παιχνίδι είναι
οι μουσικές του μεσημεριού
στην κάθοδό τους
απ’ τον βορρά.
Παιχνίδι είναι οι μάχες μας
οι ανολοκλήρωτες.
Έρωτας δεν ξέρω
αν είναι
ανήκει στα βαριά μπαχάρια

αυτή η λέξη.
Άννα Σωτρίνη
https://fteraxinasmag.wordpress.com


Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Κίρκη και Ναυσικά... Χλόη Κουτσουμπέλη

Newell Convers Wyeth

Όχι ποτέ δεν ερωτεύτηκε την Κίρκη ο Οδυσσέας.
Πρώτον για γυναίκα έπινε πολύ.
Ύστερα ήταν το θέμα με τις μεταμορφώσεις.
Άδικα αυτή ισχυριζόταν
πως μπορεί κάποιος να γίνει μόνον
αυτό που πιο πολύ φοβάται
και πως το μόνο που έκανε η ίδια
ήταν να σπάει το εκμαγείο
για να απελευθερώσει το ζωντανό κορμί.
Τέλος έφταιγε που ήταν μάγισσα.
Όμως πανσέληνος το σύμπαν της γυναίκας.
Βελούδινο όπως μια μαύρη γάτα.
Πότε ορχιδέα πότε ρόδι.
Κουβάρι από κλωστές που σπάνε συνέχεια
όπως οι χορδές μιας λύρας μες στον Γαλαξία.
Ούτε όμως την Ναυσικά ερωτεύτηκε.
Την άφησε μόνη της να παίζει με δεμένα μάτια
με άσπρο φόρεμα και κοντά καλτσάκια
σε ένα ακρογυάλι με τις φίλες της τυφλόμυγα.
Όχι δεν ερωτεύτηκε ποτέ
ούτε την μία ούτε την άλλη ο Οδυσσέας.
Και ούτε βέβαια ποτέ του υποπτεύτηκε.
πως Κίρκη και Ναυσικά
ήταν δύο από τα πρόσωπα της Πηνελόπης.

Χλόη Κουτσουμπέλη

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Έτσι να σε θυμάμαι... Τάσος Κανάτσης

Andrzej Pilichowski Ragno

Κορμάκι γιασεμί
στό παραθύρι τς δροσις
νά σέ θυμμαι πυρετό
νά σέ φωνάζω γάπη

Τάσος Κανάτσης, Ἡ χλεύη τοῦ χρόνου