Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

Μὲς στὴν καρδιά μου.... Τ. Άγρας

James Jacques Tissot

Μς στν καρδιά μου χω κλεισμένο
να μεγάλο σταυρωμένο.
Στ πόδια του – φτωχει πιστή –
λπίδα κλαίει γονατιστή.
Τέλλος γρας
Ἀνθολογία Η.Ρ.Η.Σ. Ἀποστολίδη, Ἀθ. 2010, Τὰ Νέα Ἑλληνικά, 12η ἔκδ.

Πηγή: περιοδικό Διορθώσεις

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

ΑΜΛΕΤ... Boris Pasternak

Jacopo Tintoretto (1566)

ΑΜΛΕΤ
Αφού όλα ηρέμησαν, βγήκα στη σκηνή.
Στην παραστάδα της πόρτας,
με τα νώτα ακουμπώντας,
αρπάζω, από τη μακρινήν ηχώ,
του αιώνα μου τα γεγονότα.

Τις χιλιάδες τα κιάλια της,
πάνωθέ μου, ρίχνει η μαύρη νυχτιά,
που μ' έχει βάλει στόχο της.

Το ποτήρι αυτό, Θεέ μου,
πάρε μακρυά μου
αν λύση υπάρχει κι άλλη.
Το γιομάτο πείσμα σχέδιο σου μ' αρέσει.
Σύμφωνοι. Θα τον παίξω αυτόν τον ρόλο.

Αλλά τώρα
κάποιο άλλο δράμα είναι στη μέση.
Λυπήσου με, Θεέ μου, τούτη τη φορά.

Πλην η σειρά των πράξεων έχει πια οριστεί.
Μη και δεν είναι ανέκκλητο το τέλος τάχα;
Μοναχός μου, κι οι Φαρισαίοι τριγύρω μου.
Η ζωή δεν είναι του κάμπου το πέρασμα μονάχα.

 Boris Pasternak, (1890-1960), μετ: Άρης Δικταίος

Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

''Μεγάλη Τρίτη'' Νίκος Γκάτσος

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος: Μαγδαληνή

Επόρνευσον οι βασιλείς και εκ του οίνου της πορνείας
εμεθύσθησαν οι κατοικούντες την γην.
Κάτω απ' τα λάβαρα της Ρώμης
στην τέντα της Μαγδαληνής
εσύ πατέρας της συγγνώμης
κι εμείς παιδιά της ηδονής.
Ζοφώδης και ασέληνος ο έρως της αμαρτίας.
Βραχνή ακούστηκε η κραυγή
στα καπηλειά της πολιτείας
εσύ αμνίo για σφαγή
κι εμείς κριοί της αμαρτίας.
Το πολύτιμον μύρον η πόρνη έμιξε μετά δακρύων και εξέχεεν
είς τους άχράντους πόδας σου.
Δε σε πτοήσαν οι Πιλάτοι
ούτ’ ο καιρός πού είν’ εγγύς
εσύ στων ουρανών τα πλάτη
κι εμείς παρείσακτοι της γης.
Εγώ το φως εις τον κόσμον ελήλυθα, ίνα πας ο πιστεύων εις
εμέ εν τη σκοτία μη μείνη.

N. ΓΚΑΤΣΟΣ

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

Έφτασα στο σημείο... Οδυσσέας Ελύτης

Salvador Dali

Έφτασα στο σημείο να ονειρεύομαι για τον άνθρωπο
μια καινούργια Σαρακοστή,
όπου να νηστεύει όλους τους καρπούς της επικαιρότητας
και να μη συντηρείται παρά μόνον
από τη στοιχειακή έννοια των πραγμάτων
και τη μεταφυσική τους προέκταση.

Οδυσσέας Ελύτης, Ιδιωτική Οδός


Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

Είμαστε σαν το γρασίδι... Αργύρης Χιόνης



"Είπα στην ψυχή μου,
στάσου ακίνητη και περίμενε χωρίς
ελπίδα.
Γιατί η
ελπίδα
μπορεί να είναι
ελπίδα
για κάτι που είναι λάθος."
Thomas Eliot

Ε ρε γλέντια
Τους τσακίσανε τους ανάλγητους-εκβιαστές ετέρους…
Τους βάλανε να φτιάξουνε κι άλλο μνημόνιο μέσα σε οκτώ μήνες…
Έχουν χάσει τον ύπνο τους οι «θεσμοί»… από τον τσαμπουκά των κατεχόντων το ηθικό πλεονέκτημα…
… κατάλαβαν ότι… τέρμα οι γονυκλισίες…
Κι όλοι πια σήμερα ομολογούν, ότι το 4ο είναι μια γροθιά στο στομάχι των τοκογλύφων…
Οι εγχώριοι δοσίλογοι έχουν καταπιεί πια τη γλώσσα τους, βλέποντας τον νταουλιέρη σε χρόνο dt να φέρνει και δεύτερο, δικό του, μνημόνιο και μάλιστα με κάβα…
Και τώρα…
… αναμένονται οι χορευτές της πλατείας Συντάγματος…, από τους πιο χθαμαλούς παπαγάλους έως και τους πιο περισπούδαστους διανοούμενους-αρχοντοχωριάτες, να ξαναρίξουν τις βόλτες τους…
Καθότι καλό μνημόνιο είναι το δικό μας μνημόνιο…
Κι εμείς;
Εμείς δεν έχουμε πρόβλημα καθώς…

Είμαστε σαν το γρασίδι των δημόσιων κήπων.
Κάθε τόσο μας κουρεύουν σύρριζα χάριν συμμετρίας.

Αργύρης Χιόνης

Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

Πάλι Σιωπή... Ηλίας Κεφάλας

Henri de Toulouse Loutrec

Ξέρω πως έχει ανοιχτό το παραθύρι της
και τη θωπεύει ο άνεμος.
Σιωπή που εκτείνεται.
Ακούω ως εδώ το σάλι της που ανεμίζει.
Και τρίζει το μετάξι από τις κάλτσες της,
σαν ένα αρπακτικό που άδραξε
τα δυο της πόδια και τα σφίγγει.
Τρίβω τα χέρια μου να σπάσει η κρούστα της σιωπής,
αφού αν καλέσει σε βοήθεια μόνον εγώ θ' ακούσω.

 Ηλίας Κεφάλας, περ. "Μπιλιέτο", τχ 4-5/2004.



Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Τα διακηρυττόμενα... Τάκης Παυλοστάθης

Jean-Michael Basquiat

Τα διακηρυττόμενα,
τα δημοσίως λεγόμενα
και αναγραφόμενα,
τα καθημερινώς,
στην αργή παρέλκυση του χρόνου,
διαμειβόμενα
σχεδόν τίποτα, τίποτα δεν είναι.
Αν και μέρος –εννοείται-
της πραγματικότητας,
όλα τους ελάχιστα είναι πραγματικά.
Και μονάχα τα θρυλούμενα,
τα σιωπηρώς συμφραζόμενα,
τα μόλις υπονοούμενα
και διαφαινόμενα,
τα επιμελώς συγκαλυπτόμενα,
τα κακοβούλως διαδιδόμενα
και ιδιωτικώς μεταγγιζόμενα,
κάτω απ’ τη –σαν μια αψίδα-
σύγκλιση των κεφαλών,
περνώντας από στόματα σε στόματα
είναι επιτέλους κάτι,
ήτοι περισσότερο πραγματικά...
Τάκης Παυλοστάθης, περ. Διορθώσεις


Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Μια νότα υγρή... Μαρία Μαρκαντωνάτου

Ph: Cinty Buske

Σε πήρα για «χρόνια πολλά».

                  «Έλα»
        με παρακάλεσες,
            «δε θάρθης;»

    Κ’ έπιασα στη φωνή σου
           μια νότα υγρή,
              υπόκωφη
             σα νάσταζε
        λαγήνι ραγισμένο
      ν’ άδειαζε λίγο-λίγο
              από νερό.

             Ανέβαλα
    βαριέμαι τα ταξίδια
 αυτή τη μάταιη κίνηση
           απ’ το εδώ
             στο εδώ…

            Κι όμως
ίσως αν σε προλάβαινα
          -ίσως λέω-
 να λέγαμε ακόμα κάτι,
κάτι που θ’ άνοιγε διάπλατα
        το κλειδωμένο
           μέσα μας
          στερέωμα.
Μαρία Μαρκαντωνάτου, περιοδικό Διορθώσεις τχ 24




Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

Τα μάτια... Κ. Μόντης

Catherine Deneuve

Τα μάτια δεν είν’ κρυμμένα
όπως είναι το μυαλό κι η καρδία,
τα μάτια δε μιλάν εκ του αφανούς
όπως μιλάν το μυαλό κι η καρδιά,
γι αυτό τα εμπιστεύομαι
όποιο χρώμα και νάχουν

Κ. Μόντης


Σάββατο, 16 Απριλίου 2016

... και ανοίγει το ταβάνι... Γιάννης Ζέρβας

Leonor de la Vega... 15th century

βλακεία εναι, γι τν γαθό, πιό πικίνδυνος χθρς π' τν κακία. Κατ τς κακίας μπορες ν διαμαρτυρηθς – ν την εξεμπροστιάσς… Στ βλακεία μπροστ στέκουμε νυπεράσπιστοι!

Ρήση το Dietrich Bonhoeffer. (πηγή: http://dieleusi.map-in-box.gr)

Καθώς το Πάσχα προχωρά!!! που λέει και η Άντζελα…
… και καθώς παρακαλάμε το Θεό να μας έχει καλά για να δούμε κι εμείς την εκτόξευση της ελληνικής οικονομίας… που θα πραγματοποιηθεί το Πάσχα… (δεν έχει διευκρινισθεί ακόμα… αν θα γίνει ανήμερα ή την Δευτέρα του Πάσχα…)
… και ενώ ο Πάκης, ως άλλος Θησέας, καταδιώκει τον Μινώταυρο…
και ενώ ο Ν.Ξυδάκης, αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών (sic),  μας προτρέπει, εν μέσω σαρακοστής ο αθεόφοβος, να τεκνοποιήσουμε με τους μετανάστες…
… και ενώ οι κομπλεξικοί… «εκδίωξαν» τις τσουτσούνες του Fabr
… και ενώ ο Πάνος, ζηλώσας τον φίλο Μαδούρο, δεν βγάζει την στολή παραλλαγής από πάνω του…
… έρχεται ο θυμόσοφος λεβεντοκρητίκαρος και ταφοσκαφτιάς, Π. Πολάκης, αναπλ. υπουργός υγείας (sic) και γράφει στο fb: «Τα σκυλιά ουρλιάζουν, το καραβάνι προχωρά»…
Και καθώς τα παραπάνω νομίζετε… ότι δεν έχουν έναν κοινό παρονομαστή…
… έρχεται κι ο Νταουλιέρης… και γράφει στο twitter…, φεύγοντας από το Παρίσι για να πάει στο Στρασβούργο…: «αναχωρήσαμε απ’τη Γαλλία…» !!!
Ε! και τώρα όλοι καταλαβαίνετε τον κοινό παρονομαστή…

… και ανοίγει το ταβάνι.
Μπαίνει ένα καραβάνι
τρία πλοία που πετάνε
χιμπατζήδες που γελάνε.

Γιάννης Ζέρβας, περ. Πλανόδιον, τχ. 29

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

Έφυγες... Αντρέας Μιχελιουδάκης

Dave Kelley

Τις νύχτες θαρρείς και το δωμάτιο
γεμίζει από παλιούς, σκονισμένους ψιθύρους,
που τους φέρνει πίσω το σκοτάδι.
Τις μέρες, συνήθως,
γράφω τ’ όνομά σου
σε εισιτήρια και σε κουτιά από τσιγάρα,
που τα κλείνω μετά σε μπουκάλια
και τα ρίχνω στο νερό.

Κι είναι κάτι αυγές
που όλα σημαίνουν «έφυγες».

Αντρέας Μιχελιουδάκης, Ποιήματα και Πρόζες 1975-1981, Εκδόσεις Χάος & Κουλτούρα, 1990



Σάββατο, 9 Απριλίου 2016

Αλησμόνητος μένει στο μυαλό μου... Αλεξάνδρα Μπακονίκα

R. Mc Ginnis

Ενάργεια είχαν τα λόγια της:
“Από ένστικτο και πείρα δύσκολα ενδίδω.
Θέλω ο άνδρας να με πολιορκεί επίμονα,
να παρακαλάει, να χάνει τον εαυτό του για χάρη μου.
Αλησμόνητος μένει στο μυαλό μου ένας θαυμαστής
σε κάποιο ταξίδι.
Πριν πέσουμε στο κρεβάτι και όπως ήμουν όρθια,
με λατρεία έσκυψε στα πόδια μου, κι έκανε μετάνοιες
στο γυμνό μου σώμα,
μετά από τα γόνατα άρχισε να με φιλάει”.

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, “Ηδονή και εξουσία”, Μεταίχμιο, 2009


Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

Τι όμορφη που είσαι... Γ. Ρίτσος

‘’L Eclisse’’… by Michelangelo Antonioni. With Monica Vitti, Alain Delon

«Σάρκινος λόγος»
Τι όμορφη που είσαι.
Με τρομάζει η ομορφιά σου.
Σε πεινάω. Σε διψάω.
Σου δέομαι: Κρύψου,
γίνε αόρατη για όλους,
ορατή μόνο σ’ εμένα.[..]

Γ. Ρίτσος


Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

Θάνατος είναι η πίκρα που σκορπάς... Ν. Χειλαδάκης

photo: Sante D' Orazio

Είμαι πρεζόνι του ανεκπλήρωτου έρωτά σου
νυχτερινός διαβάτης των ονείρων σου
τα φοβερά ουρλιαχτά σου αφουγκράζομαι
κι οραματίζομαι το τέρας
που αλύτρωτο μονιάζει μέσα σου.
Θάνατος είναι η πίκρα που σκορπάς
το γλυκοχάραμα.

Νίκος Χειλαδάκης, περ. Οροπέδιον, τχ 2