Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Δεξίωση γάμου επιπέδου Άκη... Στηβεν Αβραμίδης

Ν. Εγγονόπουλος

Γράφει ο ΣΤΗΒΕΝ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ
Εγώ, μετά και την φετινή εορταστική κατάσταση για το ΟΧΙ του Μεταξά, έχω πλέον πεισθεί οτι η Ελλάδα είναι ανίκητη. Οτι είναι αδύνατον να εξαφανισθεί από τον παγκόσμιο χάρτη. Διότι τα τιμόνια πλέον τα έχουν αυτήν την στιγμή πρώην Πασόκοι κι άνθρωποι που μάθανε από τα λάθη τους. Κι έρχονται αποφασισμένοι να εφαρμόσουν αυτά που δεν τους άφησε παλιότερα το σύστημα. Και δεν είναι μόνο αυτό. Είναι οτι έρχεται κι ο Σύριζα κι άρα θα ξάνάρθουν κι άλλοι Πασόκοι, που αυτήν την στιγμή προσφέρουν εκ του αντιπολιτευτικού καθίσματος.
Μέχρι βέβαια να μπουν ξανά οι αναπληρωματικοί οφείλουμε να τιμούμε αυτούς τους αγωνιστές, που κρατούν υπουργεία. Και οι οποίοι– για το καλό όλης της Ελλάδας - έχουν κάνει στην άκρη παλιές αντιπαραθέσεις τους με φασιστοειδή, κατά παλιότερες δηλώσεις τους, τύπου Βορίδη ή Γεωργιάδη. Κι ένας τέτοιος είναι ο αγωνιστής Λοβέρδος. Ο υπουργός που κρατά την παιδεία στα χέρια του κι όχι μόνο. Διότι το υπουργείο πλέον αποκαλείται και δια βίου μάθησης. Όπως και να το κάνεις είναι τίτλος σοβαρότατος μέσω του οποίου δείχνουμε και στους δανειστές την αποφασιστικότητα μας, την αέναη κι όχι μόνο την προσωρινή, όταν καθόμαστε στα θρανία.
Αυτός λοιπόν ο ολυμπιακός αγωνιστής του λαού διεφώνησε ελαφρώς προσφάτως με το Πασόκ. Κι έφυγε, κι έκανε την Ρήξη. Μια ομάδα πολιτικής κοινωνικής αλλά και οικονομικής σκέψης, που μάζεψε γύρω του τόσο κόσμο, όσο μαζεύει και το τραμ καθημερινώς. Κοινώς, η ομάδα του ηταν όσο χρήσιμη απεδείχθη και το τραμ. Που πραγματικά έφερε τομή στην συγκοινωνιακή συμπεριφορά των κατοίκων της πόλης, χώρια που έχει μειώσει και την κίνηση αισθητά. Ό,τι έκανε και η Ρήξη σε πνευματικό επίπεδο. Μιά μείωση της εγρήγορσης των ιθαγενών αφού τα πάντα τα ανέλαβε ο Λοβέρδος. Ένας Λοβέρδος όμως, που έσπειρε τον σπόρο, σαν παλιός γνήσιος Πασόκος, παράτησε το χωράφι κι έπαιξε στο χρηματιστήριο.
 Νοικοκύρηδες ήταν πάντα οι σοσιαλιστές. Φωτεινό παράδειγμα ο Ολάντ της Γαλλίας. Να μην ξεφεύγω όμως. Διότι ο μοντέρνος ήρωας παράτησε την Ρήξη και έγνευσε θετικά στο προσκλητήριο της συγκυβέρνησης. Αναλαμβάνοντας το υπουργείο καυτή πατάτα και το οποίο έχει τρομερές απαιτήσεις. Να έχει βιβλία στην ώρα του, να έχουν θέρμανση τα σχολεία και κάποια κονδύλια η ανώτατη εκπαίδευση. Μιλάμε κάτι σαν λειτουργία περιπτέρου, που όπως πάμε αύριο ο περιπτεράς θα πρέπει μίνιμουμ να έχει πτυχίο συνταγματολογίας για να διευθύνει το κιόσκι.
Αυτός ο Λοβέρδος πήγε προχθές να παρακολουθήσει την παρέλαση των μαθητών. Και του έκαναν εντύπωση οτι υπήρχαν κάγκελα και οι γονείς δεν ήταν κοντά στα παιδιά τους για να τα χειροκροτήσουν. Για το βάψιμο, για το μίνι, για το make up άντε και για το βήμα. Μιλάμε οτι ο άνθρωπος της Ρήξης, δεν ήξερε οτι οι παρελάσεις γίνονται εδώ και κάποια χρόνια για συγγενείς και φίλους, σαν κλειστή δεξίωση γάμου επιπέδου Άκη. Ο άνθρωπος κάθε που γινόταν παρέλαση, ούτε ήξερε ούτε και είχε μάθει. Κατανοητόν με τόσες δουλειές που είχε.
Η Ελλάδα όμως θα σωθεί, διότι η Ρήξη, έστω και μέσω Πασόκ συγκυβερνούντος, είναι πλέον στην εξουσία. Και θα ξεκινήσει από την ρήξη των καγκέλων. Μπορεί βέβαια ο Καρατζαφέρης να μας λέει οτι αυτή ήταν η τελευταία παρέλαση του Λοβέρδου, αλλά σιγά μην τον πάρουμε και σοβαρά. Αυτόν θα τον ακούσουμε αφού πάρει την μεταγραφή στη ΝΔ. Οι Έλληνες ποτέ δεν ακούμε κάτι εξωκοινοβουλευτικό. άσχετα αν βρίζουμε την βουλή.
Οπότε λοιπόν, επειδή ο Λοβέρδος δεν ήξερε πώς γίνονταν οι παρελάσεις, είναι απόλυτα λογικό να μην ήξερε οτι πριν από αυτές, είθισται να γίνεται και μια λειτουργία. Δοξολογία την λένε οι επιστήμονες της ορθόδοξης αίρεσης, αλλά να μην κολλάμε εκεί. Όπως δεν κολλάμε και στον λόγο του μητροπολίτη Καλαβρύτων, που είπε οτι το 2034 τα εγγόνια μας θα είναι μουσουλμάνοι. Που αυτός το είπε σαν κακιά εξέλιξη, αλλά εγώ δεν το βλέπω και τόσο κακό. Γιατί να μην έχει ο κάθε Έλληνας νόμιμα τρεις γυναίκες; Αυτό σημαίνει οτι θα έχουμε βγει από τα μνημόνια και θα χαρίζουμε θέσεις εργασίας σε θηλυκά που μπορεί και να είχαν πάει στην ελεύθερη οικονομία της πορνείας. Θα μου πεις βέβαια, οτι αν δεν ενδιαφέρει εμένα μία, τι ενδιαφέρει τον Καλαβρύτων. Αυτό ίσως να το απαντήσει η Ρήξη.
Και καταλαβαίνετε την παραμονή της επετείου του ΟΧΙ τι γινόταν στο γραφείο αλλά και στο σπίτι του Λοβέρδου.
 - Sir, tomorrow, you have to go to the church.
 - Τι λες ρε Μαχμούτ; Αύριο θα κάθεται όλη η Ελλάδα και θα δουλεύω εγώ; Δεν φτάνει που θα πάω να τιμήσω και το ΟΧΙ του δικτάτορα, θα πάω και στην εκκλησία που δεν έχει κάγκελα και μπορεί κανάς μαλάκας πιστός να μου κάνει φραστική επίθεση;
 - Sir, you are absolutely right. Do you want to listen to Makropoulos or Vertis tonight; I also believe that we also have some Vembo as well.
 - Μαχμούτ, βάλε εκείνο του Μαζωνάκη κι άσε με να γράψω κάτι για το σύστημα του Μίτσελ. Βέμπο θα ακούσω αύριο, πριν δω στην παρέλαση τα γκομενάκια και τις καθηγήτριες τους. Δεν μπορεί, όλο και κάποια θα είναι καλή. Για πιάσε κι εκείνο το χαρτί με το πρόγραμμα μου και φέρε και την γόμα.
Και βέβαια το αίμα πήγε στο κεφάλι του Λοβέρδου την επόμενη μέρα. Διότι ο τύπος του υπουργείου, που συνέταξε το πρόγραμμα του υπουργού είχε παραλείψει τα ευκόλως εννοούμενα. ΚΑΙ την δοξολογία αλλά ΚΑΙ την παρέλαση. Είχε απλά γράψει το ούζο το μετά, το κατόπιν επείγον ραντεβού για ποτά με στελέχη της Ρήξης και πλέον κι ένα δείπνο με την συναισθηματική σχέση του υπουργού.
Αυτή ήταν η έκρηξη σε αυτήν την αφιλόξενη συγκυβέρνηση, που δεν ελέγχει κανείς τίποτα. Υπουργοί πράσινοι επάνω και δεξιοί από κάτω. Ρηχό πασόκ ψηλά, και βαθύ πασόκ κάτω. Ευτυχώς που ο αγωνιστής υπουργός πήγε στην παρέλαση. Που θα γινόταν βέβαια είτε υπήρχε υπουργός είτε όχι, αφού πλέον τα παιδιά δεν κοιτάνε τους ήρωες που κάθονται υπερυψωμένοι σε σχέση με τον δρόμο. Που βέβαια δεν κατάλαβα και ποτέ, γιατί να τιμάται ο σημερινός υπουργός. Έχει καμιά σχέση με τον Μεταξά ή έστω το αφεντικό του, τον βασιλιά δηλαδή που τον είχε διορίσει κι άρα δεν θα μπορούσε να κάνει κι αλλιώς, για να πιάσουμε και τον Γλέζο;
Κι άρα ΕΔΕ άμεσα και αύθις και παραχρήμα. Και τιμωρία άμεσα με δημόσια διαπόμπευση κι άμεση απόλυση και εκατό ραβδιές στην πλατεία του Συντάγματος, που δεν έγραψε στο πρόγραμμα της Ρήξης, αυτό που ξέρουν όλοι εδώ και εξήντα χρόνια. Με εξαίρεση τον Λοβέρδο βέβαια, που έκανε την Ρήξη κι όταν κατάλαβε οτι είναι μόνος του, ξαναμπήκε στο μαντρί και η συγκυβέρνηση τίμησε έναν απόλυτο άχρηστο με θέση υπουργού. Έναν εντελώς άχρηστο ακόμα και σαν πληροφόρηση για το τι γίνεται τέτοια μέρα. Και τον έχει η Ελλάδα στην παιδεία. Φυσικά και δεν θα πεθάνουμε ποτέ. Πεθαίνει ξανά ο πεθαμένος;


Το κείμενο αναρτήθηκε στο site του ΣΤΗΒΕΝ ΑΒΡΑΜΙΔΗ «Στο φως του φεγγαριού και στην σκιά του ήλιου».

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Σε ρυθμούς πολυβόλου...Lou Beach

Puwel Kuczynski

ΕΙΔΗΣΙΣ…

Σε ρυθμούς πολυβόλου η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων έχει εξαπολύσει από τις αρχές του χρόνου πάνω από 780.000 «επιθέσεις» σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις που χρωστούν στην εφορία και τουλάχιστον 2,5 εκατομμύρια φορολογούμενοι παίρνουν σειρά, αφού βρίσκονται ήδη στον προθάλαμο των κατασχέσεων και της φυλάκισης,  είτε έχουν κάνει ρύθμιση είτε όχι για τα «φέσια» που έχουν αφήσει απλήρωτα στο δημόσιο.
Ξεπερνούν ήδη τους 2.250.000 οι φορολογούμενοι που έχουν «παλαιά χρέη» στην εφορία προ του 2013, ενώ 1,1 εκατ. φορολογούμενοι μπήκαν στη «μαύρη λίστα» επειδή άφησαν νέα χρέη επειδή άφησαν απλήρωτους τους τρέχοντες φόρους της χρονιάς. Όλοι μαζί χρωστούν 70,1 δισεκατομμύρια ευρώ αλλά μόνον οι 175.000 από αυτούς είχαν ως τώρα κάνει κάποια ρύθμιση για να αποφύγουν τα χειρότερα.
Μόνο τον μήνα Σεπτέμβριο έγιναν 149.170 κατασχέσεις εις χείρας τρίτων.  Δηλαδή αναλογούν 5.967 κατασχέσεις μισθών, ενοικίων, σε τράπεζες κλπ για κάθε εργάσιμη ημέρα του μήνα! Οι 131.326 έγιναν ηλεκτρονικά χωρίς δικαστικό κλητήρα. Συνολικά μέσα στο 2014 (εννεάμηνο) έγιναν 687.427 κατασχέσεις! 28/10/14, protothema.gr

ΣΧΟΛΙΟΝ…

Ο Σερίφης της κομητείας μας

O ΣΕΡΙΦΗΣ τῆς κομητείας μας, ὁ Χιούι Γουίλσον —γνωστὸς καὶ ὡς «Κεφτές» — μὲ τὸ ποὺ ἔβλεπε κάποιον ἤθελε νὰ τοῦ περάσει χειροπέδες. Ὅλες του οἱ γνώσεις γύρω ἀπ’ τὸ νόμο δὲ θὰ γέμιζαν οὔτε δαχτυλήθρα, ἀλλὰ ὅσα ἤξερε ἀπὸ ἐξουσία θὰ ὑπερχείλιζαν ὅλες τὶς ὑδρορ­ροὲς ἀπὸ δῶ ὣς τὸν ποταμό. Γι’ αὐτὸν ἡ δικαιοσύνη ἦταν ἁπλῶς ἕνα μέσο ἄσκησης ἐξουσίας, ἀποδιδόταν σὲ σκοτεινὰ δωμάτια καὶ μετριόταν μὲ μώλωπες καὶ σπασμένα πλευρά. Ὅταν τὸν βρῆκαν μὲ τὸ κεφάλι γερμένο στὸ τιμόνι τοῦ περιπολικοῦ, νεκρό, ἡ φράση Happy hour ἀπέκτησε καινούργιο νόημα.


Λού Μπίτς (Lou Beach)

Πηγή: bonsaistories

Σέβομαι τους νεκρούς... Εμ. Ροΐδης



ΔΗΛΩΣΙΣ…

Κ. Παπούλιας: «Η κρίση δεν θα μας νικήσει. Υποφέρουμε, το ξέρω, αλλά νομίζω ότι πρέπει να δώσουμε τη μάχη για να την ξεπεράσουμε και ελπίζω ότι θα την ξεπεράσουμε» 28/10/14, tovima.gr

ΣΧΟΛΙΟΝ…

Σέβομαι τους νεκρούς,
και όταν ακόμη είναι ζωντανοί.

Εμμανουήλ Ροΐδης

Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

Ο Σαλπιγχτής... Γ. Αθάνας

Αλ. Αλεξανδράκης



[...]

¨Αθαφτος λυώνει ο σαλπιγχτής μεσ' στις βροχές. Παρέκει
η σκουριασμένη σάλπιγγα πιστά του παραστέκει.
Με του χιονιού το σάβανο τους σκέπασε ο χειμώνας
κι ήταν βαρύς σαν κόλαση, μεγάλος σαν αιώνας.

Μα τι κι αν ήρθε η άνοιξη; Μέσα στο νέο χορτάρι
δε φαίνεται ούτε σάλπιγγα, ούτε σκεβρό κουφάρι.
Μόνο από νύχτα σε νυχτιά βγαίνει το φάντασμά του
και ψάχνει στα χαμόκλαδα να βρει τη σάλπιγγα του...

Μην αποκάμεις, Σαλπιγχτή, και μη λιγοπιστήσεις!
Χιλιάδες νύχτες θα διαβούν, νύχτες σιγής και φρίκης.
Μα θάρθει, θάρθει ένα πρωί που εσύ θα τους χτυπήσεις
με την παλιά σου σάλπιγγα τους νέους σκοπούς της
Νίκης!

Γ. Aθάνας 

Η Madama Butterfly του πολέμου. Γιώργος Λεονταρίτης



                                    Του Γιώργου Α. Λεονταρίτη
Είναι γνωστό, ότι το μέγα κεφάλαιο της Ιστορίας του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940, άρχισε με την νυκτερινή επίσκεψη του πρεσβευτού Εμμ. Γκράτσι στο μικρό σπίτι του πρωθυπουργού Ιω. Μεταξά στην Κηφισιά. Εκεί ο Ιταλός πρεσβευτής επέδωσε στον κυβερνήτη μας το τελεσίγραφο, και έλαβε την ιστορική αρνητική απάντηση.
Υπάρχει όμως ένα παρασκήνιο που προηγήθηκε αυτής της νυκτερινής επισκέψεως. Το παρασκήνιο αυτό, έχει καλλιτεχνικό χαρακτήρα και συνδέεται με την άφιξη στην Αθήνα του γυιού του κορυφαίου συνθέτη Τζιάκομο Πουτσίνι, όπου θα έδινε παράσταση στην «Λυρική» με την πασίγνωστη «Μαντάμ Μπατερφλάυ». Το γεγονός αυτό, έχει γραφεί πολλές φορές. Εκείνο που δεν γνωρίζει το ευρύ κοινό, είναι το πώς και γιατί πραγματοποιήθηκε εκείνη η άφιξη του διάσημου καλλιτέχνη στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Δεν ήταν τυχαία η επίσκεψη, και μεθοδεύτηκε ένα μεσημέρι στην ταβέρνα του «Ψαρόπουλου» στην Γλυφάδα, κάτω από την αόρατη παρακολούθηση της ελληνικής αντικατασκοπίας!
Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, από ένα γεύμα με ψαροφαγία και κρασί ρετσίνα, δίπλα στην έρημη τότε παραλία της Γλυφάδας, ξεκίνησε ο πρόλογος του τελεσιγράφου του Μουσολίνι! Δύο άνθρωποι ήσαν οι πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας. Οι δύο συνδαιτημόνες: Ο Ιταλός Γκράτσι, και ο Διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Κωστής Μπαστιάς. Έπαιξαν μεταξύ τους ένα θέατρο. Τα λόγια του «ρόλου» τους όμως, είχαν «γράψει» οι δύο κυβερνήτες: Ο Μουσολίνι και ο Μεταξάς, αντιστοίχως! Και οι δύο έπαιξαν πολύ καλά και πειστικά τον ρόλο τους. «Κερδισμένος» όμως, βγήκε ο Μπαστιάς (δηλ. ο Μεταξάς) επειδή είχε διαβλέψει σε τι εστόχευε η ιταλική πλευρά, ενώ ο Γκράτσι (δηλ. ο Μουσολίνι) ενόμισε ότι είχε αποκοιμήσει την ελληνική κυβέρνηση!
Για τον Κωστή Μπαστιά, αυτόν τον κορυφαίο δημοσιογράφο, που συνέδεσε τ’ όνομά του με τις καλύτερες περιόδους της «Λυρικής Σκηνής», θα χρειαζόταν τόμος ολόκληρος για να καταγράψει κανείς – έστω περιληπτικά – το πολυσχιδές έργο του.
Ευτυχώς, ο γυιός του κ. Γιάννης Μπαστιάς, με την θαυμάσια πολύτομη εργασία του, έδωσε όλο το απίστευτο εύρος της πνευματικής προσφοράς του πατέρα του.
Θα καταθέσω όμως εδώ, μιαν ιστορική μαρτυρία του, όπως μου την αφηγήθηκε ο ίδιος. Και είναι ιστορική, διότι αφορά μια παράσταση ξεχωριστή της «Λυρικής», η οποία σχετίζεται άμεσα με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου.
Είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά τον Κωστή Μπαστιά, τον καιρό που εργαζόμουν σαν συντάκτης στην «Βραδυνή». Εκείνος, ερχόταν αργά το βράδυ, πάντα κομψός, με την αχώριστη πίπα και πάντα καλόκαρδος με χαμόγελο, μας καλησπέριζε όλους στην αίθουσα της συντάξεως. Ύστερα, συνεργαζόταν με τον Τζώρτζη Αθανασιάδη, και κατόπιν κλεινόταν στο γραφείο του για να γράψει, επιφυλλίδα, σχόλια, ή χρονογράφημα.
Ήταν πάντα προσηνής, και χαιρόταν να κουβεντιάζει μ’ εμάς, νέους τότε συντάκτες, ιδίως όταν έβλεπε ότι είχαμε ευρύτερα πνευματικά ενδιαφέροντα. Είχα ακούσει γι’ αυτήν την ιστορία της παραστάσεως της «Λυρικής» κατά τις παραμονές του πολέμου, κι επειδή έγραφα κάποιο «επετειακό» θέμα, του εζήτησα τις λεπτομέρειες εκείνης της ιστορίας. Με δέχθηκε πρόθυμα, μ’ έβαλε να καθήσω κοντά του, άναψε την πίπα του, και ξετύλιξε τις αναμνήσεις του. Δεν ήταν τότε μόνον ο διευθυντής της «Λυρικής», αλλά ανήκε και στο «στενό περιβάλλον» του πρωθυπουργού Ιω. Μεταξά, γεγονός που του παρείχε την ευκαιρία να γνωρίζει και τα διπλωματικά παρασκήνια.
–Θα σου πω για την περίφημη «Μαντάμ Μπατερφλάυ» – που άφησε εποχή – κάτι, που κατά σύμπτωσιν, δεν το έχω γράψει...
Κρεμόμουν απ’ τα χείλη του. Ήξερε να διηγείται όμορφα και να ζωγραφίζει τις λέξεις του, ζωντανεύοντας το σκηνικό εκείνης της μεγαλειώδους περιόδου.
Το δεύτερο έργο, μετά την «Νυχτερίδα» του Γιόχαν Στράους, που θα ανέβαζε η νεοσύστατη τότε Λυρική Σκηνή, ήταν η «Μπατερφλάυ» του Πουτσίνι. Η απόφασις είχε ληφθεί πριν από την 15η Αυγούστου 1940. Δηλαδή, πριν από την ημέρα που το «άγνωστο υποβρύχιο» ετορπίλλισε το καταδρομικό «Έλλη» στο λιμάνι της Τήνου. Κανείς δεν αμφέβαλλε σε ποιο κράτος ανήκε το υποβρύχιο. Ούτε όμως η κυβέρνηση Μεταξά, ούτε ο Τύπος διατυπώσανε την κατηγορία. Όλοι βουβοί. Η πολιτική γραμμή ήταν να μην δοθεί καμιά δικαιολογία στα ιταλικά σχέδια.
Από καιρό η Ρώμη είχε διατυπώσει κατηγορίες, πως η Ελλάς παραβίαζε την ουδετερότητα υπέρ των Άγγλων. Από καιρό οι ελληνικές πρεσβείες Ρώμης, Βερολίνου, Λονδίνου πληροφορούσαν την κυβέρνηση, πως κάτι ετοίμαζε η Ρώμη. Ο τορπιλλισμός της «Έλλης» στάθηκε ξεκάθαρη προειδοποίηση.
Η Τέχνη βρίσκεται έξω από τον πολιτικό μανδρότοιχο. Ωστόσο, μέσα σ’ ένα τέτοιο κλίμα, ποιος μπορούσε να προβλέψει τι θα γινότανε ως τις 26 Οκτωβρίου, που είχε οριστεί η πρεμιέρα της «Μπατερφλάυ»;
Πώς, μέσα σε τέτοια ατμόσφαιρα να παιχτεί έργο Ιταλού συνθέτη; Το θέμα δεν μπορούσε ν’ αποφασιστεί από μόνη τη διοίκηση του Βασιλικού Θεάτρου, που τμήμα του ήτανε η Λυρική Σκηνή. Ευθύς μετά τον τορπιλλισμό της «Έλλης», ο Μπαστιάς, σαν υπεύθυνος διευθυντής του Βασιλικού Θεάτρου, είδε τον Πρωθυπουργό Μεταξά, και του εξέθεσε το όλο θέμα. Εκείνος, τον άκουσε σιωπηλός, και μετά δύο λεπτά, του είπε:
–Δεν θα γίνει καμία μεταβολή στο πρόγραμμά σας. Θα παίξετε την «Μπατερφλάυ» και θα διαφημίσετε εντυπωσιακά την πρεμιέρα. Θα παραστώ και εγώ.
Για τον Μπαστιά όμως, το θέμα δεν έκλεινε εκεί, και είπε:
–Μάλιστα κ. Πρόεδρε. Αλλά είναι και κάτι άλλο. Ξέρετε πως ο πρεσβευτής της Ιταλίας, ο κ. Γκράτσι, είναι μουσικός. Παίζει βιολί. Μου εξέφρασε την επιθυμία, πριν φυσικά από τον τορπιλλισμό της «Έλλης», να παρακολουθήσει μια-δυο πρόβες της «Μπατερφλάυ».
Κρεμένα Βρένκοβα
–Να ικανοποιηθεί η παράκλησή του, απήντησε κατηγορηματικά και χωρίς κανένα δισταγμό ο Μεταξάς. Θα πάρεις την πρωτοβουλία να τον ειδοποιήσεις.
Χωρίς περισσότερα λόγια, ο Μπαστιάς κατάλαβε πως η κυβερνητική γραμμή ήταν, ανώδυνες φιλικές πράξεις, χρήσιμες για να υποστηριχθεί πως η Ελλάς δεν προκαλεί. Κι αληθινά δεν προκαλούσε. Ο Μεταξάς ήθελε να φορτωθεί η Ιταλία στους ώμους της όλο το ηθικό βάρος, οποιασδήποτε μορφής επιθετικής ενέργειας. Αντίθετα από την πολιτική του Άξονα Βερολίνου-Ρώμης, ο Έλληνας πρωθυπουργός ήθελε να έχουν ηθική δικαίωση οι αγώνες του Έθνους.
Στις 25 Αυγούστου, ο Μπαστιάς τηλεφώνησε στον πρεσβευτή Γκράτσι, πως σύμφωνα με την επιθυμία που του είχε διατυπώσει, μπορούσε να παρακολουθήσει μία ή περισσότερες δοκιμές της «Μπατερφλάυ». Του απάντησε:
–Σας ευχαριστώ πολύ. Θα είναι για μένα ένα ανανεωτικό «ρηλάξ» η αλλαγή ατμόσφαιρας. Είστε ελεύθερος αύριο το μεσημέρι;
Ο Διευθυντής της «Λυρικής» του απάντησε ότι ήταν.
–Τι θα λέγατε να πάμε προς την θάλασσα, να φάμε μαζί;
–Δεν έχω καμιά αντίρρηση.
–Τότε θα περάσω να σας πάρω από το Βασιλικό Θέατρο, αύριο στη μιάμιση...
Έτσι κι έγινε. Πήγαν κι έφαγαν στου «Ψαρόπουλου», στην Γλυφάδα. Καθ’ όλο το διάστημα του γεύματος, ο Γκράτσι μιλούσε στον συνδαιτυμόνα του για θέατρο, μουσική, για να καταλήξει στην επίσημη δήλωση, πως είναι πρόθυμος να ενισχύσει το νεοσύστατο Λυρικό Τμήμα του Βασιλικού Θεάτρου, με υψηλής στάθμης Ιταλούς καλλιτέχνες.
–Σ’ αυτές τις ζοφερές μέρες που ζούμε, του είπε, η Τέχνη είναι το μόνο καταφύγιο...
Και τότε, χωρίς να δείχνει προμελετημένη σκέψη, ο Γκράτσι πρόσθεσε:
–Θα σας πω μια ιδέα, που νομίζω πως θα δώσει αίγλη στην πρεμιέρα σας: Τι θα λέγατε να παραστεί και ο γυιός του μεγάλου συνθέτη, του Πουτσίνι, μια και ο πατέρας δεν ζει;
Ο Μπαστιάς καπνίζοντας πάντα το τσιμπούκι του, παρετήρησε:
–Η ιδέα είναι λαμπρή, την επικροτώ μ’ ενθουσιασμό, αλλά για λόγους τακτ, δεν σας λέω επισήμως το ναι, πριν το ανακοινώσω στο Διοικητικό Συμβούλιο κι έχουμε σύμφωνη και τη δική του γνώμη.
Ο πρεσβευτής δεν έφερε αντίρρηση.
–Σύμφωνοι. Θα περιμένω απάντησή σας, όταν θα την έχετε.
Και οι δύο απέφυγαν να θίξουν κατά το γεύμα, και τον γυρισμό, τα δυσάρεστα σημεία στις ελληνοϊταλικές σχέσεις, αλλά δυο-τρεις φορές ο Πρέσβυς υπογράμμισε στον Διευθυντή του «Βασιλικού Θεάτρου» τον θαυμασμό του για τον Μεταξά, προσθέτοντας πάντα: «Είναι ένας συνετός πολιτικός, και στο έπακρο ρεαλιστής». Ήταν σίγουρος, πως αυτό θα μεταβιβαζόταν. Όπως ήταν σίγουρος, ότι και η πρόσκληση του Πουτσίνι-γυιού, ήταν θέμα κυβερνητικό, κι όχι θέμα Διοικητικού Συμβουλίου! Βυθομετρούσε.
Όταν επέστρεψε ο Μπαστιάς από την Γλυφάδα, τηλεφώνησε αμέσως στον Μεταξά, που εγνώριζε τη συνάντηση και το γεύμα. Ο Πρωθυπουργός του είπε να πάει το απόγευμα στις 5, στο γραφείο του, στο υπουργείο Εξωτερικών.
Στις 5 το απόγευμα, ο Μπαστιάς βρήκε στο γραφείο του Μεταξά, τον μόνιμο υφυπουργό Εξωτερικών Μαυρουδή, και τον υπουργό Ασφαλείας Κων. Μανιαδάκη. Τους εξιστόρησε, με κάθε λεπτομέρεια, την συνομιλία του με τον Γκράτσι, κι όταν έφθασε στην πρότασή του, για πρόσκληση του Πουτσίνι-γυιού, ο Μεταξάς είπε μ’ ένα ελαφρό μειδίαμα:
–Να του απαντήσεις, σε τρεις-τέσσερις μέρες, πως η πρότασή του έγινε μ’ ενθουσιασμό δεκτή απ’ το Διοικητικό Συμβούλιο, και να προσθέσεις, πως ο Πουτσίνι και η γυναίκα του, θα είναι προσκαλεσμένοι του Βασιλικού Θεάτρου, για το ταξίδι και για την διαμονή τους στην Αθήνα.
Μετά τρεις ημέρες, ο Μπαστιάς επεσκέφθη τον πρεσβευτή Γκράτσι, και του ανεκοίνωσε την απόφαση που πήρε η διοίκηση του Βασιλικού Θεάτρου. Του παρέδωσε μάλιστα γραπτή την επίσημη πρόσκληση, με την παράκληση να την διαβιβάσει στο ζεύγος Πουτσίνι.
Ο Γκράτσι έδειξε ενθουσιασμένος.
–Και ήρθε πράγματι ο Πουτσίνι;
Ο Μπαστιάς κούνησε καταφατικά το κεφάλι του, και άναψε την αχώριστη πίπα του.
–Βεβαίως. Μέχρι τότε όμως...
Μέσα στο γραφείο του στην «Βραδυνή» επικρατούσε ησυχία. Οι περισσότεροι συντάκτες είχαν φύγει, καθώς πλησίαζαν μεσάνυχτα. Μόνο ο Τζώρτζης Αθανασιάδης, ο Μπάμπης Κλάρας (Διευθυντής Συντάξεως) και οι νυκτερινοί συντάκτες εργάζονταν ακόμη. Ο συγγραφέας του «Παπουλάκου», της «Αράχνης-44» και τόσων άλλων επιτυχιών, φαινόταν να ξαναζεί με τις αναμνήσεις του, εκείνες τις μεγάλες ώρες.
Ο Πουτσίνι πράγματι θα ερχόταν στην Αθήνα, αλλά μέχρι τότε είχαν μεσολαβήσει πολλά.
–Δηλαδή;
«Από τις 30 Αυγούστου του 1940, που έδωσα στον Ιταλό πρεσβευτή Γκράτσι την πρόσκληση του Πουτσίνι, ως τις 24 Οκτωβρίου, που έφτασε στην Αθήνα το ζεύγος Πουτσίνι, μεσολάβησαν πολλά. Προκλήσεις με πολυβολισμούς από ιταλικά αεροπλάνα ελληνικών πλοίων της ακτοπλοΐας, επιθέσεις με αβάσιμες κατηγορίες, του ιταλικού Τύπου, κατά της Ελλάδας, ψυχρή και κάπως ανάγωγη συμπεριφορά του Ιταλού υπουργού των Εξωτερικών κόμητα Τσιάνο προς τον Έλληνα πρεσβευτή στη Ρώμη, Ιωάννη Πολίτη, συγκλίνουσες πληφορορίες ελληνικών πρεσβειών, πως το πραξικόπημα κατά της Ελλάδος ήτανε αποφασισμένο, πληροφορίες των Ελλήνων προξένων στην Αλβανία, πως κάτι παρασκευάζεται στα ελληνοαλβανικά σύνορα, και τέλος, εμπιστευτικές πληροφορίες του Γενικού Επιτελείου Στρατού, πως οι Ιταλοί προωθούν δυνάμεις του πυροβολικού προς τα ελληνοαλβανικά σύνορα, και πως αρχηγός αυτών των δυνάμεων ορίσθηκε ο αντιστράτηγος Βισκόντι Πράσκα. Όλα προμηνούσαν τη δυναμική αναμέτρηση. Όλα τα σημάδια μαρτυρούσανε το ετοιμαζόμενο ιταλικό πραξικόπημα.
Ο πρεσβευτής Γκράτσι κι ο υποφαινόμενος υποδεχτήκαμε το ζεύγος Πουτσίνι τέσσερις μέρες πριν από την εισβολή. Παραπλανητικές εγκαρδιότητες, κι από τα δυο μέρη, που δεν κατάφερναν ωστόσο να ξανοίξουνε έναν ουρανό, που ήτανε βαρειά συννεφιασμένος. Ο πρεσβευτής Γκράτσι μου έδειξε ένα πρόγραμμα της ολιγοήμερης διαμονής των Πουτσίνι, που το πιο αξιοπρόσεκτο σημείο του, ήτανε η επίσημη δεξίωση, που ήθελε να οργανώσει η ιταλική πρεσβεία προς τιμή και του ζεύγους Πουτσίνι, και των Λυρικών καλλιτεχνών που ερμηνεύανε την “Μπατερφλάυ”. Ο πρεσβευτής Γκράτσι ήθελε να σπάσει την κοσμική απομόνωση, στην οποία είχε περιέλθει η ιταλική πρεσβεία μετά τον τορπιλλισμό της “Έλλης” και τα όσα κάθε μέρα προσθέτονταν δυσάρεστα κι αποπνιχτικά. Είπα στον πρεσβευτή Γκράτσι, πως θα τον επισκεφτώ το απόγευμα στις 6 στην πρεσβεία, για να συζητήσουμε το πρόγραμμα. Το σχέδιο Γκράτσι ήταν να καλέσει εκτός από τη Διοίκηση και τους καλλιτέχνες, και τον πρωθυπουργό, και όλο το Υπουργικό Συμβούλιο και άλλες σημαίνουσες προσωπικότητες. Έμεινε σύμφωνος να ιδωθούμε στις 6 μ.μ. και αφήσαμε τους Πουτσίνι να ξεκουραστούν.
Πήγα αμέσως στο γραφείο του πρωθυπουργού, ο οποίος συμφώνησε να μη γίνει καμία μετατροπή στο πρόγραμμα Γκράτσι, καθόρισε όμως, πως δεν θα πήγαινε ο ίδιος, ούτε στην πρεμιέρα, ούτε στη δεξίωση, μολονότι ήτανε και Υπουργός των Εξωτερικών. Στη δεξίωση, απ’ όλο το Υπουργικό Συμβούλιο θα πήγαιναν ο μόνιμος Υφυπουργός Εξωτερικών Μαυρουδής και ο Υφυπουργός Τύπου Νικολούδης. Αυτοί θα ήτανε οι μόνοι από την κυβέρνηση που θα απαντούσαν καταφατικά στην πρόσκληση της ιταλικής πρεσβείας. Η δεξίωση θα γινόταν στις 12 τα μεσάνυχτα, μετά την παράσταση της “Μπατερφλάυ”, στις 26 Οκτωβρίου.
Και έγινε. Ο μπουφές καταπληκτικά πλούσιος, και τα ποτά και τα κρασιά άφθονα. Η ατμόσφαιρα όμως τυπικότατα παγερή. Οι καλλιτέχνες είχαν το δικαιολογητικό της κούρασης. Οι άλλοι; Ποιοι άλλοι; Τα εννέα δέκατα των προσκαλεσμένων δεν πήγαν.
Εκείνο που έκανε αίσθηση και το συζήτησα με τον μακαρίτη Μαυρουδή, ήταν η απουσία των διπλωματικών υπαλλήλων της πρεσβείας. Τους έγγαμους τους αντιπροσωπεύανε οι γυναίκες τους. Οι σύμβουλοι, οι γραμματείς της πρεσβείας, κάνανε σποραδικές εμφανίσεις κι εξαφανίζονταν. Πού πήγαιναν; Πού αλλού, παρά στα γραφεία της πρεσβείας, που ήταν κατάφωτα. Αν λογαριαστεί, πως το πραξικόπημα εκδηλώθηκε 24 ακριβώς ώρες μετά τη δεξίωση, είναι αυτονόητο, ποια και πόση δουλειά είχανε να διεκπεραιώσουνε οι υπάλληλοι της πρεσβείας. Άλλωστε, οι υπηρεσίες του Μανιαδάκη είχαν επισημάνει ολονυχτίες σχεδόν στα γραφεία της πρεσβείας, μια ολόκληρη εβδομάδα πριν από τη δεξίωση. Ο σύμβουλος της πρεσβείας κ. Φορνάρι είναι ζήτημα αν έμεινε 10 λεπτά στη δεξίωση. Κι αυτά, σε δυο δόσεις. Μια στην αρχή και μια στο τέλος. Το ίδιο κι οι άλλοι. Κι αυτός ακόμα ο πρεσβευτής Γκράτσι, που ήτανε ο Αμφιτρύωνας, σημείωνε περιοδικές εξαφανίσεις, όχι όμως μακριές.
Επειδή ένοιωθε πως το πράγμα γίνεται αντιληπτό, κι επειδή του είπα μεταξύ σοβαρού και αστείου: “Κύριε πρέσβυ, βλέπω πως καταπονείστε πολύ σ’ αυτήν την πρεσβεία και τη νύχτα ακόμα”, μου απάντησε:
–Μας έχουν φορτώσει πολλές, δύσκολες και κάποτε δυσάρεστες αποστολές...
Ήταν η πρώτη φορά, που μου έκανε τέτοια, έστω και καλυμμένη εξομολόγηση. Σε λίγο τον έχασα από τις αίθουσες, που γινόταν η δεξίωση και πλησιάζοντας τον Μαυρουδή, του μετέδωσα σιγά τη στιχομυθία.
–Είναι έτοιμοι να εισβάλουν, μου είπε σιγά. Περιμένουμε την εισβολή, από στιγμή σε στιγμή...
Ήταν δυόμιση μετά τα μεσάνυχτα. Αρχίσαμε ν’ αποχωρούμε. Όταν αποχαιρετούσα κι ευχαριστούσα τον Γκράτσι για τη δεξίωσή του, μου είπε:
–Οι Πουτσίνι θα φύγουν αύριο το βράδυ στις 8 με το “Σεμπλόν”.
–Μου το είπαν, του απάντησα.
–Τότε, μου είπε, ωρεβουάρ γι’ αύριο βράδυ, στο σταθμό Λαρίσης.
Ο Μεταξάς ενημερώθηκε εκείνη ακριβώς την ώρα για τα της δεξίωσης.
Εν τάξει, είπε, χωρίς να προσθέσει τίποτ’ άλλο, από ένα απλό “καληνύχτα”.
Την άλλη μέρα το πρωί, στις 11, είδα τους Πουτσίνι στο γραφείο μου. Ήρθαν να μ’ ευχαριστήσουνε. Τους είπα πως θα τους συνόδευα το βράδυ στο σταθμό.
Ο αποχαιρετισμός ήταν πένθιμος. Η ατμόσφαιρα ήτανε ατμόσφαιρα κηδείας. Κι αυτός ακόμα ο πρεσβευτής Γκράτσι, ήτανε σιωπηλός, ενώ συνήθως ήτανε πολύ ομιλητικός, και με κοιτούσε επίμονα, σα να ’θελε κάτι να μαντέψει, ή κάτι να πει. Δυο φορές αντάλλαξε, μυστικά, μερικά λόγια με τον Πουτσίνι, κι όταν έφυγε το τραίνο, την ώρα που μ’ αποχαιρετούσε, μου είπε:
–Ας μην κακοκαρδίζουμε. Θα ’ρθούνε και καλύτερες μέρες.
Ήτανε η πρώτη φορά, που ομολογούσε πως οι μέρες ήταν κακές.
Στο Υπουργείο των Εξωτερικών και στο γραφείο του πρωθυπουργού, την ώρα που μπήκα, ήταν εκεί οι περισσότεροι υπουργοί και ο στρατηγός Παπάγος. Ατμόσφαιρα ανήσυχης αναμονής.
Έγινε δέκα η ώρα, έγινε έντεκα. Ένας κλητήρας έφερε μερικά σάντουιτς.
Έγινε δώδεκα. Μεσάνυχτα. Σε λίγο ξημέρωνε η 28η Οκτωβρίου. Ο Μεταξάς δεν έλεγε να φύγει για την Κηφισιά. Για το σπίτι του. Τηλεγραφήματα κρυπτογραφικά από πρεσβείες. Σήματα μονάδων στρατού, που του μεταβίβαζε ο στρατηγός Παπάγος. Οι ανώτεροι διπλωματικοί στις θέσεις τους. Με τον Υπουργό Στρατιωτικών, τον Νίκο Παπαδήμα, συζητούσαν το θέμα της επιστράτευσης. Και οι τρεις στρατιωτικοί. Το θέμα οικείο. Ο Μεταξάς συνόψισε το πρόβλημα.
–Το σχέδιο είναι καλό. Αν η ιταλική αεροπορία δεν καταφέρει να μας χαλάσει τις συγκοινωνίες, η επιστράτευση θ’ αποδώσει απίθανους καρπούς.
Ώρα 2.10’ μετά τα μεσάνυχτα. Τίποτα νεώτερο. Ο Μεταξάς αποφασίζει να φύγει. Κατάφωτα τα γραφεία της ιταλικής πρεσβείας, όταν κάτωθέ της, στην οδό Κηφισιάς, περνούσε ο Μεταξάς.
‘Ωρα 2.30’ όταν έφτασε.
Ώρα 3.30’, ο πρεσβευτής Γκράτσι έφτασε στην Κηφισιά και ζήτησε κατεπειγόντως να τον δει: Του επέδωσε το τελεσίγραφο και πήρε για απόκριση ένα ξερό, πεισματικό, οργισμένο “ΟΧΙ” με μια μόνο ξερή προσθήκη του Μεταξά:
–Είναι ο πόλεμος...».


Πηγή:aera2012.blogspot.gr

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Στροφές... Χ. Μελιτάς


ΔΗΛΩΣΕΙΣ…

Ρένα Δούρου: Παίρνω δύναμη από τις αγωνιζόμενες καθαρίστριες στο ΥΠΟΙΚ. 22/5/14, eirinika.gr

H Ρένα Δούρου καθάρισε τις καθαρίστριες και βάζει ιδιώτες. 27/10/14, protothema.gr

ΣΧΟΛΙΟΝ…

Στρίψτε δεξιά
εξήγησε δείχνοντας
προς τ’ αριστερά.

Χάρης Μελιτάς

Ευτυχισμένοι... Τίτος Πατρίκιος

Ο Γ. Παπανδρέου σπεύδων προς βοήθεια των πληγέντων από τις πλημμύρες.

ΔΗΛΩΣΕΙΣ…

Από τη Σκύλα…

Γ. Παπανδρέου: «Αναζητάμε μια νέα αρχή, διψάμε για αναγέννηση του κινήματός μας, που θα συμβάλλει καταλυτικά στην αναγέννηση της χώρας. Θα υπηρετήσω αυτή την προσδοκία, όσο πιο σωστά και όσο πιο ενωτικά μπορώ, έχοντας συναίσθηση της ευθύνης που μου αναλογεί. Ο δρόμος των αξιών μας καλεί και πάλι». 24/10/14, gr.news.yahoo.com

στη Χάρυβδη…

Α. Σαμαράς: «Η επιστροφή στην κανονικότητα έχει αρχίσει».24/10/14,tovima.gr


ΣΧΟΛΙΟΝ…

''Μου αρέσει να τους βλέπω ευτυχισμένους
έστω και από κουταμάρα''

Τίτος Πατρίκιος

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Μην κοιμάσαι... Τ. Λειβαδίτης

Davide Pezzillo

ΕΙΔΗΣΕΙΣ… και ΔΗΛΩΣΕΙΣ…
Η Βουλή είπε όχι στην άρση ασυλίας του Γ. Σταθάκη  με 171 κατά, 59 υπέρ, , 21 παρών και 2 λευκά .
Η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου είχε διαβιβάσει στη Βουλή τη δικογραφία που αφορούσε τον Γιώργο Σταθάκη (ΣΥΡΙΖΑ), ο οποίος παραπεμπόνταν από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων για να δικαστεί σε βαθμό κακουργήματος, μαζί με άλλα μέλη του Πανεπιστημίου Κρήτης, για το αδίκημα της κατ΄εξακολούθηση απιστίας, από την οποία προκλήθηκε ζημία σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου άνω των 150.000 ευρώ. 11/12/13, tovima.gr

Γ. Σταθάκης: Το μνημόνιο και η τρόικα τελειώνουν τη μέρα που θα βγει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. 7/3/14, skai.gr

Γ. Σταθάκης: Είπαμε εμείς ποτέ ότι δεν θα πληρώσουμε το χρέος του ΔΝΤ;  24/10/14 makthes.gr

ΣΧΟΛΙΟΝ…

Γι αυτό σου λέω.
Μην κοιμάσαι: είναι επικίνδυνο.
Μην ξυπνάς: Θα μετανιώσεις.

Τάσος Λειβαδίτης