Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2014

Εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε…

Παναγία Γλυκοφιλούσα, υπό Φωτίου Κόντογλου


Κα πο λοιπν, λλην ερσω ντληψιν; πο προσφγω; πο δ κα σωθσομαι; τίνα θερμν ξω βοηθν, θλψεσι το βου κα ζλαις ομοι! κλονομενος;
Ες σ μνην λπζω, κα θαρρ κα καυχμαι, κα προστρχω τ σκπ σου σσον με.
Τν ποταμν, τν γλυκερν το λους σου, τν πλουσαις δωρεας δροσσαντα, τν παναθλαν κα ταπεινν, πναγνε ψυχν μου, τν συμφορν κα τν θλψεων, καμν φλογισθεσαν, μεγαλνω κηρττω, κα προστρχω τ σκπ σου σσον με.
κκλωσαν, α το βου με ζλαι, σπερ μλισσαι κηρον Παρθνε, κα τν μν κατασχοσαι καρδαν, κατατιτρσκουσι βλει τν θλψεων· λλ' εροιμ σε βοηθν, κα δικτην κα ῥύστην Πανχραντε.
Σ τν γνν, σ τν Παρθνον κα σπιλον, μνην φρω, τεχος προσμχητον, καταφυγν σκπην κραταιν, πλον σωτηρας μ με παρδς τν σωτον, λπς πηλπισμνων, σθενν συμμαχα, θλιβομνων χαρ κα ντληψις.
Δισωσον, π κινδνων, τος δολους σου, Θεοτκε, τι πντες μετ Θεν, ες σ καταφεγομεν, ς ρρηκτον τεχος κα προστασαν.
πβλεψον, ν εμενείᾳ, πανμνητε Θεοτκε, π τν μν χαλεπν το σματος κκωσιν, κα ασαι τς ψυχς μου τ λγος.


Από το Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου