Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Η «αποκατάστασις» της Δημοκρατίας... και ...Φ. Μπαρλάς




Σαν σήμερα πριν από 40 χρόνια αποκαταστάθηκε η δημοκρατία στον τόπο μας. Σαν σήμερα ο λαός μας έβγαινε από μια μαύρη επταετία που τον είχαν εγκλωβίσει κάποιοι επίορκοι αξιωματικοί που τον έσερναν εξαθλιωμένο και πεινώντα για να φτιάχνουν οι ίδιοι αμύθητες περιουσίες ληστεύοντας ακόμα και το υστέρημά του. Πόσοι και πόσοι δεν υπέφεραν εκείνα τα ΜΑΥΡΑ ΧΡΟΝΙΑ, πόσοι και πόσοι δεν ζούσαν στο σκοτάδι γιατί δεν είχαν να πληρώσουν τη ΔΕΗ, πόσοι και πόσοι ήταν άνεργοι διότι το καθεστώς τους «απαγόρευε» να δουλεύουν, πόσοι και πόσοι αυτοκτονούσαν γιατί δεν άντεχαν τον οικονομικό εξευτελισμό στον οποίο τους είχε οδηγήσει ο Παπαδόπουλος με τον Πατακό, πόσοι και πόσοι δεν έψαχναν στα σκουπίδια για ένα κομμάτι ψωμί ή έτρεχαν στα συσσίτια για δυο λάχανα, πόσοι και  πόσοι δεν έτρεμαν περιμένοντας το χωροφύλακα να τους συλλάβει για κάποιο χρέος στο Δημόσιο, πόσοι και πόσοι…, πόσοι και πόσοι… Τι να λέμε τώρα, όλοι μας ξέρουμε, αλλά ακόμα κι αν είμαστε μικροί σε ηλικία δεν έχουμε παρά να ρωτήσουμε κάποιον μεγαλύτερο, που τα πέρασε για να μας τα διηγηθεί…
Και δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε όλους αυτούς τους ΗΡΩΕΣ που αγωνίστηκαν για τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, όπως ο Κ. Λαλιώτης, ο Σ. Τζουμάκας, ο Δ. Ρέππας, ο Κ. Σημίτης , η Μ. Δαμανάκη και άλλοι πολλοί ή αυτούς που αυτοεξορίστηκαν στο Παρίσι, το Βερολίνο, το Μόντρεαλ και άλλους πικρούς τόπους και που από εκεί έδωσαν τον ΜΕΓΑΛΟ ΑΓΩΝΑ για την λευτεριά των σκλαβωμένων συμπατριωτών τους, τρώγοντας το πικρό ψωμί της ξενιτιάς… ‘όπως τον αγωνιστή Α. Παπανδρέου, τον αγωνιστή Κ. Παπούλια, τον αγωνιστή Άκη Τσοχατζόπουλο, την αγωνίστρια Μελίνα και άλλους πολλούς ανιδιοτελείς αγωνιστές της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ…

Στη μνήμη αυτής της μέρας παραθέτω ένα ποίημα του Φαίδρου Μπαρλά που γράφτηκε τον καιρό της επαράτου και είναι τόσο επίκαιρο ακόμα…

ΘΟΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΤΤΑΚΙΣΤΑΝ

Δω κάτω στο Παττακιστάν
καραβανάδες κυβερνάν
και τρων και πίνουν και γλεντάν
και τις εικόνες προσκυνάν!

Σκύψ' το κεφάλι πιο καλά,
λύγα τη μέση σου, ραγιά,
τον πισινό σου τουρλωτό –
να πέφτη το λουρί στρωτό!

Δω κάτω στο Παττακιστάν
νταούλια, πίπιζες βροντάν –
καραβανάς στο γιώτα-χι
πάει τη γκόμενα εξοχή!..

Αφού σ' αφήνουν και βοσκάς,
γιατί, ραγιά, να χολοσκάς;
Κι αν σου τραβήξουνε τ' αφτί,
γέλα - και πες πως δεν πονεί!

Έξω αγιάζι και βροχή –
τί ζέστα πόχει το μαντρί!
(Για να μην πέφτουμε σε λάκκους
μάς βάλανε χωροφυλάκους!..)

Δω κάτω στο Παττακιστάν
οι μέρες μας γλυκά κυλάν:
το Σαββατόβραδο Προ-πό,
την Κυριακή με το θεό!

Παν τα κορόιδα φυλακή –
κ' εμείς οι άλλοι στη γραμμή,
με ξεσκονόπανο στο χέρι
και με γαρούφαλο στ' αφτί!

Ασίκη μου καραβανά,
η Παναγιά να σε φυλά!
Είν' ο ραγιάς πιστό σκυλί,
που γλείφει και παρακαλεί:

«Νάχα μαχαίρι - την κοιλιά
να σκίσω του καραβανά,
ζεστό το αίμα να κυλήση,
καφτή χαρά να με ποτίση!»

Μα πού μαχαίρι, πού ψυχή!..
Έρμη, σερνάμενη στη γη,
μας μένει μόνο μια φτωχή
και τρεμουλιάρα απαντοχή...

...Δω κάτω στο Παττακιστάν
νταούλια, πίπιζες βροντάν!
Καραβανάδες κυβερνάν
και τρων και πίνουν και γλεντάν!..

Φαίδρος Μπαρλάς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου