Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

Οἱ κουρέσλερ...Κ Μάστρακας

J..George Brown


Τ ρειν
Τς δύσκολες ρες παρομοιάζω πρς κενα
τ τραχιά, τ δυσνόητα μονοπάτια:
χαλικούρα· λάσπη, βαθειά κα βουρκωτή·
καιρός νάντης· γλίστρα· γνωστη κβαση.
Τάκης Παπατζώνης

πρχαν στν ρχ τς Πατησίων, στ δεξί μας χέρι καθς βλέπουμε πρς τν λυσίδα, τ δεκαετία το ’60, δύο κινηματογράφοι δίπλα-δίπλα, μ τ νόματα «’Αλάσκα» κα «Νέον Ροζικλαίρ», ν θυμμαι καλά. Λειτουργοσαν συνεχς, π 24ώρου βάσεως κ’ πρόβαλαν ργα στυνομικς κ’ ασθηματικς περιπέτειας, χωρς ξιώσεις. Τ εσιτήριο ταν πάμφθηνο κα μποροσε κανες ν μπ κα ν βγ ποτε θελε ν παραμείν στν αθουσα περιόριστο χρόνο κα ν παρακολουθήσ δύο ργα π τέσσερες ρες!.. Γρήγορα γινε τ καταφύγιο τν σκληρ ργαζομένων γύρω π’ τν μόνοια, τν μοναχικν, τν φτωχν, τν ποχρεωτικ ξενύχτηδων λλ κα τν λουστράκων, πο σν πιανε κρύο βροχ βρισκαν ζέστη, πάγκιο κα φθην γορασμένη θαλπωρή, κοιμούμενοι στς ναπαυτικς πολυθρόνες κα παρακολουθντας ταινίες ντ ν τος δέρν τ’γιάζι, μέχρι ν περάσ μπόρα τς ζως. αθουσα, φυσικά, ζεχνε, φο εριζόταν μόνο στ διαλείμματα μ τ μέσα τς ποχς, κα τό, ποκλειστικ νδρικό, κοιν ξέσπαγε σ’ νθουσιώδεις φωνς κ’κδηλώσεις ταν στν θόνη μφανιζόταν καμμι γυμν γάμπα καί γυναικεο ...γόνατο!.. τσόντα το καιρο!.. γινε μως πι-κίνδυνη εσοδος τν λούστρων, γιατ πάνω στν τρέλλα τους κσφενδόνιζαν ,τι κρατοσαν! Κα στ «φουαγιέ» (θες ν τ κάν), νήρτησαν πινακίδες πο τος ποχρέωναν ν’ φήνουν κε τ κασσελάκια τους!..
ξέχαστος, διαίτερα κανς καθηγητς φιλόλογος θανάσιος Τρίκας, στ Β΄Γυμνάσιο ρρένων θηνν, γωνία Χέυδεν κα χαρνν, στ μιυπόγειο, μ γδόντα πέντε δεκαεξάρηδες, δεκαεπτάρηδες, στρυμωγμένους ν τρες σ δύο σειρς ξύλινα θρανία, μ πλρες κπαιδευτικ ράριο κα μεγάλη διοικητικ ργασία, λόγω το ριθμο τν μαθητν, μ μισθ ποπολλαπλάσιο το μισθο τν δικουμένων σημερινν συναδέλφων του, μ σύζυγο κα δυ νήλικες κόρες, ν δν κάνω λάθος, κατάφερνε ν κυβερν τν κπαιδευτικ ατ γαλέρα, διατηρντας τν ξιοπρέπειά του, τ σοβαρότητα, τ κέφι κα τ χιομορ του κα ν μς μαθαίν, μ προφανς νδιαφέρον κι γάπη, ρχαα κα Νέα λληνικά, Λατινικά, στορία, σα δηλαδ δν μαθαν ποτ λοι ο σκράπες, προδικτατορικο κα μεταδικτατορικο γράμματοι πολιτικο τν λλεπάλληλων κπαιδευτικν μεταρρυθμίσεων τς θεσμοθετημένης γραμματοσύνης, γι τν ποία παίρονται!..

γαπητς ατς καθηγητής, πο πέρασε τσι στ μνήμη μας, φο ατό ταν τ παρατσούκλι του (τσι τν σημειώναμε στ πρόγραμμα: γαπητός), ταν νσυνείδητα χαλάρωνε τ σοβαρότητά του γι ν πάρουμε νάσα, κ’ μες σπεύδαμε ν τ κμεταλλευτομε, δν παυε ν μς πενθυμίζ τ ...κασσελάκια τς λάσκας κα το Ροζικλαίρ, πογραμμίζοντας τι πρέπει ν’ φήνουμε κτς τς τάξεως τς ποιες συνήθειες διορρυθμίεςμας, στε ν εναι ποτελεσματικ κάθε μαθητική μας ρα!..
τσι μάθαμε χι μόνον γράμματα, λλ κα ν ξεχωρίζουμε τ οσιδες π κενο πο εχαμε συνηθίσει μς βόλευε. Δυστυχς σοι παριστάνουν τος πολιτικος σήμερα στν πολυδιασπασμένη κα παρωχημένα θνικ κ’ θνικιστικ Ερώπη, εχαν τν προφαν τυχία ...ν μν εναι μαθητές του!.. Κατ’ νάγκη, λοιπόν, σχεδν δήριτη,υοθετον μι πολιτικ τοποθέτηση, συνήθως τν γονέων τους, ντελς σκεφτα κα περίπου μοιραα, ετε τς σύδοτης κ’ κδοτης γορς, ετε τς λεγχόμενης, π τν δίστακτη κι πληστη ξουσία.
Συγκροτον πολιτικς πλατφόρμες, δρύουν κόμματα κα κινήματα, ργανώνουν συνέδρια, διασκέψεις κα συνδιασκέψεις, κδίδουν βιβλία, συντάσσουν κομματικά, δθεν προγράμματα, κινητοποιον τος ψηφοφόρους σ’ γνες γι τν προσωπική τους πικράτηση, «κπαιδεύοντάς» τους στν πλέον λυσιτελ «συνέπεια» τς πολιτικς τους δεοληψίας.
ταν τ πράγματα τος ποχρεώνουν σ’ λλη πράξη, ντίθετη πρς τ δθεν «πιστεύω» τους, προσπαθον ν δικαιολογήσουν τ’ δικαιολόγητα κ’ κπίπτουν!.. τσι σκληρς Στάλιν ξεπούλησε τος πανίσχυρους, πάνοπλους λληνες μοϊδεάτες του, πο ττήθηκαν, φωπλίστηκαν κα λούφαξαν γι μι τριακονταετία (κα βάλε λλη μία, μέχρι σήμερα)· μακαρθικς Νίξον πισκέφθηκε κα συνωμίλησε γκάρδια μ τν κινεζικ κομμουνιστικ αχμ το Μάο, ρχίζοντας κα τ σχετικ οκονομικ -λισιβερίσι· Χρουστσφ πρε πίσω τος πυραύλους του π’ τν κόμα καστρικ Κούβα, πο τς πετέθη «δημοκρατικός» Κέννεντυ, ποος ξεκίνησε κα τν χαμένο πόλεμο στ Βιετνάμ· προχθεσινς «ργατικός» Μπλέρ, συνέπραξε στν βομβαρδισμ κα τ διάλυση τς Γιουγκοσλαβίας· δικός μας τουρκονατοφάγος (Βυθίσατε τ Χόρα, κα θ τ πομε ατ κύριε Λούνς) πέγραψε τν παραμον τν μερικανικν βάσεων ταν γώνας του δικαιώθηκε κα προήδρευσε π ξάμηνο το διου (νατοϊκο) συνδικάτου τς τότε Ε.Ο.Κ., δ διάδοχός του εχαρίστησε σμένως τος μερικανος γι τ μια· , λήστου μνήμης ...κοντ Λίζα, πουργς κόμα, ρθρογραφοσε καλωσορίζοντας τν περχόμενο μοιόχρωμό της «Δημοκρατικό» μπάμα στν κόσμο της· τ σημεριν ερωπαϊκ σόι μπλ φαρμόζει μέτρα πο θ τ ζήλευε Γιαρουζέλσκι, Τσαουσέσκου κι λλοι μόλογοί τους, το νυπάρκτου σοσιαλισμο κα πάει λέγοντας…
διαφθορά, θική, σεξουαλική, οκονομική, διευκολύνει πιταχύνει τν κπτωση. λλ δν εναι μόνον κα κυρίως ατή. λαός, μετ τν λέ θεο κλογ κυβερνητν, νεκάλυψε τν ντιπροσωπευτικ δημοκρατία κα τς δέες!.. Πο λειτούργησαν κατ’ ρχν σν εκαιρία! Τώρα, σήμερα, ντιλαμβάνεται σιγά-σιγά (π’ τ Μάη το 1968), μ διαρκ, κτοτε, πιτάχυνση, τι δεοληπτικ προσκόλληση σ’ ατές, βλάπτει τν λήθεια κα τν οσία. κτς το τι πραγματικότητα ξαναγκάζει γετίσκους κα «παρατάξεις» σ πλήρη κατεξευτελισμ κα διαπόμπευση. Κ’ ν ο πάντες διαφοροποιονται μέσωςπ τν διεφθαρμένο κανες δν θέλει τ συλλογικ μείωση τν πολιτικν πεποιθήσεών του, πο θεωρε ρθές, πρόσβλητες, ερές, φο εναι συχν αματοβαμμένες. Καί, σφαλερά,τς θωώνει. Καταδικάζοντας μόνο τος πολιτικούς. κόμα!..Γιατ πρωτίστως φτανε κα ο πεποιθήσεις, τ πιστεύω μας! πως σιγά-σιγά, γίνεται συνείδηση: Πρτον γιατ’ εναι κριβς αματοβαμμένα κα δεύτερον γιατ δν εναι ο μοναδικς στν κόσμο λήθειες, οτε σχύουν παράλλακτες παντο κα πάντα!..
Στ πειράματα πο κάναμε στ σχολεο στ μαθήματα τς Φυσικς κα τς Χημείας, γι ν δομε μ τ δια μας τ μάτια τν πιβεβαίωση μις φυσικς χημικς πιστημονικς ρχς, δν παυαν ν μς πογραμμίζουν, βιβλία κα καθηγητές, τι τ πείραμα σχύει π κανονικς συνθκες πιέσεως κα θερμοκρασίας. Παναπ τι ν πίεση θερμοκρασία μεταβαλόταν οσιωδς, λ λ α θ συνέβαιναν κι χι τ προβλεπόμενα κι ναμενόμενα!..
πότε;..
πότε εναι φανερ τι πρέπει πάντα ν λαμβάνωνται π’ ψη ο συνθκες. πραγματικότητα εναι δυσώπητα σχυρότερη, πικρατέστερη, ναπόφευκτη π δέες, θέσεις, πόψεις, γνμες, πίστεις, θεωρίες κι ποια λλα νθρώπινα ποκυήματα.
π’ τν λλη, ζωτικ φορ το νθρώπου, εναι ρρηκτα συνδεδεμένη μ’ να σχυρότατο ασθημα ατοσυντήρησης, μ’ να διαρκές, σταμάτητο κυνήγι σφαλείας κ’ξασφάλισης. θάλασσα κα τ δάσος το παρεχε τροφή, διάλεγε μως να στέρεο κα προφυλαγμένο μέρος γι ν στήσ τ φωλιά του, μακρι π’ τος φυσικος κινδύνους.
Σήμερα κατοικία παραμένει πρώτιστο γαθ κα θωρακίζεται παγκόσμια π πλθος διατάξεων, ν πολλος συνταγματικν, ς συλο. Τ διο κα ργασία. μοιβ τς ποίας εναι βασικ προϋπόθεση ξασφάλισης τς τροφς.
φόβος, πλς τν κινδύνων, κα παρξιακς το φευκτου θανάτου, ο πολυάνθρωπες κοινωνίες, γι τς ποες ταν κα εναι ατονοήτως ναγκαία μι διάταξη κ’ συνεχς ναδιάταξη, γέννησαν τν Τέχνη, τς θρησκεες, τς φιλοσοφίες, τς πιστμες, τς δέες, τς θεωρίες, τς πεποιθήσεις. Μοιραα homo sapiens προσέφυγε ναζητντας καί κε παραμυθία, καταφύγιο, σφάλεια μς στ πολυ-πολιτισμικ δρολάπι.
Μή μου τος κύκλους τάραττε, ναφώνησε στν Ρωμαο εσβολέα-στρατιώτη πορροφημένος π’ τ Γεωμετρία του βδομηνταπεντάχρονος ρχιμήδης, λίγο πρν κενος τν σκοτώσ, τ 212 π.Χ. στς λληνικς Συρακοσες. Κανες δν θέλει ν νοχλται, ταν διακατέχεται-γκαταλείπεται στν πιστήμη του, τν Τέχνη του, τ θρησκεία του, τν πεποίθησή του. ταν ναπαύεται στ σπίτι του, στ καταφύγιό του. Γιατ τότε εναι κατ’ ξοχν τρωτός-γκαταλελειμμένος στήν, πως τν πιστεύει, πόλυτη σφάλεια.
Πολ σπάνια, βέβαια, λλ συμβαίνουν, βιβλικς κτασης φυσικς νθρώπινες καταστροφές, νατρέποντας τς κανονικς συνθκες κα καταλαμβάνοντας προετοίμαστους, ξ πήνης, τος νθρώπους. Πρν τρες χιλιάδες ξακόσια εκοσι πέντε χρόνια (3625) τινάχτηκε στν έρα Σαντορίνη κ’ μειναν ν μς τ θυμίζουν μέχρι σήμερα ο γκαταλελειμένοι κοροι στ χωράφια κα τ λατομεα τς Νάξου, κουμπισμένοι κε κι τέλειωτοι, ετε γιατ πέθαναν ετε γιατί, ντρομοι, φυγαν ο σμιλευτές τους. Χίλια νιακόσια τριάντα τρία (1933)  χρόνια πρν θάφτηκαν στ λάβα κα τ στάχτη, χωρς ν προλάβουν ν’ ντιληφθον ,τιδήποτε, ο κάτοικοι τς Πομπηας, κατ τν κρηξη το Βεζούβιου. Τ διο παθαν ο νατες κι ξιωματικο στ Πρλ Χάρμπορ, ο κάτοικοι τς Χιροσίμα κα το Ναγκασάκι κι σοι βρέθηκαν σ κρίσιμα σημεα κα διαίτερα ντίξοες στιγμές. που κι ταν καμμι γνωστ κα βεβαία συνθήκη δν σχύει.
ν μως δν μπορομε ν προβλέψουμε-προλάβουμε τν νατροπ μις φυσικς κατάστασης κα τν ξ ατς περχόμενη καταστροφή, εναι σως δύσκολο λλ’ φικτ ν προσαρμοσθομε σ μι διαφορετικ τς συνήθους συνθήκη. Θρησκευτική, πιστημονική,  πολιτική, δεολογική.
Τ κμα το Χριστιανισμο, μις λιγομελέστατης βραϊκς αρεσης προαίρεσης γιγαντώθηκε στραπιαα, νέτρεψε τ ρωμαϊκ status κα κατεκάλυψε λη τ Δύση, ναδιατάσσοντας τ μέχρι στιγμς δεδομένα κα τς βάσεις τς καθημερινότητας κα το πολιτισμο. Τ παρόμοιο συνέβη μ τν Κομμουνισμό, πο τάραξε τν κόσμο γι βδομήντα χρόνια, μ τν πυρηνικ νέργεια, τν ποκωδικοποίηση το DNA, τς μεταμοσχεύσεις, τ βιοτεχνολογικ κα λεκτρονικ κρηξη πο ζομε. Καθς κα τν δη μακρ κι νυπόφορη παγκόσμια οκονομικ κρίση.
πάρχει πάντα μι νάγκη λλ κα μι διαδικασία προσαρμογς. σο πι συνειδητ κα σύντομη εναι, σ τομικ κα γενικ πίπεδο, τόσο πι εκολα, νετα κ’λεύθερα κινεται κανείς. Δν ννο, βέβαια, τν προσαρμογή-ποταγ στν θλιότητα τς λιτότητας.

Ἄλλωστε ἡ στέρηση και ἡ ἐγκαρτέρηση
εἶναι θάνατος.
 Ἕνας θάνατος ἀργός,πενιχρός,
 γυμνός καὶ ταπεινός.
Τίλλα Μπαλ
 ννο προσαρμογή-πιλογ λ λ ω ν πολιτικν: προσώπων κα τρόπων χειρισμο τς ποιας τάσης. χει γίνει σήμερα παγκόσμια βεβαιότητα τι ξύλινη-καμπτη συνέπεια στν λεύθερη γορά, δηγε μεσα κι ναπόδραστα στ διέξοδη λαιμαργικ συδοσία το κεφαλαίου κα τς τοκογλυφίας-κμετάλλευσης τς νθρώπινης δυστυχίας. πως γινε, μόλις χθές, πόλυτη, πίσης, βεβαιότητα τ διέξοδο τς μοια καμπτης συνέπειας το κρατικο λέγχου της, μ τν παγκοσμίως παταγώδη (καί στν Κίνα) πολιτικ κα οσιαστικ κατάρρευση το Κομμουνισμο.
Κα μι νέα, βάναυση, βεβαιότητα προβάλλει δη: οδεμία δυνατότητα κανενς δν πάρχει, νερχόμενος στν ξουσία, ν παραμείν συνεπς στν ποια πεποίθησή του!..
κενο πο δύναται-πιβάλλεται ν πράξη εναι ,τι ποδεικνύουν ο περιστάσεις, πού, συνήθως, ν δν εναι πολύτως ντίθετο, καμμι σχέση δν χει μ τ πιστεύω του! τσι ντρομοι κα πενιχρο πολιτικο προβαίνουν σ  μήχανες δειλς κα γι’ ατ ατοακυρούμενες νέργειες, παρακολουθούμενοι π νεος κι πόλυτα πογοητευμένους/πελπισμένουςπολίτες.
Χρειάζεται μι λ λ η θεώρηση τν πραγμάτων. Μι προσαρμογ στν πρωτόγνωρη, συνεχς μεταλλασσόμενη, σφυ-κτικ πολυπλοκότητα τς ζως: νας νέος, σχυρότατος 
ρ ε α λ ι σ μ ό ς! Μι ποκόλληση π’ τν καταστροφικ δεολογικ καμψία κα τν συναφ παίτηση γι’ ατήν. να νέο ατημα ντιμετώπισης τς ο σ ί α ς. πλήρης γκατάλειψη τν δη καταβυθιζομένων, μέχρι σήμερα σταθερν, δεολογικο-πολιτικν «δεδομένων» κα τν σχετικν κυτίων τους. Πολιτικο πο ν πράξουν τολμηρά, χι σύμφωνα μ τ πιστεύω τς πιθυμίες τν διων κα τν κλεκτόρων τους, λλ’ ,τι οσιαστικ πιβάλλει στορικ κα σύγχρονη πραγματικότητα. Πράξεις κα λύσεις ο σ ί α ς -χι ναποτελεσματικς κινήσεις δεολογίας.
Εναι ναγκαία μι νέα συνέπεια:στν λ ή θ ε ι α!.. Κα τ ζωή. Βλέπετε λοι τι νομιζομένη σοσιαλιστικ τάση παντοδιασπται σ λληλοκατηγόρους γι δεξι ριστερ πόκλιση· νομιζομένη ριστερ πιδιώκει ν διαφροποιηθ γι ν διακριθ π τ νομιζομένη δεξι κυβέρνηση, ποία συμπράττει (γι ν πάρχ ς τοιαύτη) μ τ μιάσματα κα τος χθρος τς πατρίδας!.. ρθόδοξη ριστερ συρρικνώνεται σ ποπολλαπλάσια ποσοστ τς πάλαι ποτ Γιάλτας· ναθεωρητικ πρν πάρξ (χι κν φωνήσ) λέκτωρ, προβληματίζεται ναλογιζόμενη τ ...Γερμαν φορολογούμενο(!!!)·  λάιτ κροδεξι ξαφανίζεται γι ν μφανισθ περιθωριακ ναζίζουσα, πο ετε θ ξαφανισθ, μ τ σειρά της, ς παραμένουσα τοιαύτη, ετε θ κοινοβουλευτικοποιηθ κα θ χ κι ατ τν τύχη τς προκατόχου της γι τος διους λόγους!..
Δν εναι μόνοι ο συγκεκριμένοι κουρέσλερ πο πταίουν: Εναι λοι νεξαίρετα κουρέσλερ, δ κα στν Ερώπη. Χρειαζόμαστε, ντ’ ατν, πράγματι πολιτικος νδρες κα γυνακες. χι πλς μ ρετή, λλ κα μ τόλμη γι τν λήθεια κα τν πράξη. Δν παράγουμε σχεδν τίποτε, μς λένε. κτς π γεωργικ κα βιομηχανικ προϊόντα χουμε πρωτίστως νάγκη συνειδήσεων, τραγικ πόλυτη λλειψη τν ποίων εναι προφανέστατη. Πρώτη λη γι μι τέτοια παραγωγ εναι βαθι σκέψη κα ατοπαιδεία. Μπορομε δαπάνως ν’ ναδείξουμε τος αυτούς μας σκεπτομένους πολίτες, πότε θ προκύψουν μεσα ο λλείποντες πολιτικοί. Κ’ ζω σίγουρα θ’ λλάξ.Γιατ ναθεώρηση τν πολιτικν θέσεων προσαρμογ στς τρέχουσες συνθκες εναι πι πικίνδυνη κ’ εκολώτερα κατρακυλάει στν καιροσκοπισμ π’ τν ξύλινη μμον στν ποια δεοληψία. Χρειαζόμαστε λοιπν πρόσωπα κα συνειδήσεις. χι κόμματα κι ρχηγίσκους. ς μ περιμένουμε ν πάρξουν πρτα πολιτικοί, κ’ πειτα μες ν γίνουμε πολίτες. Πρτα φορμε τς κάλτσες κα μετ τ παπούτσια. ς μν περτιμομε τν ψφο μας κ’ ποτιμομε τ πρόσωπό μας. Τ δικό μας, τν παιδιν μας, τν φίλων μας. π μς ξεκινάει ποια λλαγ κα σ μς τελειώνει. Τ χτίσιμο, ατοπαιδεία κα καλλιέργεια τςδικς μας προσωπικς συνείδησης εναι μόνη λύση!..

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΑΡΚΟΥ ΜΑΣΤΡΑΚΑΣ
ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Διορθώσεις

Κουνινται λόγυρά σου τόσο διοι,
τόσο χρηστα διαφορετικοί!..

ΘεόδωροςΝτόρρος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου