Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

τηλεκατευθυνόμενο αυνάνα...

«Μέσα σε αυτόν τον επικοινωνιακό παροξυσμό, «όλα τα λεφτά» είναι οι «αιφνιδιασμένοι» δημοσιογράφοι του MEGA, του ΣΚΑΪ, του ΑΝΤ1 και του ALPHA. Οι «εκπλήξεις» τους πάνε κι έρχονται. Οι «ανακαλύψεις» τους επιφέρουν εντονότατες οφθαλμικές διογκώσεις. Ο «βρασμός» και η «οργή» τους τούς βγάζει έξω από τα σινιέ ρουχαλάκια τους. Και η εκφορά του λόγου τους, πολύ πιθανόν αύριο-μεθαύριο να διδάσκεται σε ειδικά σεμινάρια υποκριτικής. Εν ολίγοις, τα άξια τέκνα των «σχολών δημαγωγίας», ξανά επί το έργον…
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε antifa Πρετεντέρη και έξαλλο αντιναζί Πορτοσάλτε, ακούω ξαφνικά τον Σταμάτη Μαλέλη (σημ.Στα φοιτητικά του χρόνια εντάχθηκε στην ΚΝΕ και τη Νεολαία ΠΑΣΟΚ. Αρθρογράφησε στα περιοδικά "Αγωνιστής" και "Φοιτητής").από το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ και νιώθω ωσάν να βρίσκομαι σε άλλη χώρα. Ότι δεν «έζησα» τον «πολιτισμό της Πετρούλας» που ο ίδιος επέβαλε ως διευθυντής ειδήσεων στο STAR (και λίγο πριν «μεταπηδήσει» στην… ευρύχωρη ΔΗΜΑΡ). Ότι δεν είχα υποστεί όλο το αισθητικό ξεχαρβάλωμα από τις εκλεκτές του ιδέες. Ότι δεν χόρτασα από σκυλάδικα, από ξεκατινιάσματα, από μεσημεριανούς εξευτελισμούς και από εκατοντάδες ταινίες που πλάσαραν τη βία, τα όπλα και τους παλληκαράδες μπάτσους. Αυτός ο κοινωνικά ανεύθυνος τυπάκος, που λέτε, έφτασε στο σημείο να εγκαλεί την «Αυγή» και τον «Ριζοσπάστη» γιατί (άκουσον-άκουσον), υποβάθμιζαν το γεγονός της σύλληψης του Μιχαλολιάκου!
Πού ακούστηκε! Ο Μαλέλης να ζητάει συμμόρφωση από την Αριστερά! Ο μιντιακός αρχιμάστορας της πλέμπας. Ο άνθρωπος που έβγαλε στη δημόσια φόρα (και θέα) όλα τα κουλά και τα παρτσακλά της ελληνικής παρακμής. Όλες τις καλντεριμιτζούδες πολυτελείας. Όλη τη σούρα και τον καψουροτσαμπουκά των Σφακιανάκηδων, των Βέρτηδων και των Πλούταρχων. Που γέμισε τις οθόνες με τους κώλους και τα βυζιά της Μυκόνου. Αυτός που έκανε την πουτανιά και το νταβατζηλίκι χαϊλίδικη είδηση. Κι αυτός που «κρέμασε» στα δελτία του τα πρόσωπα των αδύναμων και ανυπεράσπιστων οροθετικών γυναικών, λες και επρόκειτο για τη μεγαλύτερη απειλή της χώρας.
Αυτός και οι υπόλοιποι. Όλη η επικοινωνιακή μαστροπεία που εξέθρεψε και διόγκωσε τον εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας, «ουρώντας» ποικιλοτρόπως επάνω στην πνευματική και πολιτιστική της περιουσία, έχει σήμερα μούτρα (γιατί θράσος είχε πάντα) να βγαίνει και να οικτίρει τον φασισμό και τον νεοναζισμό. Μαλέληδες και Ευαγγελάτοι. Τρέμηδες και Μπάμπηδες. Αυτοί που, για πάνω από είκοσι χρόνια, έχουν μετατρέψει έναν ολόκληρο λαό σε «τηλεκατευθυνόμενο αυνάνα», μοιράζοντάς του αφειδώς ντρόγκες υποκουλτούρας».

Μπάμπη Γαμβρέλη

Από την Νέα Εγνατία, εφημερίδα της Καβάλας

Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Ο θυρωρός του Πορνείου...Χ Μπουκάι

Γράβαλας Παν.
Δεν υπήρχε σ εκείνο το χωριό πιο κακόφημη και πιο κακοπληρωμένη δουλειά από αυτή του θυρωρού στο πορνείο... όμως, τι άλλο να έκανε εκείνος ο άνθρωπος;
Πράγματι, ποτέ δεν έμαθε να γράφει και να διαβάζει, ούτε ήξερε άλλη δουλειά ή κάποια τέχνη. Στην πραγματικότητα, ήταν σε εκείνο το πόστο γιατί ο πατέρας του ήταν θυρωρός του πορνείου πριν από εκείνον, και πιο πριν, ο πατέρας του πατέρα του.
Για δεκαετίες, το πορνείο περνούσε από γονείς σε παιδιά και το ίδιο γινόταν και με το θυρωρείο.
Μια μέρα, πέθανε ο γέρος ιδιοκτήτης κι ένας νέος με ανησυχίες. Δημιουργικός και με επιχειρηματικό πνεύμα, ανέλαβε το πορνείο. Ο νεαρός αποφάσισε να εκσυγχρονίσει την επιχείρηση.
Ανακαίνισε τα δωμάτια και μετά κάλεσε το προσωπικό για να δώσει νέες οδηγίες.
Στο θυρωρό είπε:
«Από σήμερα και στο εξής, εκτός από τη φύλαξη της πόρτας θα μου δίνεις και εβδομαδιαία αναφορά. Θα καταγράφεις των αριθμό των ζευγαριών που μπαίνουν καθημερινά. Σε κάθε πέντε, θα ρωτάς πώς εξυπηρετήθηκαν και τι θα ήθελαν να διορθωθεί στην επιχείρηση. Και μια φορά την εβδομάδα θα μου δίνεις αναφορά με σχόλια που εσύ κρίνεις σκόπιμα.»
Ο άνθρωπος άρχισε να τρέμει. Ποτέ δεν του έλειψε η όρεξη για δουλειά, όμως....
«Θα χαιρόμουν πολύ να ικανοποιήσω την επιθυμία σας, κύριε¨, ψέλλισε, «όμως, εγώ δεν ξέρω να γράφω και να διαβάζω.»
«Α, Πόσο λυπάμαι! Όπως καταλαβαίνεις, δεν μπορώ να πληρώνω άλλο άτομο να κάνει αυτή τη δουλειά, ούτε μπορώ να περιμένω πότε θα μάθεις να γράφεις. Γι αυτό...»
«Μα κύριε, δεν μπορείτε να με απολύσετε. Δουλεύω εδώ όλη μου τη ζωή, όπως και ο πατέρας μου και ο παππούς μου..»
Δεν τον άφησε να τελειώσει...
Ο άνθρωπος ένιωσε να γκρεμίζεται ο κόσμος. Ποτέ δεν είχε σκεφτεί ότι θα μπορούσε να βρεθεί σε αυτή τη θέση. Πήγε στο σπίτι του άνεργος για πρώτη φορά στη ζωή του. Τι να έκανε;
Θυμήθηκε ότι μερικές φορές στο πορνείο, όταν έσπαζε ένα κρεβάτι ή χαλούσε ένα ντουλάπι τα κατάφερνε και έκανε μια πρόχειρη επιδιόρθωση με ένα σφυρί και λίγα καρφιά. Σκέφτηκε ότι αυτή θα μπορούσε να είναι μια προσωρινή δουλειά ώσπου να βρεθεί κάτι πιο σταθερό. Αναζητούσε σε όλο το σπίτι τα εργαλεία που χρειαζόταν αλλά το μόνο που βρήκε ήταν κάτι σκουριασμένα καρφιά και μια φαφούτα τανάλια. Έπρεπε να αγοράσει μια πλήρη συλλογή εργαλείων και γι αυτό θα χρησιμοποιούσε ένα μέρος της αποζημίωσης πού είχε πάρει.
Στη γωνία του δρόμου αντιλήφθηκε ότι στο χωριό του δεν υπήρχε σιδηροπωλείο και θα έπρεπε να ταξιδέψει δυο μέρες με το μουλάρι για να πάει στο πιο κοντινό χωριό για να αγοράσει τα εργαλεία. «Και τι πειράζει;» σκέφτηκε. Και ξεκίνησε.
Στην επιστροφή κουβαλούσε ένα ωραίο και πλήρες κουτί με εργαλεία. Δεν είχε προλάβει να βγάλει τις μπότες του όταν του χτύπησαν την πόρτα. Ήταν ο γείτονά τους
« Ήθελα να σε ρωτήσω. Μήπως έχεις να μου δανείσεις ένα σφυρί;»
«Ναι, έχω, μόλις το αγόρασα. Μα το χρειάζομαι για να δουλέψω... «Ξέρεις, έμεινα χωρίς δουλειά και..»
«Εντάξει, θα στο επιστρέψω αύριο νωρίς το πρωί»
«Εντάξει»
Το επόμενο πρωί, όπως είχε υποσχεθεί, ο γείτονας χτύπησε την πόρτα.
«Κοίταξε, χρειάζομαι ακόμα το σφυρί. Μου το πουλάς;»
«Όχι, γιατί το χρειάζομαι για να δουλέψω. Εξάλλου, το σιδηροπωλείο απέχει δυο μέρες με το μουλάρι.»
"Ας κάνουμε μια συμφωνία» είπε ο γείτονας. « Εγώ θα σου πληρώσω τις δυο μέρες πήγαινε-έλα, συν το κόστος του σφυριού. Στο κάτω-κάτω, ακόμα άνεργος είσαι. Τι λες;»
Πράγματι, αυτό του έδινε δουλειά για 4 μέρες ακόμα. Δέχτηκε.
Στην επιστροφή, άλλος γείτονας τον περίμενε στην πόρτα του σπιτιού του.
«Γεια χαρά γείτονα. Εσύ πούλησες το σφυρί στο γείτονά μας;» «Ναι.»
«Χρειάζομαι και εγώ κάποια εργαλεία. Σου πληρώνω τις τέσσερις μέρες ταξίδι και ένα μικρό κέρδος για το καθένα. Ξέρεις, δεν είναι εύκολο να βρεις χρόνο να χρόνο να ταξιδέψεις για τις αγορές σου»
Ο πρώην θυρωρός άνοιξε το κουτί με τα εργαλεία και ο γείτονας διάλεξε μια πένσα, ένα κατσαβίδι, ένα σφυρί και ένα καλέμι. Τα πλήρωσε και έφυγε.
«Δεν είναι εύκολο να βρεις χρόνο να ταξιδέψεις για τις αγορές σου», θυμήθηκε.
Αν αυτό ήταν σωστό, πολύς κόσμος θα χρειαζόταν κάποιον αλλον να ταξιδέψει για να φέρει εργαλεία. Στο επόμενο ταξίδι αποφάσισε ότι θα ρίσκαρε λίγο κεφάλαιο από την αποζημίωση, αγοράζοντας περισσότερα εργαλεία από όσα είχε πουλήσει. Έτσι, θα εξοικονομούσε χρόνο σε ταξίδια.
Κυκλοφόρησαν τα νέα στη γειτονιά και πολλοί γείτονες αποφάσισαν να σταματήσουν να ταξιδεύουν για τις αγορές τους.
Μια φορά την εβδομάδα, ο πρώην θυρωρός και νυν έμπορος εργαλείων πήγαινε στο γειτονικό χωριό και αγόραζε ότι χρειάζονταν οι πελάτες του. Γρήγορα κατάλαβε ότι αν έβρισκε ένα μέρος να αποθηκεύει τα εργαλεία, θα έκανε λιγότερα ταξίδια και θα είχε μεγαλύτερο κέρδος. Έτσι, νοίκιασε μια αποθήκη . Μετά, μεγάλωσε την είσοδο και ύστερα από μερικές εβδομάδες πρόσθεσε και βιτρίνα. Έτσι, έγινε το πρώτο σιδηροπωλείο του χωριού.
Όλοι ήταν ικανοποιημένοι και αγόραζαν στο κατάστημά του. Δεν ήταν ανάγκη πια να ταξιδεύει, γιατί το σιδηροπωλείο του γειτονικού χωριού του έστελνε τις παραγγελίες Είχε γίνει καλός πελάτης.
Μια μέρα, σκέφτηκε ο φίλος του ο τορναδόρος ότι θα μπορούσε να κατασκευάζει σφυριά για αυτόν. Και μετά, γιατί όχι; Θα μπορούσε να φτιάχνει τανάλιες, πένσες, καλέμια. Υστέρα ήρθαν τα καρφιά και οι βίδες...
Για να μην τραβήξει επί μακρός η ιστορία , ας πούμε ότι μέσα σε δέκα χρόνια εκείνος ο άνθρωπος είχε γίνει εκατομμυριούχος κατασκευαστής εργαλείων και σκληρή και τίμια εργασία. Και τελικά, έφτασε να γίνει ο μεγαλύτερος επιχειρηματίας της περιοχής.
Ήταν τόσο ισχυρός που μια μέρα, με αφορμή τη νέα σχολική χρονιά, αποφάσισε να δωρίσει στο χωριό του ένα σχολείο. Εκτός από ανάγνωση και γραφή, εκεί θα διδάσκονταν οι τέχνες και οι πιο σημαντικές γνώσεις της εποχής.
Ο δήμαρχος και ο διοικητής οργάνωσαν μια μεγάλη γιορτή για τα εγκαίνια του νέου σχολείου και ένα σπουδαίο δείπνο προς τιμή του ιδρυτή του.
Στο τέλος του δείπνου, ο δήμαρχος του παρέδωσε το κλειδί της πόλης. Ο διοικητής τον αγκάλιασε και του είπε:
«Με μεγάλη ευγνωμοσύνη και περηφάνια σας ζητάμε να μας κάνετε την τιμή να υπογράψετε την πρώτη σελίδα του βιβλίου των πεπραγμένων του νέου σχολείου.»
«Η τιμή είναι δική μου», είπε ο άντρας. «Νομίζω ότι πολύ θα μου άρεσε να υπογράψω, όμως, δεν ξέρω να διαβάζω ούτε να γράφω. Είμαι αναλφάβητος.»
«Εσείς, αναλφάβητος;» είπε ο διοικητής που δεν μπορούσε να το πιστέψει. « Δεν ξέρετε να γράφετε και να διαβάζετε; Δημιουργήσατε μια εμπορική και βιομηχανική αυτοκρατορία χωρίς να ξέρετε να γράφετε και να διαβάζετε; Μένω έκπληκτος. Αναρωτιέμαι τι θα μπορούσατε να κάνετε αν ξέρατε γραφή και ανάγνωση».
«Μπορώ να σας απαντήσω» αποκρίθηκε ο άντρας ψύχραιμα.
« Αν ήξερα να διαβάζω και να γράφω..θα ήμουν θυρωρός σε πορνείο».

Από το βιβλίο «Να σου πω μια ιστορία», του Χόρχε Μπουκάι


Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013

Άχρηστοι...Θεόδωρος Ντόρρος



ΔΗΛΩΣΕΙΣ…

Ν.Σηφουνάκης ΠΑΣΟΚ: Ενδέχεται να καταργηθεί ο σταυρός από την σημαία. ALPHA 8/6/10

Νεολαία Συνασπισμού «Να καταργηθεί ο αναχρονιστικός θεσμός των παρελάσεων».27/10/11

A.Τσίπρας: Συμφωνώ με την κατάργηση του στρατού! Μάιος 2012

Μ.Ρεπούση: «Να καταργηθεί ο εκκλησιασμός στα σχολεία» 26/7/2012

Τ. Κουράκης(βουλευτής και τομεάρχης Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ): O ΣΥΡΙΖΑ θα καταργήσει τις παρελάσεις όταν γίνει κυβέρνηση.26/10/13

Θ.Πάγκαλος: Να καταργηθεί η εθνική γιορτή της 28ης Οκτωβρίου - Η μαθητική παρέλαση είναι χούντα.29/10/13

ΣΧΟΛΙΟΝ

Κουνινται λόγυρά σου τόσο διοι,
τόσο χρηστα διαφορετικοί!..


Θεόδωρος Ντόρρος

Φορολογία χωραφιών...

Παν.Τέτσης
Τα χωράφια των Ελλήνων δεν είναι φορολογητέα ύλη. Είναι συστατικό ζωής. Του Έλληνα. Και απόδειξη της ιστορικής επιβίωσής του. Είναι όρος και όριον και ορισμός. Του ελεύθερου Έλληνα. Δεν είναι μόνον απλή μνήμη και ανάμνηση. Είναι μνήμα των προγόνων του. Δεν είναι στοιχείο της λογιστικής. Είναι «στοιχειό» της ψυχής και λογισμός του νου. Του Έλληνα. Είναι η ίδια η χώρα μας στο χαϊδευτικό υποκοριστικό της: Χωράφι. Όχι «αγροτεμάχιο», πράγμα που είναι κάτι διάφορο, που καταχρηστικά υπάρχει όχι ως χωράφι, κτήμα ή περιβόλι, αλλά ως μέτρο και μέσο εξωαγροτικής συναλλαγής. Όχι τέτοια τεχνάσματα. Και για να δουν οι αρμόδιοι το βαθμό της βαρβαρότητας της πράξεως ας πουν την αλήθεια ή ας επιγράψουν τον νόμο με το όνομά του – αν το τολμούν – ήτοι, «φορολογία χωραφιών». Θα εννοήσουν τότε την ηθική διαφορά! Στα χωράφια βρίσκει κανείς το εμπράγματο νόημα του Σαλαμίνειου παιάνα που μας παραδίδει ο Αισχύλος, ο οποίος πολέμησε εκεί και τον τραγούδησε ο ίδιος:
 «Ω παίδες Ελλήνων, ίτε, Ελευθερούτε
πατρίδα, ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων
νυν υπέρ πάντων αγών»!
 (Ω παίδες Ελλήνων, εμπρός να κρατήσετε ελεύθερη την
πατρίδα, τα παιδιά μας, τις γυναίκες μας, τα ιερά
των θεών των πατέρων μας, και τους τάφους των προγόνων μας, τώρα, για όλα αυτά ο αγώνας!)
 Είναι το απόλυτο περιεχόμενο της προαιώνιας απάντησης «Μολών λαβέ»! Είναι το «γιατί» στο «ΟΧΙ» του ’40, που αναμνησθήκαμε και ετιμήσαμε σήμερα και πάντα (όσοι Έλληνες, πλην βεβαίως των αδιάφορων «κοσμοπολιτών» συγκατοίκων μας). Δεν είναι μόνον η κυριότητα του μέρους, του απειροελάχιστου μεριδίου της χώρας. Δηλαδή του απόλυτου εμπράγματου δικαιώματος του ασκουμένου με εξουσία «κατ’ αρέσκειαν» που ανήκει πατροπαράδοτα και κληρονομικώ δικαίω και εξ αίματος σε έναν Έλληνα και όχι σε κάποιον ξένον, ίσως και ανώνυμο λόγω funds αγοραστή. Είναι η ψυχική σύνδεση του Έλληνα με την έννοια του Συνταγματικού δικαίου «εδαφική ακεραιότητα. Μέσω του χωραφιού η έννοια αυτή δεν είναι κούφια. Γίνεται μεστή περιεχομένου. Δεν συνδέεται ο Έλληνας πολίτης με την πατρίδα του μέσω του «τραπεζικού του λογαριασμού» ή έστω του διαμερίσματος σε πολυκατοικία ή και του «estate» ή της «farm» ή της hacienda (αγγλοσαξωνικού ή αμερικανικού ή του λατινομεξικάνικου τύπου ιδιοκτησίας αντίστοιχα).
 Αλλά συνδέεται με την πατρίδα του μέσω του χωραφιού του, στο χωριό του, στον τόπο των προγόνων του. Και ας είναι αυτό μη μετρημένο σε στρέμματα, αλλά απλά οριοθετημένο με τα σύνορα του όμορου, του διπλανού του, και ας είναι χωρίς συμβόλαια, αλλά αποκτημένο όχι απλά διά χρησικτησίας αλλά με έναν άλλο πιο ισχυρό τρόπο κτήσεως κυριότητας, την πατροπαράδοτη και παμπάλαια χρήση (vetustas), και ας είναι άγονο και ας είναι χέρσο και ας είναι ακαλλιέργητο και ας είναι εγκαταλελειμμένο και ας είναι λογγωμένο. Αυτός είναι ο ιερός δεσμός. Είναι η ιερή ουσία που σαν τον ιερό άρτο
 «μελίζεται και διαμερίζεται, μη διαιρούμενος,
ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανώμενος,
αλλά τους μετέχοντας αγιάζων».
Αυτή είναι η σχέση μας. Όσοι δουλοπάροικοι στα λατιφούντια, στα μεγάλα φεουδοτιμάρια της Ευρώπης, μας θεωρούν ομοίους τους κάνουν λάθος. Είμαστε ανόμοιοι. Διαφέρουμε. Εκείνοι βρέθηκαν ως πράγμα (res) στο κτήμα του αφέντη. Εμείς καταφύγαμε στο χωράφι που εκχερσώσαμε στα βουνά μας με τα νύχια μας, ούτε καν με τις αξίνες, για να βρούμε εκεί καταφύγιο επιβίωσης και ελευθερίας. Από αυτά τα χωράφια – να μην ξεχνάμε – ετράφησαν οι επαναστάτες του 1821, οι πολεμιστές των Βαλκανικών πολέμων, της Μικρασίας, του 1940 και της Εθνικής Αντίστασης! Από καμμιά άλλη επιμελητεία δεν ανετράφησαν, δεν έφαγαν ψωμί. Τα χωράφια της υπαίθρου χώρας «έζησαν» και τους καταφυγόντες εκεί στην «Κατοχή» Αθηναίους και μέτοικους στις πόλεις. Τους περίμεναν όχι με την αφθονία των αγαθών αλλά με τα ελάχιστα (των θαυματουργών «πέντε άρτων», με την πολλαπλασιαστική τους δύναμη διατροφής). Και τους περιμένουν πάντα για να τους ζήσουν ξανά σε ώρα ανάγκης. Ο τόπος της ψυχολογικής ασφάλειάς τους. Το δυνητικό τους καταφύγιο.
 Αυτά τα χωράφια επιχειρούν τώρα να τα δημεύσουν μέσω της φορολογίας, μολονότι κάτι τέτοιο είναι προδήλως αντισυνταγματικό. Το άρθρο 17 του Συντάγματος λέει: «Η ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία του Κράτους και κανένας δεν την στερείται παρά μόνο για δημόσια ωφέλεια ύστερα από αποζημίωση…». Δεν λέει ύστερα από δήμευση μέσω φορολογίας! Πώς το κρίνει κανείς αυτό, δεδομένου ότι το Κράτος ούτε έσοδα δεν θα μπορέσει να εισπράξει από τη φορολογία αυτή; Σημειώνεται εν παρόδω ότι πουθενά στην Ευρώπη ή στον ελεύθερο δημοκρατικό κόσμο δεν φορολογείται γη ή άλλη ακίνητη περιουσία που δεν αποφέρει εισόδημα. Το εισόδημα πάντα φορολογείται. Τότε γιατί το κάνουν; Απλά, για να αποκόψουν τους Έλληνες από τις ρίζες τους. Ώστε ο άνεμος του πειράματος της παγκοσμιοποίησης να τους πάρει και να τους σηκώσει και να τους διώξει μακρυά. Και να μείνει έτσι μια χώρα ακατοίκητη. Ή κατοικούμενη από ξένους και μετανάστες αλλόφυλους – απολογούμαι γιατί είμαι τόσο «βλάσφημος» και μιλώ τη γλώσσα του μη πολιτικώς ορθού – ή από κοσμοπολίτες, νεοείσακτους καταληψίες μέσω funds! Έχει λεχθεί μέσα στη θύελλα μια φράση. Πολύ αληθινή. Σαν αίμα.
 «Εμείς το μόνο που διαθέτουμε είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας.
Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει όπου βρει κέρδη,
δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε».
Ας εννοήσουν οι κυβερνώντες – εάν μπορούν – το νόημα και τις αλήθειες των παραπάνω σκέψεων. Η διαδικασία φορολόγησης των χωραφιών μας και της κατ’ ακολουθίαν τελικής πτωχοποίησης, ακόμη και της μετάλλαξής μας σε ακτήμονες και σε ανέστιους-αστέγους, θα μπορούσε να περάσει όπως έχει προ αιώνων (όχι σήμερα) περάσει στους «πολίτες» της Ευρώπης ή όπως είχε περάσει στους «πολίτες» του υπαρκτού σοσιαλισμού, αν δεν είχαμε μάθει εμείς να ζούμε με όσια και ιερά. Αν δεν είχαμε το δικό μας εικονοστάσι (αξιών και συμβόλων) εκεί, στο χωράφι του χωριού μας, συνυπάρχον με την ίδια την ύπαρξή μας ως λαού. Λαός σημαίνει, ας λεχθεί στο σημείο αυτό, βραχάνθρωπος, δηλαδή αυτοφυής, αυτόχθων πολίτης. Τώρα, και πάντοτε όσο υπάρχουν ακόμη Έλληνες, η φορολόγηση-δήμευση των χωραφιών μας δεν περνάει. Ας το καταλάβουν καλά! Όσο γίνεται πιο γρήγορα, τόσο πιο καλά. Για την κοινωνική ειρήνη και συνοχή!


Βύρωνας  Γ. Πολύδωρας

Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

Η υποβάθμιση της εθνικής συνειδήσεως...



28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940
ΤΟΤΕ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΠΑΝ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΟΧΙ! 
ΤΩΡΑ;
Για μια ακόμη φορά ευρισκόμεθα μπροστά στη μεγάλη Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940! Μια μεγάλη ιστορική Επέτειο της νεώτερης ιστορίας μας, η οποία γεμίζει, πρέπει δηλ. να γεμίζει, με εθνική υπερηφάνεια ολόκληρη την ύπαρξή μας. Δυστυχώς όμως η κατάσταση, όπως σήμερα έχει διαμορφωθεί δεν μας αφήνει περιθώρια για να νοιώσουμε αυτό που λέγεται "εθνική υπερηφάνεια"! Μα γιατί; θα με ερωτήσετε.
 Για πολλούς λόγους, απαντώ. Να μερικοί, που έτσι πρόχειρα επιλέγω:
Η οικονομική δυστυχία,στην οποία μας έχουν βυθίσει οι Κυβερνήσεις από το 1981 και έπειτα. Πρώτα μας έμαθαν να ζούμε με δανεικά και τώρα καταντήσαμε να ζούμε ξένοι μέσα στο σπίτι μας! Διότι τώρα -με τους φόρους που μας επιβάλλουν- από ιδιοκτήτες καταντήσαμε να είμεθα μισθωτές του σπιτιού μας! Δεν το λέμε εμείς. Το γράφει μια εφημερίδα, από τις λίγες που απέμειναν και δεν έχουν προδώσει την αποστολή τους! Γράφει, λοιπόν, "ΤΟ ΠΑΡΟΝ": "Νοικάρηδες στα σπίτια μας"!!!! (27.10.2013)
Η υποβάθμιση της εθνικής συνειδήσεως! Στο όνομα του "εθνικισμού" εφθάσαμε στο σημείο να μη μπορούμε πια να ομιλήσουμε για την Πατρίδα! Όποιος το τολμά, χαρακτηρίζεται "εθνικιστής" και απορρίπτεται! Στις ημέρες μας όλο και πιο λίγο ακούγεται ο εθνικός μας Ύμνος. Τι μας χρειάζονται αυτά; Στο Δημόσιο Σχολείο τα παιδιά μας σήμερα μαθαίνουν πολλά για το "Πολυτεχνείο", όχι όμως και για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940! Ας μη ομιλούμε, λοιπόν, για την Ελλάδα! Το σύνθημα "Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία" της γενηάς του Πολυτεχνείου είναι πιο μοντέρνο! Χωρίς άλλο, μόνο με αυτό, παίρνεις το πιστοποιητικό του "Δημοκράτη"! Τι κι' άν αυτή η γενηά του Πολυτεχνείου είναι η αιτία της σημερινής δυστυχίας; Αυτό κανείς δεν το σκέπτεται!
Νοιώθουμε εθνικά ταπεινωμένοι, αφού για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου 2013 στη Θεσσαλονίκη, τα αεροπλάνα της πολεμικής μας αεροπορείας, καθώς επίσης και τα άρματα μάχης του πεζικού θα κινηθούν με καύσιμα, που εξασφαλίσθηκαν από "χορηγούς"! Δηλ. το Κρατικό Ταμείο ΔΕΝ έχει χρήματα! Έπιασε πάτο! Ευτυχώς που βρέθηκαν κάποιοι Δωρητές!....."Επιστρέφουν μετά τρία χρόνια τα μαχητικά αεροπλάνα και τα άρματα μάχης στη στρατιωτική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη. Η δωρεά καυσίμων από ιδιωτική εταιρεία πετρελαιοειδών....... αποτέλεσαν τη μέση οδό στη διένεξη μεταξύ του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και του υπουργού Εθνικής Άμυνας για το κόστος" διαβάσαμε στην εφημερίδα " Η Καθημερινή" σήμερα το πρωΐ (27.10.2013). (Και να σκεφθούμε ότι ο κ. Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως λίγους μήνες πρίν - όπως έγραψαν τότε οι εφημερίδες- δαπάνησε το αστρονομικό ποσόν των 800.000 €, προκειμένου να ανακαινίσει τό Γραφείον του Αντιπροέδρου της Κυβερνήσεως, όταν ανέλαβε αυτό αξίωμα!! Ή ότι ο τότε Πρωθυπουργός κ. Γεώργιος Παπανδρέου μετέτρεψε σε Γυμναστήριο για προσωπική του χρήση τόν τελευταίο όροφο του Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρυθμίσεως! Οι ειδήσεις αυτές ουδέποτε διεψεύσθησαν!)
Πως, λοιπόν, μπορείς να νοιώσεις εθνική υπερηφάνεια στις 28 Οκτωβρίου; Φαντασθήτε να γινόταν αύριο κάποια επίθεση από την Τουρκία! Οι περισσότεροι νεο-'Ελληνες των καιρών μας θα έλεγαν: "Γιατί να χαλάμε τη ζαχαρένια μας; Θα τούς πούμε: περάστε, Κύριοι! Και θα ησυχάσουμε! Ούτε μάχες, ούτε νεκροί, ούτε ήρωες, ούτε δάφνες! Αμ πως! Τι δηλ. θα σκοτωθούμε για την Πατρίδα σαν τούς "χαζούς" του έπους του 1940, που είπαν τό ΟΧΙ και επολέμησαν στα Αλβανικά Σύνορα; Τότε, που οι ηρωΐδες Γυναίκες της Πίνδου μετέφεραν τα πυρομαχικά στην πλάτη τους! Τι χαζομάρες ήσαν αυτές; "Περάστε, Κύριοι", εμείς ΔΕΝ είμεθα εθνικιστές! Είμεθα .......πολιτισμένοι άνθρωποι!"Τί κι' αν έπειτα από τό έπος του 1940 η διεθνής πολιτική σκηνή αποφάνθηκε:"Μέχρι τώρα ελέγαμε, ότι οι Έλληνες πολεμούν σάν Ήρωες. Από εδώ και πέρα θα πρέπει να λέμε, ότι οι Ήρωες πολεμούν σάν Έλληνες". Για τον σημερινό νεο-Έλληνα αυτό πια δέν έχει καμμιά αξία! Εκεί μας οδήγησαν οι "διαφωτιστές" τύπου της κυρά-Δραγώναινας, της κυρά-Ρεπούσαινας και άλλων παρομοίων προσώπων, που αποτελούν, δυστυχώς, "οδηγητικά πνεύματα" στον τομέα της εθνικής διαπαιδαγωγήσεως και επιμορφώσεως των νεωτέρων Ελλήνων!
Αφ' ότου η ελληνική Παιδεία αλώθηκε από εκπαιδευτικούς της αριστερόστροφης κουλτούρας, η εθνική συνείδηση "θάφτηκε" πια στα κατάβαθα της γης. Ενθυμούμαι πώς όταν εμείς ήμασταν μαθητές, τα τραγούδια μας τότε ήσαν πατριωτικά.
Μια ακόμη αιτία της μελαγχολικής διαθέσεώς μας είναι η ημέρα, που εδιάλεξε για να έλθη για μια ακόμη φορά στην Αθήνα για το εθνοκτόνο έργο της η λεγόμενη "Τρόϊκα", δηλ. η Γερμανική τυραννική Τριανδρία, η οποία μας καταδυναστεύει και η οποία μας χορεύει στο ταψί, δηλ. η Δευτέρα 28η Οκτωβρίου 2013. Κανείς από τους Κυβερνώντες αυτόν τον τόπο, κανείς επαναλαμβάνω, δεν βρέθηκε για να τους είπη ένα ΟΧΙ! Να είπη δηλ. στους Τροϊκανούς:"Κύριοι, μην έλθετε αυτήν την ημέρα στην Αθήνα, διότι εμείς γιορτάζουμε μια μεγάλη εθνική Επέτειο. Θα θεωρηθή πρόκληση απο τον Ελληνικό Λαό, που τώρα πιά είναι τόσο πληγωμένος!"!!!
Οι Εφημερίδες στην πλειονότητά τους, όπως και τα τηλεοπτικά ΜΜΕ αγνοούν την μεγάλη αυτή επέτειο! Την θεωρούν ξεπερασμένη τώρα πια! Εξαίρεση αποτέλεσαν η "ΕΣΤΙΑ", η οποία αναδημοσιεύει τό κύριο άρθρο της 28ης Οκτωβρίου 1940 με τίτλο:"Με την βοήθειαν του Θεού"καί "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ",η οποία αφιερώνει ολόκληρες τις σελίδες της 26 και 27 στο μεγάλο αυτό γεγονός με πλούσιο φωτογραφικό υλικό.
Σήμερα, λοιπόν, αγαπητοί μου αδελφοί και φίλοι, ξαναγυρίζω κοντά σας. Παίρνω και πάλι στα αδύναμα χέρια μου το καρυοφύλλι μου και αρχίζω πάλι τις άτακτες βολές μου. Πονάει η ψυχή μου για την Ελλάδα μας, η οποία χάνεται! Πονάει επίσης  για την αγία Ορθοδοξία μας, η οποία βάλλεται! Και, μη μπορώντας να κάμω κάτι άλλο, ρίχνω ντουφεκιές στον αέρα, δηλ. φωνάζω, όχι για να κάμω ντόρο, αλλά για να έχω την αγαθή μαρτυρία της συνειδήσεώς μου, ότι δεν εσιώπησα! Έπραξα, ό,τι μπορούσα! Λοιπόν, ας διώξουμε την μελαγχολία από τις ψυχές μας σήμερα 28 Οκτωβρίου 2013! Ας χαρούμε το γεγονός! Ας προτρέψουμε και άλλους να χαρούν, να πανηγυρίσουν μαζί μας. Και ας προσευχηθούμε στο Θεό να αναπαύη τις ψυχές των "υπέρ Πίστεως και Πατρίδος πεσόντων"! Αιωνία η μνήμη αυτών.

Αίγιον, Δευτέρα,  28η Οκτωβρίου 2013

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Ο Θεός βοηθός!!!

Αλ. Αλεξανδράκης

Από το Ημερολόγιο του Ιωάννη Μεταξά:
 28 Οκτωβρίου, Δευτέρα
Νύκτα στις τρείς με ξυπνούν, ο Τραυλός. Έρχεται ο Grazzi. -Πόλεμος! -Ζητώ αμέσως Νικολούδη, Μαυρουδή. -Αναφέρω Bασιλέα. -Καλώ Πάλαιρετ και ζητώ βοήθειαν Αγγλίας. -Κατεβαίνω 5 Υπουργικόν Συμβούλιον. Όλοι πιστοί και Μαυρουδής. -Όλοι πλην Κύρου. -Βασιλεύς. Περιφορά μαζί του. Φανατισμός του λαού αφάνταστος. -Μάχαι εις σύνορα Ηπείρου. -Βομβαρδισμοί. Σειρήνες. – Αρχίζουμε να τακτοποιούμεθα.
 Ο Θεός βοηθός!!
(Σημείωση: Τραυλός, είναι ο αρχιφύλαξ έξω από την οικία του Μεταξά.Νικολούδης Θεολόγος, Υπουργός Τύπου και Τουρισμού. Μαυρουδής Νικόλαος, μόνιμος Υφυπουργός Εξωτερικών. Mίκαελ Πάλαιρετ, Πρέσβυς Μεγάλης Βρεταννίας. Αλέξης Κύρου, τμηματάρχης Υπουργείου Εξωτερικών).


Ο πρέσβης της Ιταλίας στην Αθήνα Εμμανουέλ Γκράτσι περιγράφει τη νυχτερινή συνάντησή του με τον Ιωάννη Μεταξά

“Δέκα λεπτά πριν από τις 3 της νύχτας της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ο στρατιωτικός μου ακόλουθος, ο διερμηνέας μου και εγώ, φθάσαμε στην καγκελόπορτα μιάς μικρής οικίας στην Κηφισιά, όπου έμενε ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος. Στον φρουρό της οικίας είπα ότι επιθυμώ να δώ τον Πρωθυπουργό για κάτι πολύ επείγον.
Ο φρουρός άρχισε να κτυπά το κουδούνι του εσωτερικού της οικίας, αλλά δεν ελάμβανε καμίαν απάντηση. Διερωτήθηκα εάν ήτο δυνατόν μια πρωθυπουργική κατοικία να μην απαντά αμέσως. Γιατί εγώ είχα εντολή να παραδώσω το τελεσίγραφον στις 3 π.μ. ακριβώς, της 28/10/1940, λόγω δε της προσπάθειας μου να ακουσθεί το κουδούνι και να ανοίξει η πόρτα, η ώρα είχε ήδη φθάσει 3.
Επιτέλους το κουδούνισμα ξύπνησε τον ίδιο τον Μεταξά, που έκαμε την εμφάνισή του σε μια μικρή πλαϊνή πόρτα και αναγνωρίζοντάς με, με άφησε να περάσω. Ο Μεταξάς φορούσε μια μάλλινη ρόμπα, από τον γιακά της οποίας φαινόταν ένα μετριότατο βαμβακερό νυκτικό. Μου έσφιξε το χέρι και με έβαλε να καθίσω σε ένα μικρό φτωχικό σαλόνι του σπιτιού.
Μόλις καθίσαμε, και επειδή η ώρα ήταν λίγα λεπτά μετά τις 3, του είπα αμέσως ότι η Κυβέρνησίς μου, μου είχε αναθέσει να το εγχειρίσω προσωπικά ένα κείμενο, που δεν ήτο τίποτε άλλο, παρά το τελεσίγραφον της Ιταλίας προς την Ελλάδα, με το οποίον η Ιταλική Κυβέρνηση απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση των στρατευμάτων της στον Ελληνικό χώρο, από τις 6 π.μ. της 28/10/1940.
Ο Μεταξάς άρχισε να το διαβάζει. Μέσα από τα γυαλιά του, έβλεπα τα μάτια του να βουρκώνουν. Όταν τελείωσε την ανάγνωση με κοίταξε κατά πρόσωπο, και με φωνή λυπημένη αλλά σταθερή μου είπε:
-Μεταξάς:Λοιπόν έχουμε πόλεμο.
-Γκράτσι:Οχι απαραίτητα Εξοχώτατε.Η ιταλική κυβέρνηση ελπίζει ότι θα δεχθείτε την αξίωσιν της και θ’αφήσετε τα ιταλικά στρατεύματα να διέλθουν δια να καταλάβουν τα στρατηγικά σημεία της χώρας.
-Μεταξάς:Και ποια είναι τα στρατηγικά αυτά σημεία,περί των οποίων ομιλεί η διακοίνωσις;
-Γκράτσι:Δεν είμαι εις θέσιν να σας είπω,Εξοχώτατε.Η Κυβέρνησις μου δεν με ενημέρωσε…Γνωρίζω μόνον ότι το τελεσίγραφο εκπνέει εις τας 6 το πρωί.
-Μεταξάς:Εν τοιαύτη περιπτώσει η διακοίνωσις αυτή αποτελεί κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας εναντίον της Ελλάδος.
-Όχι,Εξοχώτατε.Είναι τελεσίγραφον.
-Ισοδύναμον προς κήρυξιν πολέμου.
-Ασφαλώς όχι,διότι πιστεύω ότι θα παράσχετε τας διευκολύνσεις,τας οποίας ζητεί η κυβέρνησις μου.
-ΟΧΙ! Ούτε λόγος δύναται να γίνη περί ελευθέρας διελεύσεως.Ακόμη ‘ομως και αν υπετίθετο ότι θα έδιδα μια τοιαύτην διαταγήν (την οποίαν δεν είμαι διατεθειμένος να δώσω),είναι τώρα τρεις το πρωί.Πρέπει να ετοιμασθώ,να κατέβω εις τας Αθήνας,να ξυπνήσω τον Βασιλέα,να καλέσω τον Υπουργόν των Στρατιωτικών και τον αρχηγόν του Γενικού Επιτελείου,να θέσω εις κίνησιν όλες τις στρατιωτικές τηλεγραφικές υπηρεσίες,έτσι που μια τέτοια απόφασις να γίνει γνωστή στα πλέον προκεχωρημένα τμήματα των συνόρων.Όλα αυτά είναι πρακτικώς αδύνατα.Η Ιταλία,η οποία δε μας παρέχει καν τη δυνατότητα να εκλέξωμε μεταξύ πολέμου και ειρήνης,κηρύσσει ουσιαστικώς τον πόλεμον εναντίον της Ελλάδος.
Πολύ καλά λοιπόν,έχομεν πόλεμον.
“Με συνόδευσε στην έξοδο υπηρεσίας από την οποία είχα μπεί και όταν ήμασταν στο κατώφλι μου είπε:
“Vous etes le plus forts”(είσθε οι πιο ισχυροί). Με την σειρά μου δεν ήξερα τι να απαντήσω στα λόγια αυτά και στην βαθιά λύπη που τα δονούσε. Νομίζω δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο, ο οποίος μια τουλάχιστο φορά στην ζωή του, να μην αισθάνθηκε απέχθεια για το επάγγελμά του.
Αν στη μακρά σταδιοδρομία μου στην υπηρεσία του κράτους υπήρξε ποτέ μια στιγμή κατά την οποία εμίσησα το δικό μου, μια στιγμή κατά την οποίαν το καθήκον του αξιώματος μου μου φάνηκε σταυρός και όχι μόνο θλιβερός, αλλά και ταπεινωτικός, η στιγμή αυτή ήταν όταν άκουσα εκείνα τα αποκαρδιωμένα λόγια που πρόφερε ο πρεσβύτης εκείνος, που είχε καταναλώσει ολόκληρη τη ζωή του αγωνιζόμενος και υποφέροντας για την χώρα του και που, και κατά την υπέρτατη εκείνη στιγμή, προτιμούσε να διαλέξει για την πατρίδα του το δρόμο της θυσίας και όχι το δρόμο της ατιμώσεως. Υποκλίθηκα μπροστά του με τον βαθύτερο σεβασμό και βγήκα από το σπίτι του”.

E.Grazzi. Il principio della fine, Roma, Editrice Faro. 7 Νοεμβρίου 1945 σ.σ.243-245.
Στα ελληνικά κυκλοφόρησε με τίτλο «Η αρχή του τέλους» Εστία 1980, σ.σ.284-286.


Υπέρ την νίκην η Δόξα.


Γιορτάζουμε το ΟΧΙ, γιατί αν γιορτάζαμε το ΝΑΙ, θα είχαμε κάθε μέρα επέτειο.


Δημήτριος Νατσιός δάσκαλος

Ήθος.Αγάπη.Αυταπάρνηση.


Την ιστορία αυτή την αφηγήθηκε η μητέρα μιας Μοναχής και αφορούσε την δική της οικογένεια.
“Κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής υποφέραμε πολύ. Έφθασε ημέρα που στο σπίτι μας δεν υπήρχε τίποτε άλλο εκτός από νερό! Τότε ο πατέρας μου μας πήρε από το χέρι και ανεβήκαμε ψηλά στο βουνό, που δέσποζε πάνω από το χωριό που μέναμε, και μαζέψαμε λούπινα. Τα χιλιοέβρασε η καημένη η μητέρα μου, αλλά δεν λέγανε να ξεπικρίσουν.
Με αυτά ξεγελούσαμε την πείνα μας, αλλά τα μάτια μας έκαιγαν από την πίκρα. Και να φανταστεί κανείς ότι είχαμε και σοβαρά άρρωστη την μεγαλύτερη αδελφούλα μου. Αλλά και τα δύο αδέλφια μου αγόρια που εργάζονταν κι ήταν πάνω στην ανάπτυξή τους τί να φάνε;
Κάποτε η μητέρα εξοικονόμησε ένα κομματάκι σοκολάτα! Κανένας Άγγλος στρατιώτης της την έδωσε ; από καμμιά φιλανθρωπική οργάνωση την πήρε; Δεν γνωρίζω. Η καλή μας μητέρα ούτε που την άγγιξε. Την έφερε και κρυφά την έδωσε στην άρρωστη αδελφούλα μου, με την ελπίδα πως θα δυνάμωνε. ( Μάταια όμως. ΣΕ λίγο καιρό πέθανε, την πήρε ο Θεός κοντά Του )
Ούτε όμως και η άρρωστη την έφαγε. Επειδή άκουσε πως την άλλη μέρα η μητέρα κι εγώ θα κατεβαίναμε στην πόλη με το γαϊδουράκι για κάποια αναγκαία εργασία και θα περπατούσαμε τουλάχιστον οκτώ με δέκα ώρες, με φώναξε κρυφά κοντά της και δίνοντάς μου το κομματάκι της σοκολάτας, μου είπε:
- Πάρε το, να το φας εσύ, αδελφούλα μου, γιατί έχεις να περπατήσεις πολύ αύριο και πρέπει να δυναμώσεις.
Την πήρα και την φύλαξα για την αυριανή οδοιπορία. ¨Όμως η καλή μου μητέρα έβαλε εμένα στο γαϊδουράκι κι εκείνη περπατούσε δίπλα με τα πόδια. Την παρακαλούσα ν’ ανέβει κι εκείνη, αλλά δεν θέλησε. Με λυπόταν γιατί ήμουν μικρό. Τότε έβγαλα από την τσεπούλα μου την σοκολάτα και της την έδωσα λέγοντας:
- Πάρε, μαμά, φάε εσύ σοκολάτα να δυναμώσεις που περπατάς τόσες ώρες, αφού εμένα με πάει το γαϊδουράκι!
Πριν προλάβει να αρνηθεί, την έβαλα στα χέρια της. Τότε κοντοστάθηκε και την κοίταξε δακρυσμένη. Είχε ξαναγυρίσει στα χέρια της!”
Μια ελληνική οικογένεια βασανισμένη από την φτώχεια και την αρρώστια είχε τέτοιο ήθος, τέτοια αγάπη, τέτοια αυταπάρνηση! Ας την θαυμάσουμε αλλά και ας την μιμηθούμε!


Πηγή: «ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ»

Είναι ημέρα ΤΙΜΗΣ!...

Σελίδα από αναγνωστικό της δεκαετίας του '50
Αφθονούν οι υμνητές του «πολιτικού ρεαλισμού», που επιχειρούν ανάγνωση της Ιστορίας κάθετα απομυθοποιητική για την ελληνική αντίσταση κατά του Άξονα.
Είναι τέτοια η εποχή. Ευνοεί τους θεατρίνους, τα λαμόγια, τα ανδρείκελα, τους δημαγωγούς. Τίποτα το περίεργο. Από τα τελευταία δέκα χιλιάδες χρόνια της ζωής της Ελλάδας, τα 9.000 ήταν έτσι.
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ!
 Αν οι αστέρες της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας δεν ήταν τόσο μεθυσμένοι και ζαβλακωμένοι από το θαυμασμό στην ομορφιά τους και τη μαγκιά τους, αν έμπαιναν στον κόπο να πλησιάσουν πραγματικά τούτο το λαό, θα έβλεπαν ότι στο βάθος ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ ΤΙΠΟΤΑ.
Και θα άρχιζαν να ΤΡΕΜΟΥΝ.
 Παραμένουμε ακόμα ένας λαός θεματοφύλακας αξιών. Που ΓΝΩΡΙΖΕΙ το καλό. ΘΕΛΕΙ το καλό. Και αν χρειαστή, ΘΑ ΠΕΘΑΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ!
 ΓΙΟΡΤΑΣΤΕ, φίλοι, την ημέρα αυτή. Είναι ημέρα ΤΙΜΗΣ!...

Ηλίας Μπαζίνας

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Μόνο τὸ αίμα μάς έμεινε...

Ν.Λύτρας=Γρηγόριος ο Ε'
Του Μητροπολίτου Μεσογαίας & Λαυρεωτικς Νικολάου
28
κτωβρίου 2013

Σήμερα γιορτάζουμε μι μέρα δόξας τς στορίας μας, μι μέρα πανηγυρικς πόδειξης τς ρωικς λληνικς ψυχς μας. λοι ο τότε σχυροί, Γερμανο κα ταλοί, ναντίον μας. Ο γονες μας φτωχοί, μικροί, δύνατοι. Δυνατο μως στν ψυχή, μεγάλοι στ ράματα, πλούσιοι σ δανικά. Μ κυβερντες πο κουγαν τν ναστεναγμ τς στορίας κα ξεραν ν κφράζουν τ φων το λαο στς πειλς τν ξένων κα χι τ λαίμαργη βούληση τν δίστακτων δυνάμεων στν γονατισμένο κα τότε λαό. Τ ΟΧΙ δν τ επε νας• τ επε λόκληρος λαός. πλά, βρέθηκε ατς πο συνδύασε τν ρμοδιότητα τς ξουσίας του μ τν παλμ το λαο.
Κα σήμερα πατρίδα μας βρίσκεται σ διότυπη μπόλεμη κατάσταση κα ζε σ κατοχή. Κα ατ τ φορ δυστυχς Γερμανική. Κα χι μόνον. λήθεια εναι τι, θύματα κα τς δικς μας περισκεψίας κα μικρόνοιας, ξεγελαστήκαμε κα παρασυρθήκαμε σ νόητη ζωή. Χαλάσαμε ς λαός. Τς τελευταες δεκαετίες φροντίσαμε ν καταστρέψουμε να-να τ θεμέλιά μας, τος βωμος κα τ ερά μας, πίστη, παιδεία, παράδοση, στορία, γλσσα, θεσμούς, ξίες. Γι’ ατ κα δν ντέξαμε τ σύγχρονη πίθεση. Κα ν πο φτάσαμε! Μέσα σ λίγα χρόνια βλέπουμε τς περιουσίες μας ν χάνονται, τν νεργία ν αξάνεται, τος νέους μας ν κπατρίζονται, τν λαό μας ν πεινάει, τν ξιοπρέπειά μας ν ξανεμίζεται, τ χώρα μας ν δειάζει. Βουλιάξαμε σ χρέη κα δάνεια, βυθιστήκαμε σ προβλήματα κα διέξοδα, γεμίσαμε συσσίτια.
ν συνεχίσουμε τσι, σ λίγο θ τρμε μπομπότα κα κονσερβαρισμένες τροφές. ν τ βρίσκουμε κι’ ατά. λληνικ σημαία δν θ μονοπωλε τν κυριαρχία μας σ ατν τν τόπο. Κάποιες λλες ξένες σημαες θ θυμίζουν τ λάθη μας κα τν κατοχικ μανία λλων λαν. Κάτι πρέπει νά λλάξει. Τώρα. μεσα. Χωρς δεύτερη σκέψη, δίχως καμία καθυστέρηση. Ατο πο μ τν ψφο μας διαχειρίζονται τς τύχες μας σως ποκατέστησαν τν ξιοπιστία μας στ ξωτερικό, σως μείωσαν τος δεκτες τς φεσης, σως δημιούργησαν πρωτογενς πλεόνασμα. τσι μς λένε. Δν θέλουμε ν τος δικήσουμε, τος πιστεύουμε. Ο διοι μως φορολόγησαν δυσώπητα τν λαό, δημιούργησαν στρατις νέργων, πλήθη πεινασμένων κα πελπισμένων, κατομμύρια φτωχν κα λεγενες ατοεξορίστων. Κα τ χειρότερο, γέννησαν πολιτικ μορφώματα κα κοινωνικ κρηκτικ μείγματα πού, ν δν γίνει κάτι σύντομα, θ βρεθομε μέσα σ μία κοινωνία νεξέλεγκτης ναρχίας κα νασφάλειας, βίας κα γκλήματος, διάλυσης κα καταστροφς, διχασμένοι κα γριεμένοι, μ κυβερντες χωρς ξίες, δίχως πόληψη κα σοβαρότητα, πραγματικ πικίνδυνους. λήθεια, ποιός θ πάρει ατ τν εθύνη; ποιός θ ντέξει τν αώνιο στιγματισμ τς στορίας;
«Ποτέ χώρα δν ταν σ χειρότερο σημεο», επε πρν π λίγες μέρες κάποιος π τος σημερινος ντιπολιτευόμενους πολιτικούς. Κα χει δίκιο. λλ κα ποτέ δν εχε τόσο πικίνδυνες πολιτικς ναλλακτικς λύσεις. Τ παρν τς χώρας εναι δραματικό. λλ κα τ μέλλον της πολ ζωφερό. χι γιατ δν πάρχουν λύσεις, λλ γιατ δν βρίσκονται πολιτικο μ καθαρή σκέψη κα ξυπνάδα, μ ρωισμ κα τόλμη. Τουλάχιστον στ ρατ πολιτικ φάσμα.
Δν θέλουμε πολιτικος πο μόνο ν ψηφίζουν κατ παραγγελία νόμους. Θέλουμε νθρώπους ν μς κυβερνήσουν, σως ν μς διορθώσουν. χι ν μς τιμωρήσουν γι τ δικά τους κυρίως λάθη. Τος θέλουμε ν κπροσωπον τν λαό στος δανειστές. χι τ ντίστροφο. Δν ντέχουμε πολιτικς συμβιβασμο, γιατ ξιοπρέπειά μας δν πιδέχεται οτε καθυστερήσεις οτε κα μισς λύσεις. Δν τος ψηφίσαμε γι ν μς στύψουν στ νομα τς Ερωπαϊκς σκοπιμότητας οτε γι ν ντικαταστήσουν τν πίστη μας στν Τριαδικ Θε μ τν ποτέλειά μας στ μνημονιακ Τρόϊκα. Δν τος κλέξαμε γι ν μς δέσουν μ ερωπαϊκς χειροπέδες οτε γι ν πογράψουνε τν παρκτικ κφυλισμ μας, λλ γι ν κφράζουν τ δόξα το στορικο λαο μας. Δν τος ψηφίσαμε γι ν σώσουν τ Ερώ• τος ξουσιοδοτήσαμε ν σώσουν τν στορία μας, τ ζωή μας, τν καθημερινότητά μας, τν ξιοπρέπειά μας, μς τος διους.
Χωρς μφιβολία, κάτι πρέπει ν γίνει. Τν πορεία μς τν δείχνει σημεριν μέρα. Εναι μονόδρομος. χώρα μας τν στορία της τν γραψε στ παρελθν μ να ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ, μ να ρωικ ΟΧΙ, πο τ επανε κάποιοι συγκεκριμένοι νθρωποι τν κατάλληλη στιγμή. ταν φτασαν ο πρόγονοί μας ν τρνε ποντίκια κα γέμισαν μ ρρώστιες, τότε καναν τν ξοδό τους στ Μεσολόγγι κα ταν κατοχ χτυποσε τν πόρτα τς πατρίδας μας τ 1941, δυ νέοι Μανώλης Γλέζος κα Λάκης Σάντας τόλμησαν ν κατεβάσουν τ Γερμανικ σημαία π τν βράχο τς κρόπολης. Τέτοια πρότυπα κρύβει στ σπλάγχνα του λαός μας. Τέτοια γονίδια χει ταυτότητά μας. Θέλουμε πολιτικούς πο ν πονε ΟΧΙ στν Τρόικα κα ν δείξουν τ σημαίνει ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ σ λο τν κόσμο. Θέλουμε δηγος σ μία ξοδο λεύθερων πολιορκημένων γι ν κατεβάσουμε κάθε ξενικ σημαία π τν κρόπολη τς στορίας, το τόπου κα το πολιτισμο μας. ν δν βρεθον γέτες μ ρωικ χαρακτηριστικά, χαθήκαμε. Δώσαμε τν δρτα μας, δώσαμε κα τ δάκρυ μας. Δν θ δώσουμε μως καμι σταγόνα π τ αμα μας. Ατ πρέπει ν βρεθε ατς πο θ τ πε σ λον τν κόσμο. Γιατ κε φτάσαμε. Μόνο τ αμα μς μεινε. Θ μς πονε τι, ν τολμήσουμε τσι, θ ρθουν τ χειρότερα. Δν πάρχουν πλέον χειρότερα. πάρχει εκαιρία το ρωισμο. Τ ΟΧΙ κα τ ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ δν τ κουλούθησε μι φαινομενικ ττα• τ διαδέχθηκε δόξα. Γι’ ατ κι μες σήμερα γιορτάζουμε. μπομπότα μ ξιοπρέπεια ξίζει περισσότερο π τ σουβλάκι μ ποτέλεια. Τν ποια δυσκολία κα θυσία, μ νθουσιασμ θ τν σηκώσουμε ς συνακόλουθο το ρωισμο. Δν μπορομε μως λλο ν τν ντέξουμε ς συνέπεια δουλικότητας κα ξευτελισμο.
Μέχρι σήμερα χουμε δε μέτρα, συμφωνίες, ες βάρος μας κβιασμούς, νεκπλήρωτες ποσχέσεις, τέλειωτες ποχωρήσεις. Δν χουμε δε καμία νίκη, καθόλου τόλμη. Κάνουμε κκληση στν πολιτικό μας κόσμο. φείλουν ν φωνάξουνε παντο τι δν πεινμε μόνον ς πολίτες, κυρίως πονμε ς λαός. ποιος γέτης στν παροσα φάση δν μπορε ν εναι ριψοκίνδυνος, γίνεται π μόνος του πικίνδυνος. ντίθετα, ν βρεθον τώρα κάποιοι πο μπορέσουν ν κινηθον μ συνέπεια στν στορία μας, τότε θ μπορέσουμε κι μες ν τος συγχωρέσουμε γι σα κατεργάστηκε ες βάρος μας ποτέλεια στν ξένη λογικ κα τ λλότρια συμφέροντα. Ἐὰν σιωπήσουν, δν θ τος συγχωρέσει στορία. Δν μς νδιαφέρει πλέον ποιός φταίει γι τ σημερινή μας κατάσταση. Μς νοιάζει ποις κα τ θ μς σώσει. Ψάχνουμε γι πατριτες, χι γι νόχους. ν ο πολιτικοί μας καναν ς τώρα τ σωστό, θ τος παραδεχόμασταν μες ς κανούς. ν τ κάνουν τώρα, ατ τ στιγμή, θ τος μολογήσει στορία ς θνικ μεγάλους. Κα ξυπνους.

Τ ΟΧΙ το 1940 δν εχε καμία λογική, εχε μως ξυπνάδα κα ξιοπρέπεια. Τώρα τ ΟΧΙ χει τ σοφία το ατονόητου κα τ σαφήνεια τς μοναδικς λύσης. Ο νίκες δν στηρίζονται σ ΝΑΙ συμβιβασμο. Στηρίζονται σ ΟΧΙ ρωισμο.