Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Τὸ ἀπε Χθὲς.....Κ. ΜΑΣΤΡΑΚΑΣ

Roy Lichtenstein
είδηση
Η τρόικα στην Αθήνα 22/9/13


Σχόλιον

πανάληψη λλοτε εν’ εχάριστη, λλοτε κουραστική, λλοτε χρήσιμη, λλοτε  ναποτελεσματική. ξαρτται. Ποίου πράγματος πανάληψη, πότε, π ποιόν κα γι ποιό σκοπό!.. συννεφιασμένη Κυριακ το Τσιτσάνη, σες φορς κι ν κουστ συνεπαίρνει πάντα, που κι ν εμαστε, ποια ποχή, ποια μέρα τς βδομάδας, πο γίνεται μέσως Κυριακ  κα συννεφιάζει πότομα, ση εδία κι ν πάρχ!..
λλ’ ναλογισθετε τί θ λέγατε ν σς «καλοσα», «λους μαζί, νωμένους», νά«...γυρίσουμε σελίδα»!.. Πέστε μου, δν θ σκεφτόσαστε μέσως: Νά λλος νας ψεύτης.
Τ ρώτημα εναι πς ατς τς νοησίες, κι λλες χειρότερες, παναλαμβάνουν μονίμως ο πολιτικο πάσης τάσεως περτάσεως, χωρς ν φοβονται καθόλου τι δυσαρεστον κα κουράζουν χρηστα κι ναποτελεσματικ τος πάντες κα διαίτερα τος διους τος ψηφοφόρους τους, ποσπντες τν ελογο ρνητικώτατο χαρακτηρισμό δι’ αυτος κα λλήλους κα πάσαν τν κομματικήν τους συντροφίαν.
λλη μι τερατώδης ντίφαση κα τραγικώτατο ψεδος εναι , κα βαρυγδούπως «πιστημονικά» «θωρακισμένη» ποψη τι «τ κράτος χει συνέχεια κα συνέπεια»!.. ποιος διαβάζει (χι κν μελετ) στορία, ντιλαμβάνεται εκολώτατα τι Κράτος, δηλαδ Δύναμη, πρξε διαιωνίως κα π οοδήποτε πολιτικ μόρφωμα, μι λιγάριθμη πάντα ξουσιαστικκλίκα, χωρς ποτ καμμία συνέχεια συνέπεια πρς τν προηγούμενή της, τν ποία βεβαίως νέτρεπε, αματηρ χι, πικρατούσα. Συνεχς ξουσιάζεται πολίτης. ν ατ ννοον,τότε ναί, πάρχει καί συνέπεια!..
λλ κι σοι ζησαν κα ζον, εναι ο διοι μάρτυρες τς ποιας μεταπολεμικς πολιτειακς, συνταγματικς κοινοβουλευτικς ναλλαγς μας. ποία οδέποτε τήρησε,στω τ προσχήματα συνέπειας κα συνέχειας, θέλωντας κριβς ν νοηματίσ τν κατάληψητς ξουσίας, ς, δθεν «τομή», κα μάλιστα μοναδική (!!!) τν πολιτικν πραγμάτων.
Κα τί «σήμαινε» ποδήλωνε, στω, ξαγγελθεσα, προεκλογικά, καί, τάχα, μηδέποτε συντελεσθεσα, περιβόητη «πανίδρυση το Κράτους»; Μήπως σήμαινε ...συνέχεια κα συνέπεια; τν χονδροειδέστατη, νενδοίαστη κι προσχημάτιστη πανεγκατάσταση στς καίριες θέσεις τς Διοίκησης, το Στρατο κα τς Δικαιοσύνης τν κομματικν γκαθέτων το «νικήσαντος» ντ τν μοίων το «ττηθέντος» ντιπάλου; μόνη συνέπεια πρξε πρόσκωπτος νομ τν ξουσιαστικν λαφύρων τν κινδύνων κπεπτωκότων, π τος σχυρούς, πο λάμβαναν πρόνοια γι τ δική τους περχόμενη κπτωση, μ’ λάχιστες, δικώτατες κιόλας, ξαιρέσεις.
Κι ς μ νομισθ πς ατ συνέβαιναν λλοτε, σ καιρος ρευστούς, πρν πὸ ἑκατονταετίες, που δν εχαν κατασταλάξει τ κράτη κα τ σύνορα, κι λλο, μακριά, πάντως χι στν πολιτισμένη Δύση, στω μόνο στ δική μας, μοιρη, χώρα.
πρξαν νθρωποι, μές στν εκοστ αἰῶνα, πού, χωρς ν φύγουν π’ τ χωριό τους, στν καρδι τς πολιτισμένης Ερώπης, λλαξαν, κατ τ διάρκεια τς ζως τους πέντε πηκοότητες!.. (Βλ. τ π κδοση, π τος andy’s publishers, βιβλίο το Κωνσταντίνου Λούλη: φήλιος π χάρτου, στορικ ξέλιξη τν κρατν τς γς κα πλανητικ «οκοφονία», σελ. 79). μόνη συνέχεια κα συνέπεια εναι , νευ προσχημάτων, συνεπς συνεχς ναλλαγὴ Ἐξουσίας κα χρησιμοποίηση-κμετάλλευση τν φελν θνικν, θρησκευτικν, πολιτικν πεποιθήσεων, πρς νατροπή, πικράτηση, διατήρηση τς κάστοτε ληστρικς μάδας. Ἡ ὁποία εναι νελέητη, δίστακτη, πληστη, νικανοποίητη, αμοσταγς κα οδεμία σχέση χει μ’ ,τι καπηλεύεται γι ν πικρατήσ.
Τ διο συμβαίνει κα στν ποια, ντς οασδήποτε «κοινοβουλευτικς» «δημοκρατίας» πιλογ «κομμάτων». ρχηγίσκος το ρεμπέτ σκεριο τν πλιατσικολόγων, πο παριστάνουν τό ...κόμμα, μαζ μ δυό-τρες δικούς του, πείθει τι θ ...μοιράσ τ λάφυρα τς ξουσίας κα πιβαίνει ατς μέχρι τν πογοήτευση τν πολοίπων κα τν νάδειξη λλου, δθεν «νέου» σκεριο!..
ς μ νομισθον ναρχικς θεωρίες ατά. Σ κάθε σοβαρ πόνημα ΣυνταγματικοΔικαίου στορίας το Δικαίου, διαλαμβάνονται, μ «πιστημονικό» φος, ξύτερα. ξύτατα δ περιέχουν ο τίτλοι τν καθημερινν φημερίδων τς τελευταίας δεκαετίας καί, δη, ...Κορυδαλλός.
κάστοτε πρωθυπουργίσκος, μόλις ναρριχηθ κ’ γκατασταθ, καλε τ λα«ν ...γυρίσ σελίδα» κα τ διο κάνει κι ρχηγίσκος τς ποιας «ξιωματικς», κι όλας ντιπολίτευσης, στε ν τν κλέξουν ατν ντ το λλου, γι ν φέρ τήν, μονίμως βρωμερ κι νάλλαγη, «λλαγή»!.. ς φήσουμε δ τήν … «βαθει συγκίνηση» λων ατν μόλις «νικήσουν», δηλαδ πιβον το ξουσιαστικο χήματος, πότε γίνονται μέσως κι ατομάτως «πρωθυπουργο λων τν πολιτν»!.. ναρωτιέμαι τί σαν, ραγε, μέχρι κα τνπαραμον τν κλογν; ποψήφιοι πρωθυπουργο το μισο λαο;.. Κα ποον, λοιπόν, «χθρό» «νί-κησαν»; Τν πόλοιπο, κα πλέον, λαό; Ατός δν τος κατεψή-φισε; Μ ποιό, «δημοκρατικό» τάχα, δικαίωμα ατοχαρακτηρίζωνται ς ...τοιοτοι «λων τν πολιτν»; ν εναι πάντοτε πρωθυπουργο τς μείζονος ριθμητικς μειοψηφίας, κατά τά, συνεπ πρς τν πολιτική πάτη, μαγειρέματα τν κλογικν τους «νόμων», πο συναγωνίζονται σ πλθος καληστρικότητα τ κάστοτε, κα πρ κρίσεως, σχύοντα φορολογικά;..
Κα «διερωτνται» κόπτονται ο λλοι, «δημοκρατικά» πίσης, ατοδιωρισμένοι «κπρόσωποι» τς κενς γνώμης γιατί, τάχα χουν «ξύλινο λόγο» ο πολιτικοί, ν παντελς γράμματος κι νερμάτιστος δικός τους «διανθίζεται» πό, μν τ ρωτς πόσο, πρωτότυπες κφράσεις, σάν: «τ συνήθη ποζύγια», «τος γνωστούς-γνώστους», «τος συνήθεις πόπτους», «τ ριο τς φτώχειας», «τος συνταξιούχους», «τος δημοσίους παλλή-λους», «τος πολύτεκνους», «τος λεύθερους παγγελματίες», «τ συνδικαλιστικ κίνημα», «τη μεσαία τάξη», «τ πολιτικ σύστημα, πο πάσχει!», «τος τραπεζίτες», «τν νακεφαλαίωση», «τ κούρεμα τν μολόγων κα το χρέους», «τν πίεση», «τ διαπραγμάτευση παναδιαπραγμάτευση», «τς κόκκινες γραμμές», «τν πολιτικ λύση», «τ τι Δημοκρατία δν χει διέξοδα», «τ ρατσισμ κα τν ξενοφοβία», «τν ξιόπιστη φερέγγυα λύση», «τφς στ τονελ», «τ διαφάνεια», «τ διαπλοκή», «τν κάθαρση», «τ φοροδιαφυγή», «τ δίκαιο φορολογικ σύστημα», «τν νάκαμψη», «τν νάπτυξη» κα πλθος φόρητα κουραστικώτατων λλων. Μένουν ποσβωλομένες ο συνειδήσεις, σων χουν τ δυνατότητα μις σκέψης ποπτικς κι οσιαστικς, μις εθυκρισίας ψύχραιμης κι πεξαρτημένης π τν οκονομικμέγγενη. σες συνειδήσεις μπορον ν βλέπουν πέραν τς προσωπικς οκονομικς τους συρρίκνωσης.
Μιλ γι κείνους πο ποτ δν «πένδυσαν» τ «κεφάλαιά» τους στό ...κεφάλαιο,μικρ μεγάλο. Ποτ δν κολούθησαν τ δρόμο τς γνώσεως γι κταμίευση πλούτου, ποτδν συνέδεσαν τν παροχ μ τν ντιπαροχή, ποτ δν τσιγγουνεύτηκαν τ χάρη κα τδωρεά. Ποτ δ νοιάστηκαν ν νοιώσουν «ξυπνοι» κ’ «πιτυχημένοι» «καταφέρνοντας» νξεγελάσουν κ’ «οκονομήσουν» ,τιδήποτε παρ’ ξίαν. Ποτ δ σκέφθηκαν ν πλουτίσουν διαφορντας γι τς συνέπειες πο σκορπον! Πάν-τοτε τν λήθειαν μιλοντες -πλήν χωρς μσος γι τος ψευδομένους!..
Νομίζεται τι εναι πολ λίγοι, λάχιστοι, ριθμς σήμαντος μπρς στ πλήθη. Κι μως, δν εναι πλς πολλοί, δν εναι πάμπολλοι, εναι πλέον λ ο ι!.. Μι τυπη παμψηφία κείνων πο δη γ ν ω ρ ί ζ ο υ ν. ,τι λοι ο παλιάτσοι πιστεύουν πς γνοον!.. Γι’ ατκα συνεχίζουν ν μεταδίδουν, ς ατονόητο, τν τυποποιημένο κι μογενοποιημένο τρόπο«κφρασης», «σκέψης» κα «προβληματισμο» τους. Σ’ λα τ κανάλια, τς πρωϊνές, μεσημεριανές, πογευματινές, νυχτερινς κπομπς κα «συζητήσεις» τους, στς βραδυνς«εδήσεις», στς καθημερινς φημερίδες μ τς λαχανιασμένες πολυδωρο-δωρες παχυλότατες κα γι πέταμα κυριακάτικες κδόσεις, στς τελεύτητες «διαφημίσεις» το κενο κα το τίποτά τους, πο κανοναρχον κόμα ναν παρωχημένο, δύνατο πλέον κα γι’ ατ παγορευτικ κι παγορευμένο διέξοδο καταναλωτισμό, μ τν φρούδη λπίδα μις «νάκαμψης» «νασύστασης» τς κραιπάλης πάλι γι τος «ξυπνους» τν καιρν, πο μπορον λοιπν ν κμεταλλευθον «καινοτόμα» τν κρίση κα ν’ ρπάξουν μι δθεν κυκλοφοροσα «νέα» εκαιρία ξαν πλουτισμο!..
Δν σχυρίζομαι τι ατ βορβορώδης λς χει μερομηνία λήξεως, κατ τν τυποποιημένο τρόφιμο θάνατό μας. Εναι προφανέστατο τι χει λήξει, δ κα καιρό, κα πλς ζομε σ μι ζουσα χωματερή, πανελλήνια, πανευρωπαϊκ κα παγκόσμια, ν ξαιρέσκανες χρες στν φρική κα τν νατολία, που , π’ αώνων, ποικιακ πιβεβλημένη πολιτισμικ στέριση, ξακολουθε τυχς.
πέρχεται μι παταγώδης, κκωφαντικ νατροπή. Δν πάρχει στορικπροηγούμενο το μέλλοντός μας! Θ μποροσε κανείς, ναλογικά, ν θυμηθ τος τελευταίους χρόνους τς Ρωμαϊκς Ατοκρατορίας, ταν κεραυνικ ξαπλώνονταν κ’ πικρατοσε Χριστιανισμός, χι σ θρησκεία λλ σν πολιτισμικ κα κοινωνικ νατροπ τοΧθές. τ Γαλλικ κα τν Μπολσεβικικ πανάσταση. λλά, προσέξτε: Μέγας Κωνσταντνος κμεταλλεύθηκε τ νέα πραγματικότητα, προσεχώρησε σ’ ατν κ’ γκαθίδρυσε ξουσία ξανά, πο πέζησε μι χιλιετία μέχρι τν θωμανικ πέλαση! Στ Γαλλία ἡ ἡγεμονία π τ Λουδοβκο ΙΔ΄ πέρασε στν Ροβεσπιέρο γι ν καταλήξ στν παλινόρθωση χι τς βασιλείας λλ το Ναπολέοντα! Κα στ Ρωσία μπορε ν δολοφονήθηκε Τσάρος,λλ μετ τ σύντομη διάβαση το Λένιν πεκράτησε αματηρς Στάλιν κα ο λοένα θλιβερώτεροι διάδοχοί του, μέχρι τν πτώση το συρμάτινου Παραπετάσματος τοῦ ἀνύπαρκτου σοσιαλισμο.
Σήμερα; : Ο κρατικς ξουσίες, παγκοσμίως, συνεχς κα λοπλεύρως ποδυναμούμενες, καταρρέουν. ς δθεν «γέτες» ναρριχνται νθρωποι τυχαοι, χωρςπροσόντα στόφα νάλογη κ’ ναλλάσσονται ταχύτατα, φο εν’ πολύτως ναλώσιμοι κ’ ντελς περιωρισμένης χρήσεως. Ο μεγάλες συσσωρεύσεις κεφαλαίων χουν χάσει τ δύο σχυρότατα ρείσματά τους, πως δν τ προέβλεπαν: τς ξουσίες κα τν καταναλωτισμό!..
Κα παραμένουν παγωμένες κα περιδεες γι τ μέλλον, περιοριζόμενες σ’ νόητες κι ατοκαταστροφικς βαθμολογικς ποβαθμίσεις κρατικν οκονομιν, εσπράττοντας τὰ ἐπίχειρα τς χαλίνωτης προνοησίας τους: κρίση, στάθεια, φεση, συρρίκνωση, φτώχεια, ντικαταναλωτισμό. Ο φτωχο ποφέρουν, βασανίζονται, πεθαίνουν. σοι νόμιζαν πς πλούτισαν νακαλύπτουν τ φτώχεια τους, ο πλούσιοι χάνουν τν πλοτο τους ταχύτερα π’σο πίστευαν. Κα δη καλονται ν πληρώσουν ατο πο χουν. πομειώνοντες τ καλφυλαγμένο «χει» τους. Τ δθεν «ήττητο» καί τν οκονομικν συμφερόντων ποχωρε.
Τ μόνο πο νεβαίνει σταθερ κα ραγδαα εναι πλήρης     σ υ ν ε ί δ η σ η λων ατν. Πο εναι μόνη διέξοδος κα λύση. Καμμία θρησκεία δν σώζει. Καμμία πολιτικκατεύθυνση δν ξασφαλίζει εημερία. Κανες λας δν εναι περιούσιος. Καμμία χώρα δμένει πυρόβλητη. Κανες πλοτος δν παρέχει σφάλεια. Τ μόνο πο εναι πρόσιτο, πολύτως προφυλαγμένο, προσπέλαστο, καταμάχητο, νεκνίκητο, ναπαλλοτρίωτο, σφαλς κι ρα πολύτιμο εναι προσωπικ συνείδηση κα διαρκς νέλιξη κα καλλιέργειά της.
π τ στιγμ τς πρώτης ατοσυνειδησίας μέχρι τν τελικ κατάλυσή της κα τν βιολογικό θάνατο.
συνείδηση πάμφωτη σν καλοκαίρι! ναφωνε λύτης.
Ατ τν πάμφωτη συνείδηση μπορομε ν’ ναδείξουμε μέσα μας κα ν καλλιεργήσουμε. Δν παιτονται διαίτερες προϋποθέσεις, οτε χρμα. Ο διαβασμένοι συνεχίζουμε ν διαβάζουμε προσεχτικώτερα. Ο ργαζόμενοι περιφρουρομε τν ποιότητα τς ργασίας μας, ο χωρς ργασία κμεταλλευόμαστε τ χρόνο μας, μ φήνοντάς τον ν παρέρχεται μ δραν ναμονή. Κα πρ παντός: συνειδητοποιομε τί πράγματι συμβαίνει γύρω μας κα τί παρίσταται ς συμβανον. Ποιό εναι τ ληθς κα ποιό τ ψευδεπίγραφο. πινοομε τρόπους, νοίγουμε δρόμους, δημιουργομε προϋποθέσεις σκέψης κα δράσης ποτελεσματικς, λυσιτελος.
ς φήσουμε τος νομίζοντες τι «γονται» ν τ νομίζουν. μοίως κα τος νομίζοντες τι θ γηθον. ς γονται, πιτέλους, ς γηθον το τίποτα. «πάρχει κ’ να δικαίωμα γνοίας, γνόησέ τους», λέει ξέχαστος Τάκης Παυλοστάθης (Ποιήματα καΠεζά, θ. 2006, Νεφέλη, σελ. 440). ς τος φήσουμε ν «γυρίζουν» τν κατασαλιωμένη σελίδα το χιλιοειπωμένου κι κατάπιωτου παραμυθιο τους κα ν παριστάνουν, τάχα τ«αριο». Κάτι παραπάνω: ς τος πείσωμε τι τούς ...πιστεύουμε κιόλας!.. Ατος κα τος porte-parole τους, π τ διπλανή μας πόρτα ς τή, δθεν περτάτη, πίδοξη ...πλανηταρχία.
,τι κι ν κάνουν, ποιες «ποφάσεις» κι ν πάρουν δν πάρουν …ναποφασίζοντες, εἶναι τὸ τυμπανιαῖο καὶ ὄζον πτῶμα τῶν ἐξουσιῶν, τῶν κρατῶν, τῶν θρησκειῶν, τῶν πολιτικῶν καὶ οἰκονομικῶν θεωριῶν, ἑνὸς παρωχημένου κι ὁλοκληρωτικὰ ἀποτυχημένου τρόπου θεώρησης τῶν πραγμάτων. Εναι τ διαρκς, σν τος πάγους τν πόλων, κατακρημνιζόμενα ρείπια νςκόσμου πο χάνεται παρερχόμενος νεπιστρεπτί. Εναι, ,τι κι ν λένε, τ Χθές. να Χθς πεΧθές, πεχθέστατο, βρωμερώτατο. σο κι ν προσπαθον ν μς παρασύρουν, δν χουμε καμμία σχέση μαζί τους.
Συνειδητοποιοῦμε ὅσο μποροῦμε πιὸ δημιουργικὰ τὸ Σήμερα, προετοιμάζοντας ἕνα λαμπρότατο Αὔριο.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΑΡΚΟΥ ΜΑΣΤΡΑΚΑΣ
Διορθώσεις ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

Μ τ κόκκινα πανάκια
τ γελονε τ παιδάκια!
Παροιμία

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου